บททั้งหมดของ หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: บทที่ 11 - บทที่ 20

85

ตอนที่สิบเอ็ด อ่อนหัดเสียจริง (NC)

ตอนที่สิบเอ็ด อ่อนหัดเสียจริงท่วงท่านั้นกลับสร้างความสุขสุดยอดจนความหฤหรรษ์จู่โจมส่งโม่เซียงหยาไปถึงฝั่งฝันเผลอจิกเล็บลงไปในเนื้อบริเวณท่อนแขนของอ๋องตงหยางอีกครั้ง อ๋องหนุ่มก้มมองร่างบางที่เกร็งสั่นไปทั้งตัวก่อนต้องหยุดขยับเมื่อช่องทางด้านในตอดรัดถี่รัวเพิ่งขยับไม่กี่ที ก็เสร็จแล้วหรืออ่อนหัดเสียจริง แม้ไม่ใคร่ชอบใจ แต่อู๋ไป่ฟงยังปล่อยให้ร่างบางผ่อนคลายความเกร็งเสียวลงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มการขับเคลื่อนอีกครั้งเพื่อส่งตนเองไปถึงความสุขเกษมบ้างแม้เขาจะไม่ได้เป็นฝ่ายโดนวางยา แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ทั้งร่องของนางยังอุ่นยิ่งนัก อ๋องตงหยางย่อมไม่ปล่อยโอกาสปลดปล่อยไอเย็นในร่างกายออกมาโดยเฉพาะเมื่อคิดไปถึงคู่หมั้นของนาง‘แม่ทัพติงเจิ้ง’ยามนี้เขาอยากจะเห็นหน้าแม่ทัพผู้ชอบขัดใจเขาผู้นั้นยิ่งนัก ว่าจะมีสีหน้าอย่างไรเจ้าติงเจิ้ง หากได้รู้ว่าคู่หมั้นของเจ้ากำลังครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างของข้า โดยมีแท่งทวนของข้ากวัดแกว่งอยู่ในร่องสวาทเพื่อลิ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบสอง ต่อเนื่อง (NC)

ตอนที่สิบสอง ต่อเนื่อง โม่เซียงหยายังเหลือการโหยหาความเย็นฉ่ำอยู่เล็กน้อย ทั้งยังรู้สึกว่าเขาไม่ควรรังเกียจนาง จึงพลิกตัวจับแขนแข็งแรงกางออกแล้วพาตัวเองเข้าสู่อ้อมกอดทั้งกายที่ยังเปลือยเปล่าด้วยความเหนื่อยอ่อนและได้รับการเติมเต็มจนฤทธิ์ยากำหนัดอ่อนพลังลง หญิงสาวจึงหลับไปก่อนได้ยินเพียงเสียงหายใจแผ่วขณะที่อ๋องตงหยางนอนมองแท่งกายที่เหี่ยวลงเล็กน้อย ด้วยรู้สึกว่ายังอยากตักตวงอีกครั้งกระทั่งความอุ่นร้อนของนางถูกความเย็นของเขาหลอมละลายแต่เมื่อมองร่องดอกไม้กลางกายที่บวมเป่งจนนางไม่อาจหุบขาแล้วถือโอกาสยกขึ้นมาก่ายบนขาแข็งแรงของเขา แล้วยังร่องรอยแดงบนทรวงอกขาวเนียนจากการบีบขยำจนหนำใจของเขาในใจของอ๋องหนุ่มจึงเกิดความรู้สึกสงสารอยู่บ้าง ทว่าความคิดของอ๋องโหดย่อมเห็นความสำคัญของสตรีมีค่าแค่เรื่องบนเตียง และไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องคิดมากสตรีนางนี้น่าจะเป็นคุณหนูจากสกุลที่ไม่สำคัญ ในเมื่ออุ่นเตียงด้วยกันแล้ว รับไว้เป็นอนุส่งไปอยู่ที่ตำหนักหลัง หรือหากมากเรื่องนัก ยกให้ทหารสักคนก็สิ้นเรื่อง
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบสาม หมอเทวดา

ตอนที่สิบสาม หมอเทวดา โม่เซียงหยาได้แต่นอนเกลือกกลิ้ง พึมพำพร่ำบ่นแม้จะหิวจนได้ยินเสียงท้องร้อง แต่ไม่อาจตะเกียกตะกายลุกจากเตียง ด้วยอ่อนระโหยโรยแรงเต็มทีกระทั่งทหารคนสนิทของอ๋องตงหยาง ยังไม่คิดว่าเจ้านายจะหยุดพักเพื่อร่วมอภิรมย์กับสตรีนางนี้อย่างต่อเนื่องอยู่ถึงสามวันสามคืนแม้ในคืนแรกจะอ้างว่าหญิงสาวโดนวางยากำหนัด ทว่าในคืนที่สองและคืนที่สาม เสียงครางกระเส่ายังคงมีให้ได้ยินกว่าครึ่งค่อนคืนช่วงกลางวัน อ๋องตงหยางเอาแต่นั่งนิ่งไม่ขยับราวกำลังสะสมกำลัง ทว่าในใจกลับคิดหาเหตุผลเรื่องความหอมหวานของคู่หมั้นแม่ทัพซึ่งชวนให้ติดใจ จนต้องรังแกนางอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งสามคืนหรือว่าข้าจะห่างหายจากเรื่องบนเตียงมานานเกินไป หรือไม่ก็...ใช่แล้ว!ในที่สุด สมองที่ขบคิดจนคิ้วขมวดมุ่นจึงโยนไปที่กายร้อนรุ่มและช่องทางอุ่นร้อนของนางต่างหาก ที่ทำให้ร่างกายเย็นจากพิษของเขารู้สึกดีขึ้นการที่ท่านอ๋องอารมณ์ดี ไม่เกรี้ยวกราดตวาดคำสั่งใด บ่งบอกว่าไอเย็นในกายน่าจะเบาบางลง
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบสี่ ไม่เข้าใจ

ตอนที่สิบสี่ ไม่เข้าใจ  กระทั่งเสียงเรียบนิ่งของอ๋องจงหยางเอ่ยออกมา“รักษานางด้วย”โม่เซียงหยาจึงค่อยหันมาสบตาซึ่งคราแรกคิดว่าอ่อนโยนมีเมตตา แต่ยามนี้กลับมองประเมินนางราวกับเป็นของไร้ค่า“ท่านอ๋องเชิญข้ามารักษาพิษน้ำค้างเหมันต์ ข้าจึงยอมมาเพราะเห็นว่าคู่ควรแก่ฝีมือ อีกทั้งยังอยากจะศึกษาแนวทางของพิษร้ายส่วนนางแค่ตัวร้อนเล็กน้อย ไม่ต้องถึงมือหมอเทวดาเช่นข้า ให้คนไปซื้อยาแก้ไข้มาต้มกินก็เพียงพอ”‘เจียงจงหมิง’ เจ้าของฉายาหมอเทวดา ทอดสายตามองสตรีบนเตียงซึ่งนอนอยู่ใต้ผ้าคลุมโดยไม่ยอมขยับเข้าไปใกล้เพื่อตรวจอาการสักนิดแม้จะยอมรับว่านางมีใบหน้าอ่อนหวานงดงามจริงๆ ทั้งดวงตาคู่นั้นยังมีน้ำตาคลอเล็กน้อยชวนให้สงสารทว่าเหตุใดเขาต้องลดตัวลงไปรักษานางด้วยความเย่อหยิ่งกับการหันหลังให้โดยไม่ใส่ใจนางแม้แต่น้อย ทำให้โม่เซียงหยาอยากลบความชื่นชมในใจเมื่อครู่ออกให้หมดไอ้หมอแล้งน้ำใจ
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบห้า ตรึกตรอง

ตอนที่สิบห้า ตรึกตรอง สองคำที่อ๋องตงหยางตอบเสียงดังฟังชัด ทำให้โม่เซียงแทบอยากจะลุกขึ้นไปกระชากคอ แล้วถามย้ำว่าที่พูดนั่นใช้หัวบนหรือหัวล่างคิดกันแน่น่าเสียดาย ยามนี้นางคือคุณหนูสามที่ตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นจากเตียง ไม่ใช่ผู้จัดการโม่ที่ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบ โดยเฉพาะกับนักแสดงในสังกัดซึ่งต้องให้ความนับถือไร้อำนาจ ทั้งยังไม่มีข้อต่อรองขนาดนี้ ขืนกระชากคอเสื้ออ๋องตงหยางมีหวังแม้แต่สถานะสตรีอุ่นเตียง อ๋องจอมโหดผู้นี้ก็อาจไม่เลี้ยงไว้“หมดเรื่องแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนก็แล้วกัน เสียเวลามามากแล้ว”เมื่อหมดหน้าที่ เจียงจงหมิงจึงไม่อยู่เนิ่นนาน เพียงเขียนใบสั่งยาแล้วหันหลังกลับโดยไม่ใส่ใจเรื่องอื่นขณะที่โม่เซียงหยายังนอนซมด้วยพิษไข้ กับความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งเนื้อทั้งตัวจนไม่อยากขยับร่างกายสักนิด สามวันหลังจากนั้น โม่เซียงหยาค่อยได้ใช้วันเวลาพักผ่อนรักษาตัวอย่างสงบจนร่างกายค่อยๆ ฟื้นฟู โดยที่ไม่มีผู้อื่นมากวนใจ ด้วยอู๋ไป่ฟงเองก็ต้องพักรักษาตัวเช่นกัน
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบหก มาแล้วหรือ (NC)

ตอนที่สิบหก มาแล้วหรือ “ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่”ประโยคคล้ายห่วงใยทว่าสีหน้ากลับมองกวาดราวประเมินสินค้า ทำให้โม่เซียงหยาตัดสินใจไม่ตอบทว่าอู๋ไป่ฟงกลับไม่ได้สนใจ เพียงเดินมาทรุดตัวลงบนเตียงแล้วเปิดสาบเสื้อออกอย่างถือวิสาสะเพื่อสำรวจร่องรอยบนผิวเนียนด้วยตนเองมือบางรีบคว้ามือแข็งแรงเอาไว้ก่อนจะเหลือบตาส่งคำถามทางสายตาขึ้นมองสบ หากแต่คำตอบที่ออกมากลับน่าขัดใจ“ได้เวลาทำหน้าที่ผ้าห่มอุ่นแล้ว”ผ้าห่มอุ่น! หมายความว่าเขาจะร่วมสวาทกับนางอีกแล้วหรือ อ๋องหนุ่มไม่ได้ใส่ใจสายตาที่สื่อความไม่พอใจของโม่เซียงหยา เพียงก้มหน้าลงแล้วดอมดมดูดกลืนสองเต้าตูมเต่งพลางบีบขยำฟอนเฟ้นราวเป็นของที่เขาอยากกลืนกินเมื่อใดก็ได้แม้จะไม่ชอบใจทั้งยังพยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงน้อยนิดของนางหรือจะต้านทานการกอบกุมขยำขยี้จนเต้าหู้นุ่มของนางบิดเบี้ยวแทบไม่เป็นรูปทรงทั้งครั้งนี้อู๋ไป่ฟงยังใจร้อนนัก ไม่ได้ใส่ใจการเล้าโลมมากมาย เพียงสอดมือล้วงควานตรวจสอบร่อง
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบเจ็ด เอ่ยง่ายเกินไป

ตอนที่สิบเจ็ด เอ่ยง่ายเกินไป กระทั่งมองเห็นติงเจิ้งซึ่งนั่งกระวนกระวายอยู่บนหลังม้า ทั้งยังเผยสีหน้าดีใจที่เห็นนางพลางถอนหายใจคล้ายโล่งอกยามนี้โม่เซียงหยาไม่รู้ว่า นางควรดีใจหรือรู้สึกอย่างไรยามได้ยินประโยคแรกของติงเจิ้ง“น้องเซียงหยาอยู่ที่นี่จริงๆ ขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยดูแลนาง ยามนี้ข้ามาถึงแล้ว ข้าขอรับตัวนางกลับไป”“แม่ทัพติงช่างเอ่ยง่ายเกินไป เหตุใดข้าต้องมอบนางให้กับเจ้าด้วย” น้ำเสียงและสายตาของอ๋องตงหยางช่างน่ากลัวนักในความรู้สึกของโม่เซียงหยาทั้งนางยังคาดเดาอารมณ์ของเขาไม่ออก แล้วยังไม่อยากกลับไปกับแม่ทัพติง หญิงสาวจึงเพียงเม้มปากรอฟังพวกเขาเจรจากันโดยระมัดระวังไม่ให้หล่นลงไปเท่านั้น“นางเป็นคู่หมั้นของข้า” เสียงตะโกนบ่งบอกสถานะสตรีในอ้อมแขนของอ๋องสูงศักดิ์ ฟังออกถึงความหวงแหนทว่าอู๋ไป่ฟงกลับยิ่งมีสีหน้าสาแก่ใจและเอ่ยตรงไปตรงมาพลางเปิดผ้าห่มออกเล็กน้อยราวต้องการสื่อว่าภายใต้ผ้าคลุมผืนเดียวนี้ โม่เซียงหยาไม่ได้สวมใส่สิ่งใดสักชิ้น
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบแปด โต้เถียงต่อรอง

ตอนที่สิบแปด โต้เถียงต่อรอง สิ่งที่แม่ทัพติงทำได้มีเพียงใช้เส้นสายสืบข่าว กระทั่งได้ยินว่าอ๋องตงหยางลอบเข้าเมืองหลวงมาหลายวันแล้ว และพักอยู่ที่เรือนพักแรมซึ่งอยู่ในเส้นทางเล็กๆที่สำคัญก็คือ อ๋องผู้นั้นได้ช่วยเหลือสตรีคนหนึ่งเอาไว้ โดยรายละเอียดเหตุการณ์และวันเวลาช่างใกล้เคียงกับที่เขาได้ยินมาจากโม่ฮูหยินการปล่อยข่าวเช่นนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ติงเจิ้งรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการให้เขาเข้าไปชายหนุ่มย่อมไม่รั้งรอ ควงดาบกระโจนขึ้นม้าเพื่อบุกไปถึงเรือนพักแรมหวังถามไถ่และทวงคนทว่า เขาคงดูหมิ่นความโหดร้ายป่าเถื่อนของอ๋องตงหยางไปสักหน่อย จึงไม่คิดว่าจะได้พบสภาพอ่อนระโหยของคู่หมั้นสาวกับคำเหยาะหยันที่ชวนให้ปวดใจ“ฮ่า ฮ่า ไม่คิดว่าแม่ทัพติ้งจะใจกว้างดุจแม่น้ำเพียงนี้ แม้แต่สตรีที่อุ่นเตียงกับอ๋องเช่นข้าแล้ว ยังคิดรับกลับไปแต่งเป็นภรรยาโดยไม่รังเกียจช่องทางที่โดนทะลุทะลวงไปตั้งหลายคราของนาง”“ท่านอ๋อง!”เสียงตวาดดังลั่นของติงเจิ้งทำให้ทหารทุกคนที่ยืนอยู่ตรงน
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่สิบเก้า ขุ่นเคืองไม่สบอารมณ์

ตอนที่สิบเก้า ขุ่นเคืองไม่สบอารมณ์โม่เซียงหยาฟังอยู่นานกระทั่งตกผลึกความเข้าใจ ก่อนจะตั้งใจเรียบเรียงเรื่องที่พวกเขาตอบโต้กันต่อระหว่างนั้นนางยังเผลอกระแซะตัวเองแนบชิดเนื้อตัวของอ๋องหนุ่ม เมื่อรู้สึกหนาวด้วยสายลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ นั่นจึงทำให้อู๋ไป่ฟงชำเลืองมองนางเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยข้อเสนอแก่แม่ทัพติง“เจ้าต้องรับปากเปิดประตูเล็กของด่านฝั่งเหนือเพื่อให้ชาวบ้านใช้สัญจรเข้าออกทำการค้าโดยสะดวก”“เรื่องนี้พวกเราเคยคุยกันมาหลายครั้งแล้ว และข้าขอยืนยันว่าไม่อาจขัดคำสั่งจากเมืองหลวง โดยเฉพาะเรื่องของชาติบ้านเมืองไม่อาจนำมาข้องเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัว” ติงเจิ้งยังเดินตามหลักการของตนเอง ไม่ว่าจะต้องขัดใจอ๋องผู้มีอำนาจเพียงใด นั่นทำให้อู๋ไป่ฟงยิ่งหงุดหงิดความเถรตรงของแม่ทัพผู้นี้“ฝ่าบาทแค่ออกคำสั่งว่าให้ปิดด่านใหญ่เพื่อความปลอดภัย แต่ไม่ได้บอกว่าห้ามเปิดด่านเล็กเพื่อทำการค้าเป็นการชั่วคราวแม่ทัพติง เจ้าช่างยึดกฎเกณฑ์จนเกินไป แค่เปิดด่านเพื่อช่วยการค้าขายของชาวเมืองจะเป็นเรื่องใหญ่
อ่านเพิ่มเติม

ตอนที่ยี่สิบ ใจร้าย

ตอนที่ยี่สิบ ใจร้าย“เอาเถอะ เห็นแก่ที่ท่านอ๋องผู้ใช้ชีวิตสุขสบายแต่กลับยอมลดตัวลงมาขอร้องเพื่อชาวบ้านข้าจะยอมเปิดประตูเล็กของด่านฝั่งเหนือแค่เพียงทุกๆ สามวันและต้องจำกัดคนเข้าออก นี่เป็นขีดจำกัดมากที่สุดเท่าที่จะยอมอ่อนข้อได้แล้ว”“ได้ เช่นนั้นก็รับคู่หมั้นของเจ้าคืนไป”โม่เซียงหยาซึ่งกำลังวิเคราะห์ตามอย่างคร่ำเคร่งถึงกับผวาเมื่อจู่ๆ ก็โดนโยนอยู่กลางอากาศจนผ้าห่มที่คลุมไว้พะเยิบพะยาบโชคดีที่ติงเจิ้งกระโดดขึ้นจากหลังม้าแล้วเอื้อมมือมารับนางไว้ได้ทัน โม่เซียงหยาจึงไม่ได้ตกลงพื้นแล้วเผยร่างเปลือยต่อหน้าสายตาทหารทั้งกองไอ้...อ๋องชั่ว!โม่เซียงหยาก่นด่าอ๋องตงหยางในใจพลางหันสายตาไปส่งประกายไฟแห่งความไม่พอใจ เมื่อเห็นว่าเขาใช้นางเป็นหมากเสร็จก็โยนทิ้งในทันทีนางกำลังคิดชื่นชมเขาอยู่ทีเดียวว่าแม้มีฐานะสูงส่ง แต่ยังมีใจเห็นแก่ปากท้องความเป็นอยู่ของชาวบ้านและยังหวังดีต่อคนซึ่งอยู่ในเมืองปกครองในขณะที่แม่ทัพติงเจิ้งกลับมองต่างมุม ด้วยคำนึงถึงคว
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
123456
...
9
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status