All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนแปดสิบเอ็ด ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขโม่เซียงหยาอดสงสารติงเจิ้งไม่ได้ ด้วยรู้สึกว่าชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้ของนางนับว่าดีมากตอนนี้จวนแม่ทัพแห่งนี้มีนางเป็นเจ้านายคนเดียว ในเมื่อเขายังไม่มีอนุหรือสตรีคนอื่น นับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและควรต้องเก็บเกี่ยวความสุขเอาไว้ให้มากหน่อยติงฮูหยินใช้เวลาร่างแผนงานเพื่อปรับปรุงเปลี่ยนแปลงจวนแม่ทัพแห่งนี้ให้น่าอยู่ที่สุด โดยเริ่มนับวันรอด้วยติงเจิ้งไม่ได้กลับจวนแม่ทัพต่อเนื่องเป็นเวลาถึงสิบสองวันในคืนที่สิบสามหลังจากขี่ม้ามาถึงหน้าประตู แม่ทัพหนุ่มไม่พูดพล่าม ไม่กระทั่งชื่นชมการเปลี่ยนแปลงของจวนที่โม่เซียงหยาอุตส่าห์ทำอย่างตั้งใจติงเจิ้งเพียงเดินดุ่มเข้ามาเห็นใบหน้าอ่อนหวานที่เฝ้าคิดถึง ก็ปรี่เข้าอุ้มร่างบางเดินเข้าห้องนอนไปอย่างไม่พูดไม่จาสีหน้าบึงตึ้งของเขาทำให้ไม่มีบ่าวคนใดกล้ายุ่งเกี่ยวหรือทักทาย ทุกคนพากันหลบไปอยู่ในส่วนของตนเองและคอยฟังเสียงที่ดังออกมาเท่านั้นโม่เซียงหยายังไม่ทันตั้งตัวก็โดนจับเปลือยกายขาวโพลนแล้วพลิกหน้าพลิกหลัง มุ่งมั่นส

ตอนแปดสิบสาม หญิงอุ่นเตียงหญิงสาวเพียงครางตอบเท่านั้นด้วยไม่อาจเอ่ยออกมาเป็นคำได้“อยากให้พี่สอดใส่เข้าไปแล้วหรือไม่” ติงเจิ้งแสร้งถามทั้งๆ ที่สัมผัสได้ถึงราคะที่พวยพุ่ง แล้วยังรู้สึกเริงร่าเมื่อได้ยินเสียงสั่นไหวด้วยอารมณ์วาบหวามเอ่ยตอบ“ใส่..ใส่เลย”“เช่นนั้นพี่จะใส่เข้าไปแล้วนะ” ชายหนุ่มถามอีกคราเพื่อความแน่ใจ ทั้งๆ ที่มือจับดุ้นลำใหญ่ไปจดจ่อยังปากช่องทางเอาไว้แล้วถึงอย่างไรเขาก็ไม่อยากให้นางโกรธหรือน้อยใจ จึงต้องเอาใจใส่ให้มากหน่อย“อืม” หญิงสาวตอบเพียงเท่านั้นด้วยร่างกายยังคงสั่นระริกด้วยความซาบซ่านติงเจิ้งค่อยๆ จับแท่งสวาทจ่อเข้ากับร่องน้ำอันฉ่ำแฉะก่อนจะสอดใส่เข้าไปอย่างเชื่องช้าวันนี้เขาพยายามทำทุกอย่างโดยไม่ผลีผลามด้วยอยากให้ภรรยาสาวรู้สึกดีขึ้น ไม่อยากให้นางกล่าวหาเขาว่าทำกับนางเช่นหญิงอุ่นเตียงอีก“พี่ขยับช้าๆ เช่นนี้ดีหรือไม่”“ไม่ดี เร็วขึ้นอีกหน่อยเถิด”อ้าว!

ตอนแปดสิบห้าสำรวจตลาด เมื่อติงเจิ้งออกไปแล้ว โม่เซียงหยาจึงเดินสำรวจโดยรอบจวนอีกครั้งแล้วจดบันทึกสิ่งที่ต้องทำ กระทั่งได้รับเล่มบัญชีกับถุงเงินที่หนักกว่าถุงแรกอยู่บ้างติงฮูหยินเริ่มตรวจสอบบัญชีแล้วจัดแจงเบี้ยหวัดรายเดือนของจวนแม่ทัพเพื่อให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนก่อนจะตรวจนับเงินแล้วหักลบเพื่อให้แน่ชัดว่าติงเจิ้งยังมีเงินเหลืออยู่เท่าใดกันแน่ เมื่อมองเห็นตัวเลขชัดเจน เงินจำนวนหนึ่งจึงถูกกันไว้เพื่อค่อยๆ ปรับปรุงจวนให้อบอุ่นและมีชีวิตชีวามากขึ้น แล้วยังต้องซื้อของใช้ส่วนตัวด้วยนางมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดที่นำติดตัวมาเท่านั้นด้วยความคุ้นเคยกับการจัดการงานอย่างละเอียด ผู้จัดการโม่จึงไม่ได้รังเกียจงานใหญ่น้อย หญิงสาวลงมือจัดการสั่งงานทุกอย่างด้วยตนเอง นั่นทำให้บ่าวรับใช้ไม่กล้าอู้งานใช้เวลาไม่ถึงเดือนจวนแม่ทัพจึงเปลี่ยนสภาพกลายเป็นน่าอยู่ขึ้นมากทั้งภายในและภายนอกยามนี้ภายในจวนตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้สดสร้างความสดชื่น จุดกลิ่นธูปหอมอ่อนสร้างความผ่อนคลาย แล้วยังมีชุดน้ำ

ตอนแปดสิบเจ็ด หมู่บ้านทหาร โม่เซียงหยารู้สึกแย่มากที่นางอยู่อย่างสุขสบายในจวนแม่ทัพทั้งยังมีเงินใช้มากมาย โดยไม่เคยรับรู้ถึงความยากลำบากของครอบครัวทหารเหล่านี้เลยมิน่าเล่าเงินทองของสามีแม่ทัพของนางจึงเหลือไม่มากนัก ทั้งๆ ที่เขาแทบไม่ได้ใช้ในเรื่องของตนเอง เขาคงต้องนำออกมาจุนเจือทหารผู้น้อยอยู่ทุกเดือนเป็นแน่หลังเดินวนอยู่รอบหนึ่ง ติงฮูหยินจึงขอตัวกลับไปด้วยความคิดว่าควรต้องทำอันใดสักอย่างหลังจากคิดทบทวนด้วยการให้เงินพวกเขาในแต่ละเดือน ไม่น่าจะเป็นการแก้ปัญหาที่ดีหากอยากแก้ปัญหาในระยะยาวควรหาอาชีพหรือช่องทางที่สร้างรายได้ต่อเนื่องจึงจะเหมาะสมกว่าในเมื่อคิดจะหารายได้ให้ตัวเองเพิ่มขึ้นอยู่แล้ว ก็หาให้พวกเขาด้วยจะเป็นไรไปความคิดที่วนอยู่ในหัวโม่เซียงหยากลายเป็นการทำมาหากินไปเสียแล้ว ยามกลับถึงจวนแม่ทัพ ดวงตะวันก็คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้วตะกร้าหลายใบที่สาวใช้หอบกลับมาจากตลาดถูกนำมาวางเรียงไว้บนโต๊ะในห้องโถง รวมทั้งผ้าทอผืนเล็ก กระบุงไม้ไผ่ น้ำผึ้งป

ตอนแปดสิบเก้า ข่าวดีหรือ โม่เซียงหยาย่อมไม่คาดคิดมาก่อนว่าอ๋องตงหยางจะสังเกตเห็นคลื่นเล็กๆ ที่นางทำลงไปและทำให้เมืองชายแดนแห่งนี้เปลี่ยนแปลงแค่เล็กน้อยด้วยผลงานส่วนใหญ่ของนางอยู่ในหมู่บ้านทหารทว่าอู๋ไป๋ฟงซึ่งเป็นผู้ครองเมืองย่อมไม่ละสายตาจากเรื่องที่ส่งผลต่อคนในเมือง ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ใหญ่โตหรือเล็กน้อยโดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าคนที่ออกโรงออกหน้าในเรื่องนี้คือคุณหนูสามโม่เซียงหยา สตรีที่เคยร่วมอภิรมย์เร่าร้อนอยู่บนเตียงกับเขาหลายครั้งหลายคราอย่างต่อเนื่องอยู่ถึงสามวันสามคืนความสงสัยว่านางหรือจะมีความรู้ความสามารถ ด้านการค้าการทำมาหากินขนาดนี้ ด้วยเท่าที่เคยเห็นนางเป็นเพียงแค่คุณหนูอ่อนแอคนหนึ่งซึ่งน่าจะทำเป็นแต่อาหารหรือการครัวที่ผ่านมาอ๋องตงหยางจึงส่งคนเฝ้าติดตามการกระทำของสตรีคนนี้อยู่โดยตลอดเมื่อเห็นว่านอกจากนางจะหารายได้เข้าจวนแม่ทัพแล้ว ยังช่วยเหลือทหารกับชาวบ้านมากมาย ความสงสัยข้องใจย่อมบังเกิดด้วยไหนเลยบุตรสาวอนุไร้การอบรมมากมายคนหนึ่งจะมีความสามารถและยังเผื่อแผ่น้ำใจคิดช่วยเหล