Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“จริงหรือเจ้าคะ! แล้ว... แล้วคนตระกูลฮั่วสายอื่นเล่า พวกเขาจะถูกร่างแหไปด้วยหรือไม่”“ไม่ต้องกังวลไป” เจียงเย่หลินยิ้มบาง “ต่อให้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือด แต่ในเมื่อราชสำนักยังจับตัวท่านตากับท่านลุงใหญ่ของเจ้าซึ่งเป็นนักโทษหลักไม่ได้ โทษประหารก็ไม่อาจตัดสินชี้ขาดลงไปได้อยู่ดี กฎหมายของต้าฉินระบุชัดเจนว่าต้องสอบสวนผู้กระทำผิดหลักให้สิ้นสงสัยเสียก่อนจึงจะลงดาบได้... และเรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้เจ้าเด็กหน้าตายนั่น”น้อยครั้งที่หมอเทวดาเจียงจะชื่นชอบเจ้าเด็กอกตัญญูผู้นั้น ที่เขาทุ่มเทสั่งสอน แต่ไม่เคยจะเคารพเขาสักครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เขากลับเอ่ยออกมาอย่างไร้จริตมารยาหรือความเสแสร้งแกล้งเอาใจ“หมิงชินอ๋องน่ะหรือเจ้าคะ?”“ใช่แล้ว เมื่อตอนที่หมิงชินอ๋องอายุสิบสองหนาว เขาเคยกราบบังคมทูลเสนอให้แก้ไขกฎหมายการลงโทษผู้กระทำผิดทางอาญาและคดีกบฏ โดยเพิ่มเงื่อนไขการรวบรวมหลักฐานและประวิงเวลาการตัดสินโทษเพื่อป้องกันการใส่ร้ายป้ายสี... กฎหมายข้อนั้นแหละ ที่ช่วยยืดเวลาต่อลมหายใจให้ตระกูลฮั่วสายรองที่เหลือ ทำให้ราชสำนักไม่อาจลงดาบประหารพวกเขาได้ในเร็ววันนี้! ต่อให้มีพยานหรือหลักฐานจริงหรือเท็จก็ตาม

ณ ห้องหนังสือภายในตำหนักชั่วคราวเมืองซีเป่ยกำยานกลิ่นโป๋เหอที่เป็นสูตรเฉพาะของตำหนักอ๋องถูกจุดเพื่อไล่กลิ่นอับในห้อง เพื่อกลบกลิ่นน้ำยาสมุนไพรฉุนกึกที่ลอยมาจากตัวเหล่าทหาร ที่ถูกสั่งให้ไปจัดการเรื่องหัวนักฆ่าทั้งหนึ่งพันหัว หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าใครบางคนที่กำลังหลับอุตุอย่างสบายอยู่นั้นจะตื่นขึ้นเพราะกลิ่นฉุนเหล่านี้ เขาคงไม่ต้องทำเรื่องวุ่นวายอย่างให้หมอเทวดาเจียงคิดสูตรดับกลิ่นออกมา พลางคิดว่าต่อไปเขาควรสร้างห้องประชุมลับที่อื่น เพื่อไม่ให้ตำหนักอ๋องต้องวุ่นวายเพราะนางแต่คนรอบกายต่างรับรู้ว่า เป็นท่านอ๋องต่างหากที่วุ่นวายเสียเอง เพียงเพราะคิดเผื่อสตรีน้อยผู้นั้นหมิงชินอ๋องฉู่จิ้งหนาน ยืนเอามือไพล่หลังแล้วทอดสายตามองแผนที่แคว้นต้าฉินที่กางแผ่อยู่บนโต๊ะไม้โดยมีทหารคนสนิทยืนมองดูอยู่ด้วยกัน แผนที่นี้เขาจัดทำขึ้นเองและหากเป็นคนทั่วไปย่อมครอบครองแผนที่ไม่ได้เว้นเสียแต่ทหารนิ้วแกร่งที่มีรอยด้านจากการจับดาบลูบไล้ไปบนม้วนราชโองการสีเหลืองทอง ซึ่งถูกโยนทิ้งไว้อย่างไม่แยแสอยู่ข้างแผนที่ตั้งแต่มาถึงซีเป่ย ราชโองการฉบับนี้คือโซ่ตรวนที่พระบิดาเป็นผู้พระราชทานให้แก่เขา...ราชโองการที่สั่งให้เข

ในบรรดาศีรษะหนึ่งพันหัวนี้ มีอยู่ไม่น้อยที่เป็นยอดฝีมือซึ่งมีประวัติสืบสาวไปถึงตระกูลเซียว และที่เด่นชัดที่สุด... ย่อมหลีกหนีไม่พ้นศีรษะของ ‘หัวหน้าองครักษ์ส่วนตัวของฮองเฮา’ ที่ปลอมตัวมาลอบสังหารเขา!คงคิดสินะว่าส่งยอดฝีมือที่ดีที่สุดมาแล้วจะสังหารเขาได้“จำเอาไว้ เสียงที่ดังที่สุดคือเสียงจากประชาชน...ข่าวที่ไวที่สุดก็คือข่าวจากปากคนอีกเช่นเดียวกัน บางทีเรายังไม่ต้องถึงเมืองหลวง ก็มีขบวนมารอรับแล้ว” และแน่นอนว่าเขาเตรียมวิธีรับมือเอาไว้แล้วอีกเช่นกันฉู่จิ้งหนานยกมือขึ้นกอดอก สายตาทอประกายความสนุกที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่ช้า และเขาก็อยากรู้ว่าเสด็จพ่อที่เปี่ยมด้วยพระเมตตาจะทรงตัดสินโทษผู้ที่เกี่ยวข้องเช่นไร“ไปจัดการตามนี้” ฉู่จิ้งหนานโบกมือสั่งการ “บอกทหารทั้งสามพันนาย หากผู้ใดกล้าขวางขบวนประจานนี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารหัวเมืองหรือขุนนางหน้าไหน... อนุญาตให้ฆ่าทิ้งได้ทันที โดยไม่ต้องรอคำสั่ง!”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!” เหลยจวินรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงขึงขัง ก่อนจะหมุนตัวเร่งรีบออกไปจัดการตามแผนการเอาคืนอันเจ็บแสบนี้ข่าวลือมักเดินทางได้รวดเร็วยิ่งกว่าม้าเร็วเสมอ ยิ่งเป็นข่าวคาวและเรื่องฉาวโฉ่ขอ

“ทูลฝ่าบาท...” อินหมิงเต๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “กระหม่อมเป็นเพียงขุนนางบุ๋น มีเพียงพู่กันในมือ ไร้ซึ่งกำลังคนหรือทักษะในการสืบสวนคดีลอบสังหารอันซับซ้อนเช่นนี้ กระหม่อมมิกล้าออกความเห็นที่อาจทำให้เสียรูปคดีพ่ะย่ะค่ะ...”เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะชำเลืองมองอัครเสนาบดีเซียวที่กำลังจ้องเขาเขม็ง“อีกอย่างหนึ่ง ขบวนหัวศพนักฆ่ามีทหารคุ้มกันอย่างเปิดเผยและกำลังมุ่งหน้ามายังเมืองหลวงหากส่งทหารไปจัดการเท่ากับยอมรับว่าฝ่าบาทเห็นดีเห็นงามกับผู้ที่ส่งนักฆ่าไปสังหารหมิงชินอ๋อง นั่นไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงอันดีงามของพระองค์ที่เปี่ยมด้วยพระเมตตา”แน่นอนว่าคำพวกนี้ล้วนเสียดสี หากเมตตาจริงจะส่งโอรสของตนไปที่กันดารแบบนั้นได้อย่างไร“กระหม่อมเห็นว่า... ไม่สู้ฝ่าบาททรงรอให้ขบวนทหารเหล่านั้นเดินทางมาถึงเมืองหลวงเสียก่อน แล้วค่อยมีพระราชโองการมอบหมายให้เสนาบดีกรมอาญา เป็นผู้ตรวจสอบที่มาและสังกัดของกะโหลกศีรษะนักฆ่าแต่ละคน และสอบสวนพยานหลักฐานเหล่านั้นอย่างละเอียดที่ศาลต้าหลี่”แน่นอนว่าต้าหลี่ซื่อ[1] เป็นคนกลางย่อมให้ความยุติธรรม ไม่รับสินบนและไม่สมาคมกับผู้ใด การสอบสวนย่อมเทไปฝั่งหมิงชินอ๋อง ถึงเวลานั้

ชิงโหยวค่อนขอดในใจ ดวงตากลมโตแอบชำเลืองค้อนบุรุษหน้าตายที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัยชิงโหยวหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้ว หมิงชินอ๋องได้รับสาส์นเจรจาจากฮ่องเต้ตั้งแต่ห้าวันก่อนแล้ว แต่กลับไม่ รีบร้อนอะไร เพียงแค่รอเวลาให้กดดันคนในเมืองหลวงไปเรื่อย ๆ“มองค้อนข้าเช่นนั้นกำลังด่าข้าอยู่หรือ”ชิงโหยวนั่งหลังตรงทันที พลางรีบเปลี่ยนสีหน้ารวดเร็วกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี แล้วรีบยิ้มประจบ “ท่านอ๋องเป็นคนดีมีเมตตาเช่นนี้ โหยวเอ๋อร์ไม่กล้านินทาท่าน แม้แต่คิดก็ไม่เคยเพคะ”ใช่ไม่เคยคิด...แต่ด่าเลย ด่าให้อาจารย์เจียงฟัง!ฉู่จิ้งหนานย่อมรู้ว่านางโกหกเก่งเหมือนเจียงเย่หลิน เพราะหลัง ๆ มานี้กลับจากฝึกวิชาก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้องบดยาของหมอเจ้าเล่ห์ ไม่ยอมปรนนิบัติเขา นางชอบหลบหน้าแต่ว่าเขาชอบให้นางอยู่ใกล้ ๆ เป็นที่สุด“ท่านอ๋อง...ไม่ใช่ว่าท่านมีเรื่องต้องสะสางหรือ เพคะ” ชิงโหยวเอ่ยเตือน หลังจากรู้ว่าเรื่องที่ท่านอ๋องตลบหลังคนในเมืองหลวงนั้นไม่ธรรมดาเลยสักนิด ตอนนี้ทั้งแผ่นดินไม่มีผู้ใดสรรเสริญฮ่องเต้สักคนเดียว“ไม่มี...ข้าว่าง”ว่างกับผีน่ะสิ...ว่างที่ไหนกันเล่า เห็นชัด ๆ ว่าเขางานยุ่งมากมาย ยังเจียดเว