All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 41 - Chapter 50

ตอนที่สี่สิบสอง ไม่เหมือนกันเมื่อเปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น แสงสีขาวนวลที่สาดลงมาจากเพดานสีขาวเรียบสนิททำให้ต้องกะพริบตาถี่ แล้วลืมขึ้นมองภาพที่เห็นไม่ใช่คานไม้ ไม่ใช่หลังคาใบไม้หากแต่เป็นเพดานสีขาวที่ฝังหลอดไฟโม่เซียงหยาหลับตาลงด้วยสัญชาตญาณ พลางสูดกลิ่นยาสมัยใหม่ซึ่งลอยเข้าจมูก และเงี่ยหูฟังเสียงเครื่องปรับอากาศซึ่งดังอยู่ปลายเตียง แทนเสียงลมพัดผ่านหน้าต่างซึ่งมักได้ยินอยู่ทุกเช้าหญิงสาวรีบยกมือตัวเองขึ้นดู ก่อนที่หัวใจพลันกระตุกเมื่อพบแขนอวบคล้ำทว่านุ่มนวลจากการดูแลเป็นประจำของผู้จัดการโม่ โดยมีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ที่หลังมือไม่มีเอวคอดอ้อนแอ้น ไม่มีผิวขาวเนียนละเอียด ไม่มีใบหน้างดงาม มีเพียงรูปร่างอวบอิ่ม ผิวคล้ำอมน้ำผึ้งจากการออกแดดเป็นประจำ และเส้นผมยาวประบ่าที่ระอยู่บนพวงแก้มกลม"ฉัน...กลับมาแล้วหรือ" คำถามซึ่งไม่มีคนตอบเอ่ยท่ามกลางความเงียบ ได้ยินเพียงเสียงแหบพร่าของตัวเอง ระหว่างที่สมองยังแยกความจริงกับความฝันไม่ออกโม่เซียงหยากะพริบตาช้าๆ สายตาเลื่อนมองซ้ายขวา

ตอนที่สี่สิบสี่ ค่อยกลับลงไป หญิงสาวชะโงกหน้าพยายามก้มมองลิ้นยาวซึ่งรัวเลียไม่หยุดจนนางเผลอลืมความกังวลที่มีก่อนหน้า แล้วเคลิบเคลิ้มคล้อยตามไปด้วยความล่องลอยเมื่อได้ยินเจตนาของเซียวหยวนซึ่งไม่ได้ตั้งใจล่วงล้ำในกายนาง“ไม่ต้องกังวล อาหยา แม้ข้าจะไม่คิดสอดใส่เข้าไปแต่จะไม่ปล่อยให้เจ้าได้ค้างคา อย่างไรก็จะส่งให้ถึงสวรรค์เสียก่อน แล้วค่อยกลับลงไป”มือสากบรรจงเคล้นคลึงเต้าทรวงอิ่ม ระหว่างอีกมือสอดปลายนิ้วลูบลากกลีบบุปผาทั้งซ้ายขวา สลับกับเรียวลิ้นที่เลียสัมผัสเม็ดสวาทสีชมพูแล้วบดขยี้คลึงหมุนรอบแล้วรอบเล่าจนน้ำใสไหลเยิ้มทั้งนิ้วทั้งลิ้นต่างละเลงรัวบดเน้นเม็ดเสียว สลับกับการขยับเข้าขยับออกในโพรงนุ่มชื้น แล้วยังหมุนคว้านไปทั่วสร้างความเสียวซ่าน วูบวาบไม่หยุดเมื่อไร้ความกังวล ไม่นานร่างบางจึงบิดกายเกร็งเร่า ภายในช่องคับแคบกระตุกตอดเป็นจังหวะกระชั้น ปลดปล่อยน้ำหวานใสให้ไหลรินเข้าปากของชายหนุ่ม เพื่อให้เขาได้เลียดูดด้วยความอร่อยจนสะอาดสะอ้านก่อนร่างสั่นระริกซึ่งล่องลอยดั่งร่างกายเบาหวิว จะร

ตอนที่สี่สิบหก หายไปที่ใดด้วยน้ำกามาที่เจิ่งนอง แท่งทวนจึงทิ่มแทงกวัดแกว่งโยกคลอนได้อย่างคึกคัก ทั้งแทงเข้าจนสุดและถอนออกรัวเร็ว แล้วตอกย้ำหมุนควานเป็นวงกลม ก่อนจะเปลี่ยนจังหวะเป็นแทงถี่กระชั้นทั้งสั้นทั้งยาว ทุกจังหวะเน้นหนักจนร่างของโม่เซียงหยาโยกไหวกระเด็นกระดอนหญิงสาวจำต้องใช้มือหนึ่งจิกเกาะหัวไหล่หนาเอาไว้ ขณะอีกมือเอื้อมชูขึ้นไปเกี่ยวกิ่งไม้เหนือหัว เพื่อไม่ให้ก้นขาวโดนแรงสะเทือนจนกระแทกกับลำต้นไม้สร้างความเจ็บแสบเมื่อร่างกายหยัดยืนได้พอเหมาะ หญิงสาวที่โดนโหมกระหน่ำจึงสู้ไม่ถอย ส่ายสะโพกยั่วเด้งและหมุนควงร่องดอกไม้งามเพื่อบดเบียดลำเอ็นที่รุกรานไม่หยุด ก่อนจะโยกเนินโหนกตอบโต้จนเสียงเนื้อกระทบกันแทบดังกลบเสียงครวญครางถึงตอนนี้ เซียวหยวนอดคิดในใจไม่ได้ว่าเขาช่างโชคดี ที่ได้เมียแสนงามมีความรู้ความสามารถ แล้วยังตอบสนองรสสวาทของเขาได้อย่างดีเยี่ยมสายตาชื่นชมยินดีมองกลีบสีหวานที่แม้โดนแรงกระแทกจนเริ่มบวม หากแต่ยังคงโยกเด้งรองรับการโจมตีจากแท่งกายของเขาไม่มีเบาแรงหากข้านอนลงแล้วให้นางเป็นฝ่าย

ตอนสี่สิบแปด เชื่อคนง่ายเกินไปเสียงดุดันที่ดังก้องทำให้เด็กน้อยที่ซุกอยู่กับอกแม่เฒ่าพากันร้องไห้หนักกว่าเดิมหากแต่ไม่มีผู้ใดหันไปให้ความสนใจด้วยทุกสายตายังคงจับจ้องการเจรจาระหว่างโม่เซียงหยากับหัวหน้ากลุ่มทหารซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงแม่ทัพ“เจ้าคิดจะช่วยโจรพวกนี้จริงๆ หรือ” ติงเจิ้งมองใบหน้าหวานที่ยังคงแสดงความมุ่งมั่น“พวกเขาไม่ใช่โจร ในอดีตอาจใช่แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว พี่เจิ้งมองดูสิ พวกเขาเป็นแค่ชาวบ้านทำมาหากินไร้อาวุธเท่านั้น”“ฮ่า ฮ่า น้องเซียงหยา เจ้าช่างเชื่อคนง่ายเกินไป เหตุใดไม่ลองถามสักนิดเล่าว่าข้าวที่กำลังตำอยู่ในครกนั่นมาจากกองเสบียงที่เพิ่งดักปล้นมาเมื่อสองวันที่แล้วใช่หรือไม่ แล้วยังแป้งกับเกลือที่ใช้ทำขนมนั่นอีก”โม่เซียงหยากำลังอ้าปากจะเถียง ทว่ายามหันกลับไปมองสีหน้าของชาวบ้านหญิงซึ่งมีความกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด แววตาของนางจึงเริ่มสั่นไหวริมฝีปากบางเผยอออกเล็กน้อยด้วยอาการตั้งท่าจะเอ่ย หากไม่มีถ้อยคำใดหลุดออกมา โดยเฉพาะเมื่อกวาดมองใบหน้า

ตอนห้าสิบ พวกเราอย่าได้เจอกันอีกเลย ถึงตอนนี้น้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาวกลับเหือดแห้งไปแล้ว ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าการร้องไห้เพราะสิ่งที่แตกร้าวในเวลานี้ไม่ใช่หัวใจเพียงอย่างเดียว หากเป็นความไว้วางใจที่นางเคยมอบให้ผู้คนตรงหน้าทั้งหมดถึงอย่างนั้นเรื่องเฉพาะหน้า ที่ต้องทำก็ยังต้องทำ โม่เซียงหยาตั้งสติสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้งพลางหันหน้าไปเจรจากับติงเจิ้ง“พี่เจิ้งบอกว่าคนที่ปล้นชิงขบวนเสบียงเพิ่งหนีมากบดานที่นี่ นั่นก็คือกลุ่มคนที่เพิ่งมาใหม่โดยอ้างว่ากลับมาร่วมงานแต่งงานดังนั้นข้าขอร้องให้ปล่อยสตรีกับเด็กโตไปได้หรือไม่ จับพวกเขาไปก็รังแต่เป็นภาระที่ต้องดูแลเปล่าๆ”เหตุผลของโม่เซียงหยาพอฟังขึ้น แม่ทัพติงจึงหันไปสั่งการให้ปลดเชือกหญิงสาวกับเด็ก แล้วมัดโยงแค่บรรดาชายทั้งแก่และหนุ่มให้แน่นหนากว่าเดิมโดยรวมเอาเซียวหยวนไว้ด้วยจากนั้นแม่ทัพหนุ่มจึงหันมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามอ่อนโยนที่สุด“น้องเซียงหยา ความจริงพี่ไม่ได้แค่มาจับกุมกลุ่ม