ตอนแปดสิบเอ็ด ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขโม่เซียงหยาอดสงสารติงเจิ้งไม่ได้ ด้วยรู้สึกว่าชีวิตความเป็นอยู่ในตอนนี้ของนางนับว่าดีมากตอนนี้จวนแม่ทัพแห่งนี้มีนางเป็นเจ้านายคนเดียว ในเมื่อเขายังไม่มีอนุหรือสตรีคนอื่น นับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุขและควรต้องเก็บเกี่ยวความสุขเอาไว้ให้มากหน่อยติงฮูหยินใช้เวลาร่างแผนงานเพื่อปรับปรุงเปลี่ยนแปลงจวนแม่ทัพแห่งนี้ให้น่าอยู่ที่สุด โดยเริ่มนับวันรอด้วยติงเจิ้งไม่ได้กลับจวนแม่ทัพต่อเนื่องเป็นเวลาถึงสิบสองวันในคืนที่สิบสามหลังจากขี่ม้ามาถึงหน้าประตู แม่ทัพหนุ่มไม่พูดพล่าม ไม่กระทั่งชื่นชมการเปลี่ยนแปลงของจวนที่โม่เซียงหยาอุตส่าห์ทำอย่างตั้งใจติงเจิ้งเพียงเดินดุ่มเข้ามาเห็นใบหน้าอ่อนหวานที่เฝ้าคิดถึง ก็ปรี่เข้าอุ้มร่างบางเดินเข้าห้องนอนไปอย่างไม่พูดไม่จาสีหน้าบึงตึ้งของเขาทำให้ไม่มีบ่าวคนใดกล้ายุ่งเกี่ยวหรือทักทาย ทุกคนพากันหลบไปอยู่ในส่วนของตนเองและคอยฟังเสียงที่ดังออกมาเท่านั้นโม่เซียงหยายังไม่ทันตั้งตัวก็โดนจับเปลือยกายขาวโพลนแล้วพลิกหน้าพลิกหลัง มุ่งมั่นส
閱讀更多