บททั้งหมดของ หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ยี่สิบสอง แต่งงาน  “ข้ามีเรื่องสั่งสอนเพียงไม่กี่คำเท่านั้น อีกอย่างข้ายังต้องช่วยตรวจดูความเรียบร้อยของชุดเจ้าสาวด้วยเพื่อไม่ให้ขายหน้า”โม่ฮูหยินฉวยโอกาสก้มลงกระซิบถ้อยคำบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยประโยคสอนสั่งทั่วไป"จากวันนี้ไป เจ้าคือภรรยาผู้อื่นแล้ว ต้องดูแลสามีให้ดี อย่าได้เอาแต่ใจอีก เข้าใจหรือไม่”ด้วยยังมีผ้าคลุมใบหน้า จึงไม่อาจเห็นสีหน้าของเจ้าสาว ทว่าท่าทางอึกอักของนางทำให้แม่สื่อรีบก้าวเข้าขวางแล้วฉวยมือบางมาประคอง พลางจับจูงเจ้าสาวให้เริ่มออกเดินระหว่างกล่าววาจาสุภาพหนักแน่น“ขออภัยโม่ฮูหยิน เจ้าสาวย่อมเข้าใจแล้ว ข้าได้รับคำสั่งโดยตรงจากแม่ทัพติงให้มารับตัวเจ้าสาว มิอาจให้ผู้ใดรบกวนจนเสียฤกษ์”โดนประโยคคล้ายต่อว่าจากแม่สื่อ บรรยากาศพลันตึงเครียด ก่อนที่โม่ฮูหยินจะยอมปล่อยแขนบางของเจ้าสาวแล้วถอนหายใจพลางเอ่ยแก้เก้อ“ข้าก็แค่เป็นห่วงมากเกินไปเท่านั้น บุตรสาวออกเรือนทั้งทีจะไม่ให้มารดาได้อบรมสักหลายคำได้อย่างไร แม่ท

ตอนที่ยี่สิบสี่ ใกล้เคียงกันมาก "แม่ทัพติงเป็นสุภาพบุรุษ ไม่กล้าถือสาแน่ มีแต่จะภาคภูมิใจที่มีสตรีคนหนึ่งชอบพอมากจนยอมทำถึงขั้นนี้จำไว้ว่าเจ้าต้องออดอ้อนออเซาะเอาใจเขาเพื่อให้เขายอมรับเจ้าให้ได้ บุรุษเช่นเขาชอบความไม่อ้อมค้อม ขอเพียงเจ้าทำตามแผนรับรองว่าเจ้าจะได้เป็นฮูหยินแม่ทัพแน่”“หากเขายังดื้อดึงถามหาแต่น้องหญิงสามโดยไม่ยอมตัดใจเล่าเจ้าคะ” โม่เซียงหลานยังกังวลขณะที่มารดากลับมั่นใจในแผนการของตนเอง“เจ้าก็อ้างว่าหยาเอ๋อร์ไม่อยากแต่งงานกับเขาและเสนอตัวอยู่ดูแลข้าที่นี่ หรือไม่ก็ใช้วิธีปัดไปก่อนว่าวันหลังค่อยรับน้องสาวมาเป็นเมียรองก็ยังได้พี่น้องมีสามีคนเดียวกันใช่ว่าจะทำไม่ได้ แม่ทัพผู้นั้นย่อมไม่ปฏิเสธ ด้วยมีแต่ได้กับได้ไม่ต้องกังวลให้มากหรอก หลานเอ๋อร์ อย่างไรรูปร่างของพวกเจ้าสองพี่น้องก็ใกล้เคียงกัน ติงเจิ้งผู้นั้นไม่มีวันรู้จนกว่าจะได้อยู่บนเตียงด้วยกันดังนั้น เจ้าต้องหาทางให้เขามึนเมาแล้วเสพสมกับเจ้าให้ได้ เรื่องต่อจากนั้นค่อยพลิกแพลงตามสถานการณ์ เข้าใจหรือไม่”ส

ตอนที่ยี่สิบหกเรื่องของบิดาแม้ว่าจะไม่อยากคาดหวัง หากแต่โม่เซียงหยายังไม่อยากทิ้งความหวัง ระหว่างทิ้งตัวเอนกายรอเวลาเผื่อว่าติงเจิ้งเข้าห้องหอไปแล้วจะรู้ตัวสักทีว่าเจ้าสาวซึ่งนั่งรออยู่บนเตียงคือพี่หญิงรองโม่เซียงหยาหันมองเซียวหยวนซึ่งนั่งเคียงข้างราวคาดเดาได้ว่าหญิงสาวกำลังรอคอยสิ่งใดหลังต่างคนต่างเงียบอยู่ครู่หนึ่ง โจรหนุ่มพยายามเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อไม่ให้สาวงามเคร่งเครียดจดจ่อกับเรื่องตรงหน้าจนเกินไป“ไม่นานมานี้คนของข้าเพิ่งขโมยจดหมายมาได้ฉบับหนึ่ง น่าจะเป็นจดหมายบอกลาของบิดาเจ้าซึ่งเขียนเอาในคุก เจ้าอยากอ่านหรือไม่”ความจริงผู้จัดการโม่ย่อมไม่ผูกพันซาบซึ้งกับบิดาของร่างนี้ ทั้งยังคิดว่านี่มันใช่เวลาไหมนางกำลังกลุ้มเรื่องโดนแย่งงานแต่ง จะให้อ่านจดหมายลาตายอะไรกันหากแต่สายตาของโจรหนุ่มสื่อว่านางควรจะอ่านสักหน่อย มือบางจึงเอื้อมมือไปรับด้วยความคิดว่าในเมื่อยังต้องรอคอยเวลา และไม่มีสิ่งใดที่ทำได้ ลองดูก็ไม่เสียหายหลังจากกวาดสายตาไปกลับอยู่สองรอบ โม่เซียงหยาจับได้ถึงค

ตอนที่ยี่สิบแปด หมู่บ้านเถาหยวน “หากเจ้าอยากรู้ก็ตามข้าไปสิ รับรองว่าเจ้าจะได้รู้อีกหลายเรื่องอย่างที่คาดไม่ถึงแน่”ได้ยินเหตุผลที่ยิ่งคิดยิ่งไม่ค่อยน่าเชื่อถือ ด้วยขุนนางระดับเจ้ากรมคลังจะเป็นผู้มีพระคุณของโจรบ้ากามได้อย่างไรโม่เซียงหยาจึงแสร้งถาม “เดี๋ยวก่อน หากแค่อยากตอบแทนบุญคุณท่านพ่อ แล้วเหตุใดเจ้าจึงกล้าลงมือฟาดแม่ใหญ่เช่นนั้น”“ข้าแค่ต้องการหยุดนางชั่วครู่ ไม่เห็นหรือว่าข้าใช้ของที่เบามาก ไม่ได้ทำให้นางเลือดตกยางออกสักนิด ส่วนเรื่องยานั่นเป็นเจ้าต่างหากที่ออกคำสั่ง”จนป่านนี้ พวกเขาทั้งสองคนยังไม่รู้ว่ายาที่ป้อนใส่ปากของโม่ฮูหยินออกฤทธิ์ในทางไหนทว่าโม่เซียงหยาไม่ได้อยากรู้ นางยังคงซักไซ้ต่อเนื่อง“หากเจ้าต้องการตอบแทนบุญคุณท่านพ่อ เช่นนั้นการที่ช่วยพี่หญิงรองให้ได้แต่งงานกับแม่ทัพติงก็เป็นการตอบแทนบุญคุณอีกทางสินะ”“นั่นเป็นเหตุสุดวิสัย เมื่อคืนมีทหารมากมายล้อมจวนอยู่ กว่าข้าจะลอบเข้าไปในจวนสกุลโม่ได้ ขบวนเจ้า

ตอนที่สามสิบ กว้างขวางที่สุดค่ำคืนแรกในหมู่บ้านเถาหยวน มืดกว่าที่เคยจินตนาการเมื่อกระท่อมทุกหลังต่างดับเทียบเข้านอนกันแต่หัวค่ำ ได้ยินเพียงเสียงแมลงกลางคืนดังประสาน ขณะพื้นดินชื้นเย็นส่งกลิ่นดินและใบไม้ขึ้นมาแตะปลายจมูก กลายเป็นธรรมชาติที่สดชื่นในยามค่ำคืนโม่เซียงหยายืนมองแสงจันทร์ซึ่งส่องลอดผ่านยอดไม้มองเห็นเงากิ่งก้านทอดยาวกลายเป็นภาพหลอนที่ยิ่งมองยิ่งน่ากลัวนักหากแต่หญิงสาวกลับไม่รู้สึกกลัวด้วยรู้สึกได้ว่าชาวบ้านที่อยู่รอบข้างจะช่วยปกป้องนางโดยเฉพาะชายหนุ่มหลายคนที่แบ่งสลับกันทำหน้าที่เฝ้ายามอยู่โดยรอบหมู่บ้านและนั่น เซียวหยวน หนึ่งในผู้ที่มีหน้าที่เฝ้ายามในคืนนี้ เขาเดินมาหยุดอยู่ไม่ไกลก่อนจะโยนกิ่งไม้แห้งเข้าไปในกองไฟ เพื่อให้เปลวเพลิงลุกโชนไหววูบระหว่างเงยหน้าขึ้นสบตากับนางความจริงหญิงชราหลายคนต่างเสนอให้โม่เซียงหยาพักที่กระท่อมของตนเอง ทว่าเซียงหยวนไม่ยินยอม“กระท่อมของพวกเจ้าต่างมีคนอยู่หลายคนทั้งเด็ก ทั้งสตรีและบุรุษปะปนกัน ส่วนเรือนของข้าซึ่งกว้างขวางที่สุด กลับไม่มีคน หา