ตอนที่สามสิบเอ็ดไม่มีต้นทุน “หากไม่มีคำถามแล้ว เจ้าก็พักผ่อนเถอะ” หัวหน้าหมู่บ้านสรุป ด้วยแสงตะวันเริ่มคล้อยลงทุกทีจนหมู่บ้านถูกโอบล้อมด้วยแสงสีส้มแดงซึ่งใกล้จะเลือนลับไปทางหลังเขาในที่สุดโม่เซียงหยาจึงได้ครองห้องนอนใหญ่ในเรือนที่ใหญ่ที่สุดของหมู่บ้านเถาหยวน และหลับสนิทด้วยความสบายใจเป็นคืนแรกเมื่อตื่นขึ้นด้วยความปลอดโปร่ง หญิงสาวตัดสินใจเดินเล่นไปรอบหมู่บ้านเพื่อสูดความสดชื่นพลางทักทายกับชาวบ้านหลายคนพวกเขาต่างมีน้ำใจ คนนั้นยื่นชามผักมาให้ คนนี้ยกน้ำแกงเห็ดมาส่งจนมื้ออาหารเช้าของนางวางเต็มโต๊ะ กินแทบไม่หมดและเหตุการณ์ก็เป็นเช่นนี้อยู่ทุกวัน ด้วยไม่ว่านางจะเดินไปทางใด ล้วนมีอาหารหรือผลไม้กระทั่งดอกไม้หอมติดมือมาด้วยทุกครั้งครั้นอยู่หลายวันเข้า โม่เซียงหยาจึงวางใจและผ่อนคลายในความไม่เรื่องมากและมีน้ำใจของผู้คน ทว่านางไม่อาจอยู่นิ่งเฉยปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยให้พวกเขาเลี้ยงดูอยู่ฝ่ายเดียวยามเช้าสดชื่น มองเห็นไก่หลายตัวเดินจิกเมล็ดข้าวกับเด็กที่วิ่งเล
閱讀更多