《หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์》全部章節:第 31 章 - 第 40 章

85 章節

ตอนที่สามสิบเอ็ด ไม่มีต้นทุน

ตอนที่สามสิบเอ็ดไม่มีต้นทุน “หากไม่มีคำถามแล้ว เจ้าก็พักผ่อนเถอะ” หัวหน้าหมู่บ้านสรุป ด้วยแสงตะวันเริ่มคล้อยลงทุกทีจนหมู่บ้านถูกโอบล้อมด้วยแสงสีส้มแดงซึ่งใกล้จะเลือนลับไปทางหลังเขาในที่สุดโม่เซียงหยาจึงได้ครองห้องนอนใหญ่ในเรือนที่ใหญ่ที่สุดของหมู่บ้านเถาหยวน และหลับสนิทด้วยความสบายใจเป็นคืนแรกเมื่อตื่นขึ้นด้วยความปลอดโปร่ง หญิงสาวตัดสินใจเดินเล่นไปรอบหมู่บ้านเพื่อสูดความสดชื่นพลางทักทายกับชาวบ้านหลายคนพวกเขาต่างมีน้ำใจ คนนั้นยื่นชามผักมาให้ คนนี้ยกน้ำแกงเห็ดมาส่งจนมื้ออาหารเช้าของนางวางเต็มโต๊ะ กินแทบไม่หมดและเหตุการณ์ก็เป็นเช่นนี้อยู่ทุกวัน ด้วยไม่ว่านางจะเดินไปทางใด ล้วนมีอาหารหรือผลไม้กระทั่งดอกไม้หอมติดมือมาด้วยทุกครั้งครั้นอยู่หลายวันเข้า โม่เซียงหยาจึงวางใจและผ่อนคลายในความไม่เรื่องมากและมีน้ำใจของผู้คน ทว่านางไม่อาจอยู่นิ่งเฉยปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยให้พวกเขาเลี้ยงดูอยู่ฝ่ายเดียวยามเช้าสดชื่น มองเห็นไก่หลายตัวเดินจิกเมล็ดข้าวกับเด็กที่วิ่งเล
閱讀更多

ตอนที่สามสิบสอง ขุมทรัพย์

ตอนที่สามสิบสอง ขุมทรัพย์ขณะอีกด้านหญิงชรากำลังชั่งน้ำหนักเพื่อแยกดอกเต่งตูมใส่ลงในกระบุงเล็ก และหญิงอีกคนนำดอกไม้ที่คัดออกไปวางตากเพื่อทำเป็นชาดอกไม้เมื่อมองไปอีกฝั่ง ชายหลายคนกำลังช่วยกันขนผลบ๊วยป่าไปหมักทำเป็นสุรารสเลิศ โดยคนที่มีหน้าที่หมักก็ก้มหน้าก้มตาหมักโดยแทบไม่เงยหน้ายามนี้ชาวบ้านต่างรู้หน้าที่ตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อนต่างคนต่างทำตามแต่ใจแน่นอนว่ากว่าจะถึงวันนี้ ชาวบ้านหลายคนต่างทำเรื่องวุ่นวายมากมาย ไม่ว่าจะคัดดอกไม้ผิดกอง เด็กน้อยแอบเอาดอกไม้ไปเสียบหูเล่น หรือปล่อยให้เด็กเล็กมาเล่นดอกไม้จนปนกันไปหมดทว่าโม่เซียงหยาเพียงถอนหายใจเฮือกๆ ส่ายหัวเล็กน้อยโดยไม่ได้ดุว่าเสียงดังหญิงสาวพยายามอธิบายอย่างใจเย็น“ลุงหวังไม่อยากขายได้เงินมากกว่าเดิมหรือ ป้าจูเล่า ไม่อยากมีเงินมาซื้อของกินให้หลานเพิ่มหรือหากพวกเราตั้งใจทำให้เป็นระเบียบ ย่อมขายได้เงินมากขึ้น โดยไม่ต้องเข้าป่าไปเก็บของเพิ่มให้เหนื่อยยาก แค่เสียเวลาเพิ่มอีกเล็กน้อยเท่านั้น”เรื่องเงินทองปากท้องย่อมเกลี
閱讀更多

ตอนที่สามสิบสาม คำมั่นของเจ้า (กรุบกริบ)

ตอนที่สามสิบสามคำมั่นของเจ้า ในที่สุด โม่เซียงหยาจึงตัดสินใจพยักหน้าเขาเป็นชายคนแรกที่ขอนางแต่งงานด้วยใจ ทั้งๆ ที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของนางดีว่าได้เสียพรหมจรรย์ให้อ๋องตงหยางแล้ว และยังเคยเป็นคู่หมั้นของแม่ทัพติงเจิ้งทั้งบัดนี้นางยังไม่มีบิดา ไร้เงินทองหรือที่พึ่งพิง ไม่มีสิ่งใดชวนให้ชื่นชอบนอกจากหน้าตาที่ดีหน่อยเท่านั้นความจริงใจของเขา กับความรู้สึกที่ว่าหมู่บ้านเถาหยวนแห่งนี้ช่างน่าอยู่ ทำให้การตัดสินใจไม่ได้สร้างความลำบากใจยามนางอยู่ที่นี่รู้สึกผ่อนคลายมาก พวกชาวบ้านล้วนอบอุ่น มีน้ำใจ  ไม่เสแสร้ง แล้วเหตุใดนางต้องปฏิเสธด้วยเล่ายิ่งคิดว่าชีวิตเช่นนี้เคยเป็นชีวิตในฝันของผู้จัดการโม่มิใช่หรือ ผู้จัดการนักแสดงผู้คุ้นเคยกับความวุ่นวายครุ่นคิดจัดแจงหนักหัวตลอดเวลา เคยฝันไว้ว่าอยากแสวงหาชีวิตที่เรียบง่าย สงบสุขในยามเกษียณในเมื่อความสงบสุขมาถึงก่อนเวลา แล้วยังมีสามีสุดหล่อคอยดูแลอีก ย่อมดีมากมิใช่หรือเมื่อโม่เซียงหยาตอบรับ ขั้นตอนต่อไปย่อมเป็นเรื่องใหญ่โตของกลุ่มช
閱讀更多

ตอนที่สามสิบสี่ อยากจะใจร้อน (กรุบกริบ)

ตอนที่สามสิบสี่ อยากจะใจร้อนครั้นลิ้นร้อนของเซียวหยวนไล่กวาดต้อนไปทั่วโพรงปากเล็ก เรียวลิ้นบางจึงตวัดเกี่ยวไล่ตามพัวพันไปตลอดเซียวหยวนถูกความร้อนรุ่มรุมเร้าจนต้องลุกขึ้นยืน พลางพยุงร่างบางให้ยืนตามแล้วโอบเอวเข้าแนบชิดยกฝ่ามือลูบไล้รั้งต้นคอขาวเข้าใกล้อย่างอ้อยอิ่ง ขณะริมฝีปากยังคงเกาะติดจุมพิตละเมียดละไมค่อยๆ ทวีความร้อนแรงเมื่อริมฝีปากหนาสลับมาบดขยี้กลีบปากแดงอย่างเร่าร้อน แล้วระดมลิ้นไล่ละเลงเลียตวัดพันเกี่ยว ดูดกลืนน้ำหวานในปากราวโปรดปรานอย่างยิ่งหัวหน้าหมู่บ้านหนุ่มทำราวอดอยากขาดความฉ่ำชื้นมาเนิ่นนาน แรงจุมพิตวาบหวามจึงทั้งดูดดุนและดูดดื่ม รุกไล่จนลิ้นของอีกฝ่ายแทบหลอมละลายโม่เซียงหยาเริ่มหายใจไม่ทันเมื่อจุมพิตเพิ่มความดุเดือด เกาะเกี่ยวแลกความหิวกระหายจนน้ำใสไหลย้อย ริมฝีปากถูกบดบี้จนเริ่มชา ต้องหันหน้าออกมาหอบหายใจเป็นระยะนั่นย่อมเปิดโอกาสให้มือหนาปัดป่ายไปทั่วส่วนโค้งส่วนเว้าภายใต้ร่มผ้า ไล่ตั้งแต่เรียวแขน ทรวงเต่งตูม ผ่านเนินสามเหลี่ยมอวบอูม แล้ววกมาวางนิ่งอยู่ที่เต้าทรวงพลางหันใบหน้าออ
閱讀更多

ตอนที่สามสิบห้า งดงามยิ่ง (NC)

ตอนที่สามสิบห้างดงามยิ่ง ไม่อาจปฏิเสธว่าหลายชั่วยามของการเดินทางในป่าไม่ได้มีเพียงรอยเท้าบนผืนดิน แต่ความรู้สึกของการใกล้ชิดทะนุถนอม ประคับประคองไปด้วยกัน กลับเติบโตในหัวใจของคนทั้งสองและยิ่งการที่เซียวหยวนสัมผัสแนบชิดกับความนุ่มเนียน ทั้งทรวงอกอวบอิ่มยังปัดป่ายกับแขนของเขาอยู่บ่อยคราราคะตัณหาย่อมรุมเร้าเร่งให้เขาเอ่ยปากขอออกมาด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะหลุดด้วยความลุ้นระทึกความหมายแฝงของโม่เซียงหยา ที่ไม่เอ่ยคำตอบรับหรือปฏิเสธตรงๆ เรียกให้เซียวหยวนหันใบหน้าส่งจุมพิตอุ่นไล่จากต้นคอขาวแล้วเลื่อนมาขบเม้มติ่งหูเล็กพลางกระซิบออดอ้อน“อย่าโกรธข้าได้หรือไม่”เรียวปากอุ่นร้อนเอ่ยจบก็เคลื่อนมาประกบสร้างจุมพิตวาบหวาม ก่อนความเร่าร้อนจะปลุกเร้าให้มือสากแหวกสาบเสื้อเพื่อสัมผัสความอวบหยุ่นเต็มไม้เต็มมือสายตาหื่นกระหายมองใบหน้างามที่หลับตาลงราวกำลังรับสัมผัสหวามไหว ระหว่างขยับสองมือกอบกุมเคล้าคลึงเต้านุ่มฟู แล้วไล่ประกบความอุ่นชื้นไปยังไหล่เปลือยขาว ก่อนจะละเลียดผ่านเนินอกอิ่ม
閱讀更多

ตอนที่สามสิบหก เขาจะเข้าไปแล้ว (NC)

ตอนที่สามสิบหก เขาจะเข้าไปแล้ว ยามเมื่อนิ้วร้อนบดเน้นติ่งเกสรจนเกร็งสะท้าน แล้วสอดเข้าในร่องชุ่มชื้นช้าๆ เสียงครางกระเส่าจึงเปล่งออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“อื้อออ...อู้ววว...”สะโพกงามยกลอยราวต้อนรับนิ้วอุ่นร้อนที่แช่อยู่ในโพรงคับแคบครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับวนสำรวจผนังนุ่มด้านในเบาๆ แล้วลากครูดไปตามจุดกระสัน สลับกับการดึงออกแล้วดันเข้าพลางงัดช้าๆ จนมือเล็กทนความซาบซ่านไม่ไหว เผลอจิกเล็บเข้ากับท่อนแขนหนาเพื่อระบายความซ่านเสียวเซียวหยวนสัมผัสได้ถึงความถี่ภายในร่องสวาทที่ตอดระรัวไปตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรง มืออีกข้างจึงยกขึ้นบดขยี้จุกแข็งกลางเต้าเต่ง แล้วก้มลงกดลิ้นตอกย้ำหมุนวนไม่ยอมปล่อยกระทั่งรู้สึกได้ถึงการกระตุกรัดตอดเกร็งและเล็บที่จิกแรงเป็นรอยลึก อันเป็นสัญญาณของการถึงฝั่งฝันด้วยปลายนิ้วของเขาเป็นครั้งแรกนิ้วที่รุกรานจึงหยุดค้างอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้เวลาร่างบางได้ซึมซาบความสุขสันต์ ก่อนจะชักนิ้วทั้งสองออกมาเลียน้ำสีใสที่อาบเคลือบจนหมดเกลี้ยง“หวานมาก”คำชมย่อมสร
閱讀更多

ตอนที่สามสิบเจ็ด การเคลื่อนไหวพลิ้วไหว (NC)

ตอนที่สามสิบเจ็ด การเคลื่อนไหวพลิ้วไหวเมื่อโม่เซียงหยาไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ หากแต่เลือกแอ่นเนินเนื้ออวบอิ่มสีหวานจนเห็นร่องฉ่ำน้ำ บอกความพร้อมที่จะกลืนกินอีกฝ่ายเช่นกันบุปผางามที่ทั้งหุบกลีบอวบอูม ทั้งอ้าร่องแดงสดราวยั่วยวนเช่นนั้น  ย่อมทำให้ความอดทนสิ้นสุดลงมือหนาจับประคองแท่งกายแข็งอันร้อนผ่าวจ่อให้ตรงปากทางของโพรงอุ่น ขณะนิ้วเรียวแหวกกลีบที่แย้มบานให้แยกออกจากกันมากขึ้นเขาจะเข้าไปแล้ว!ถึงตอนนี้มือบางจึงเลื่อนมาจิกจับบนท่อนแขนแกร่งอีกครั้ง พร้อมสายตาลุ้นระทึกที่ก้มมองส่วนปลายสีแดงคล้ำ แต่งแต้มด้วยน้ำหยาดเยิ้มซึ่งกำลังเตรียมทะลวงเข้าสู่ช่องทางอ่อนไหวของตนเองลำทวนปูดโปนค่อยๆ ชำแรกเข้าไปในรอยแยกแห่งความพิศวาสทีละน้อยอย่างช้าๆ พลางหยุดพักเล็กน้อย แล้วขยับสอดไปตามการลื่นไหลของน้ำด้านในเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายได้รับความเจ็บปวดทว่าแม้จะอ่อนโยนทะนุถนอมเพียงใด ร่างงามยังคงเกร็งสั่นเมื่อส่วนกลางกายอันแข็งแกร่งมุดแทรกเข้าสู่ภายในความอุ่นชื้นกระทั่งมือหนาข้างหนึ่งเลื่อนไปรั
閱讀更多

ตอนที่สามสิบแปด ข้าจะเบาลงหน่อย (NC)

ตอนที่สามสิบแปด ข้าจะเบาลงหน่อย  “อ้า ท่านี้ดีจริง เสียวมากๆ”เซียวหยวนเอ่ยชมเสียงพร่าพร้อมโยกเอวควงร่อนเป็นวงกลมเพื่อหมุนดุ้นลำให้คว้านลากไปทั่วร่องเนื้อนุ่มก่อนจะถอนออกจนเกือบสุดแล้วตอกกลับเต็มลำ ระหว่างที่ก้นขาวเด้งไหวส่ายรับกลายเป็นเพิ่มแรงโหมกระแทกหญิงสาวโดนแรงถาโถมดุดันจนหัวสั่นหัวคลอน เนื้อตัวสั่นโยกหัวทิ่มไปด้านหน้า เรียกฝ่ามือใหญ่ให้เลื่อนจากเอวที่รั้งไว้มาที่อกอิ่มแล้วเคล้นคลึงความกระเพื่อมไหวให้อยู่ในกำมือ พลางแนบใบหน้าลงบนแผ่นหลังขาวจนได้ยินเสียงหอบหายใจที่แนบชิดอยู่ด้านหลัง“อาหยา ดีหรือไม่” ประโยคคำถามได้รับคำตอบเป็นอาการเกร็งกระตุก จิกขา กำมือ แล้วตอดรัดจนแท่งกายของเขาขยับเขยื้อนได้ช้าลงอีกครั้งหากแต่เขาใกล้พบความหฤหรรษ์เต็มทีแล้ว เพียงขยับอีกไม่กี่คราเท่านั้น ทั้งร่องสวาทยังตอดของแข็งที่ค้างคาถี่รัวสุดท้ายร่องสีหวานจึงส่งชายหนุ่มตามไปถึงฝั่งฝันได้อีกครั้งอย่างรวดเร็วเซียวหยวนซบหน้าลงกับแผ่นหลังนวลเนียนที่มีเหงื่อชื้น พลางหายใจรดรินซอกคอ
閱讀更多

ตอนที่สามสิบเก้า ช่างไม่น่าไว้ใจ (กรุบกริบ)

ตอนที่สามสิบเก้า ช่างไม่น่าไว้ใจ เมื่อเซียวหยวนเดินขึ้นไปใช้ปลายเท้าเขี่ยเศษดินบางส่วนออก โม่เซียงหยาซึ่งเดินตาม สายตาพลันสะดุดเข้ากับแอ่งน้ำตื้นหลายจุดที่ซ่อนอยู่หลังแนวหินน้ำใสสะอาดขังอยู่เป็นบริเวณกว้าง แม้จะไม่ลึกนัก แต่กลับมีปริมาณไม่น้อยดวงตาของโม่เซียงหยาพลันเปล่งประกายขณะตะโกนดัง "ข้าเข้าใจแล้ว"ร่างบางกุลีกุจอหากิ่งไม้มาขีดเขียนลงบนพื้นดินอ่อน ใช้ปลายกิ่งลากเป็นเส้นคดเคี้ยวแทนลำธาร แล้ววาดวงกลมหลายวงแทนแอ่งน้ำหลายจุด ก่อนลากเส้นใหม่เชื่อมกลับเข้าลำธาร"ต้นน้ำที่นี่ไม่ได้น้อยลง เพียงแต่ถูกแบ่งออกเป็นหลายทาง บางส่วนซึมลงดิน บางส่วนติดอยู่ตามแอ่งน้ำ และบางส่วนถูกก้อนหินกับดินโคลนขวางไว้"สายตาของเซียวหยวนมองตามมือเล็กที่คอยชี้ระหว่างอธิบาย"หากเราช่วยกันเปิดทางน้ำ โดยทำลายก้อนหินที่ขวางทางและทำร่องให้น้ำจากแอ่งเหล่านี้ไหลมารวมกัน ย่อมมีปริมาณน้ำมากขึ้น คราวนี้ยามหน้าแล้งย่อมไม่ต้องกังวลอีก”เซียวหยวนมองแล้วคิดตาม ก่อนเงยหน้าขึ้นสบสายตาแวววาวของหญิงสาวซึ่งกำลั
閱讀更多

ตอนที่สี่สิบ ยืนไม่อยู่ (NC)

ตอนที่สี่สิบ ยืนไม่อยู่ ยามถูกถอดเสื้อผ้าจนกายขาวโพลนแล้วจับจูงนางให้นั่งบนก้อนหิน โม่เซียงหยาไม่ได้ก้มหน้าเขินอายหรือหลบหลีก ทว่ากลับแอ่นร่างสั่นระริกเด้งส่วนสงวนอันอวบอิ่มทั้งบนทั้งล่างเพื่อให้เขาได้ก้มลงโลมเล้าตามแต่ใจยิ่งเขากระดกลิ้นเลียวนเม็ดกระสันจนเต่งตึงซาบซ่าน ขณะสองมือบดบี้ปลายถันจนชูช่อตั้งแข็ง สมองของโม่เซียงหยายิ่งพร่าเบลอเอาแต่ครวญครางเสียงกระเส่า ใช้สองมือขยี้ผมของเซียวหยวนจนยุ่งเหยิง ด้วยถูกไฟสวาทครอบงำจนสติกระเจิดกระเจิงด้วยถ้ำหินเป็นพื้นแข็ง เซียวหยวนจึงเลือกดึงมือบางให้ลุกขึ้นยืนแล้วกอบกุมส่วนชูชันกลางหว่างขาพลางจับมือของหญิงสาวมาช่วยชักรูดสร้างความพร้อมในการใช้งานสายตาสั่นไหวมองท่อนเอ็นหนาซึ่งชายหนุ่มจับให้อยู่ในกำมือของนาง ระหว่างมือของเขาเลื่อนไปเย้าแหย่กลีบผกาอวบอิ่มด้วยการลากไล้ไปมา กลายเป็นต่างคนต่างจับส่วนสงวนของอีกฝ่ายเอาไว้โม่เซียงหยากำลังเพลิดเพลินกับส่วนปลายอันปูดโปนซึ่งพลิกเนื้อปลิ้นไปตามการชักจูงของนาง จึงเพียงยกขาตามที่มือของชายหนุ่มจับแยกแล้ววางพาดไว้กับก้อนหินใหญ
閱讀更多
上一章
1234569
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status