All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนเจ็ดสิบเอ็ด น้ำสาดกระเซ็น ประโยคกำชับขณะแท่งแข็งแรงซึ่งถูกล้างจนสะอาดแล้วเตรียมสอดแทงผ่านก้นขาวที่ลอยเด่นมือใหญ่ขยำก้นเนียนเพื่อตั้งหลักก่อนจะกดท่อนกายให้ลึกลงไปในร่องรูอบอุ่นจนมิดลำ จากนั้นจึงดึงออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วตอกกลับเข้าไปอีกครั้งราวทดสอบการรองรับ  สายตาหื่นกระหายมองท่อนเอ็นอุ่นของตนเองที่มุดหายเข้าไปในโพรงถ้ำจมกลีบดอกไม้แดงจนมิดด้าม ขณะซ่านเสียวไปกับการตอดรัดของช่องแคบชุ่มฉ่ำ“อ้า...แน่นมาก”พร้อมคำชื่นชมแท่งกายแข็งที่คึกคักไม่รู้เบื่อขยับเข้าโยกออกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทั้งหมุนคว้านบดขยี้ช่องทางสีหวาน เพื่อให้ส่วนปลายเสียดสีลากครูดกับจุดกระสัน ทั้งยังกระแทกกระทั้นตอกตรึงหนักหน่วงด้วยอยู่กลางสายน้ำ เสียงเนื้อกระทบกระแทกจึงไม่ดังมากนัก เห็นเพียงน้ำที่สาดกระเซ็นไปตามจังหวะโยกคลอนล้ำลึกไม่เพียงเท่านั้น มือหนายังกระตุ้นด้วยการเล้าโลมบีบขยำทรวงเต่งตึงกับติ่งเกสรสีหวานเป็นระยะ ขณะของใหญ่โตยังคงกระแทกกระทั้นเข้าออกบ้าคลั่งก่อเกิดเป็นคลื่นเสน่หายามนี้ก้

ตอนเจ็ดสิบสาม ไม่เหนือความคาดหมายเมื่อเห็นร่องดอกไม้ยังคงกางอ้าเผยความชุ่มชื้นและช่องทางสีแดงสดอยู่ตรงหน้า ย่อมต้องไม่ปล่อยให้ว่างเปล่าและเติมเต็มความฉ่ำนองให้ท่วมรูสวาทอย่างเต็มที่แม่ทัพหนุ่มประคองร่างบางหมุนหันหลังไปพิงกับลำต้นหนา แล้วยกเรียวขาข้างหนึ่งขึ้นสูงเพื่อเปิดทางให้ท่อนเนื้อแน่นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและยังคงเชิดชี้แข็งชัน แม้จะปลดปล่อยน้ำรักมาแล้วหนึ่งคราจดจ่อเข้ากับช่องทางสีหวานอีกครั้งส่วนปลายของด้ามทวนยาวกรีดไปตามรอยแยกของเนื้อสาวแล้วผลุบหายแทงทิ่มเข้าไปในเส้นทางฉ่ำน้ำอย่างรวดเร็วด้วยหนทางช่างลื่นไหลโม่เซียงหยาผงกหัวก้มมองระหว่างยังคงหอบหายใจเมื่อโดนจู่โจมอีกครั้งอย่างต่อเนื่องแม้จะไม่เหนือความคาดหมายด้วยแม่ทัพผู้แข็งแกร่งไม่เคยจบศึกในครั้งเดียว หากเมื่อมือหนาเอื้อมมาบีบขยำความอวบหยุ่นเอาไว้ โม่เซียงหยายังอดเงยหน้าขึ้นสบสายตาหื่นกระหายไม่ได้“เบาหน่อย”คำกำชับได้รับการตอบรับเป็นการตอกกระแทกอย่างหยอกเย้าครั้งหนึ่ง ก่อนจะโยกคลอนเข้าออกอีกหลายครั้งด้วยความฉ่ำเยิ่ม

ตอนเจ็ดสิบห้า เกาะเกี่ยวโรมรันร่องบุปผางามโดนเกาะเกี่ยวโรมรัน โดยดุ้นลำอันดุเดือดแข็งแกร่ง สร้างราคะแผดเผาเร่าร้อนเกิดเป็นไฟสวาทที่ไม่อาจดับลงโดยง่ายด้วยแม่ทัพหนุ่มเฝ้าวนเวียนดอมดมความหอมหวานจนอิ่มหนำก่อนจะผละจากไปเมื่อสุขสมใจ แล้ววนกลับมาใหม่อยู่เช่นนี้โดยไม่ยอมละทิ้งสัมผัสอุ่นร้อนของร่องดอกไม้งามสักคืนสุดท้ายโม่เซียงหยาจึงประท้วงด้วยการไม่ยอมตอบรับและเอาแต่คร่ำครวญ “ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าใกล้ตายแล้ว” จนชายหนุ่มต้องยอมรับปากให้นางได้พักผ่อนตามลำพังอยู่สองวันใครใช้ให้เขาจ้องแต่จะกินนางอยู่ตลอดเวลาเช่นนั้น ขืนไม่ปฏิเสธบ้าง คงโดนจับกินจับกระแทกทะลุทะลวงจนขาดใจตายสักวันหลังได้พักฟื้นฟูพอให้หายใจหายคอ โม่เซียงหยาย่อมใจเย็นลง ครั้นสัมผัสดวงตาที่เคยเย็นชาแต่ยามนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่เฝ้ามองแววตาที่เต็มไปด้วยความคิดถึง ความห่วงใยและความปรารถนาที่สะสมมาหลายปีเขามองนางราวกับว่านางคือคนที่เฝ้ารอมาเนิ่นนานและบัดนี้จะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปอีกทั้งยังจดจ้องไม่ยอมละสายตาราวกั

ตอนเจ็ดสิบเจ็ด สั่นไหวโยกโยน ผ่านไปครู่หนึ่งมือหนากลับเอื้อมขึ้นบีบขยำความอวบหยุ่นคล้ายไม่ได้ดั่งใจก่อนจะเพิ่มแรงโยกคลอนไปตามจังหวะแห่งอารมณ์ร้อนแรงร่างบางสั่นไหวโยกโยนไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่ถาโถมเข้ามา ก่อนจะกลายเป็นความดุเดือดเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นเมื่อไม่อาจยับยั้งความฮึกเหิมตับ ตับ ตับยามความกระสันซ่านพุ่งขึ้น ความหลงลืมย่อมชี้นำทำให้แม่ทัพหนุ่มโยกร่างถาโถมกระหน่ำซ้ายโหมขวาอย่างรุนแรง พาเตียงโยกไหวไปตามแรงโยกคลอนจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดโม่เซียงหยาซึ่งคาดหวังความอ่อนโยนกลับได้รับเพียงความดุดันที่ทะลุทะลวงทุกคราที่แท่งเนื้อแน่นผลุบเข้าผลุบออกอุตส่าห์ขอให้อ่อนโยนทะนุถนอม กระแทกจนหนำใจเพียงนี้ มิวายดอกไม้ของนางต้องบวมช้ำอีกแน่โม่เซียงหยาได้แต่คิดในใจด้วยโดนปิดปากจุมพิตบดขยี้ไม่ได้หยุด ระหว่างด้านบนโดนโหมกระหน่ำทั้งปากทั้งมือซึ่งยังวนเคล้นคลึงทรวงงามจนบิดเบี้ยว ในขณะที่ส่วนด้านล่างยังโดนทิ่มแทงตอกกระแทกอย่างดุเดือดไม่นานดุ้นลำแข็งก็รู้สึกได้ถึงผนัง

ตอนเจ็ดสิบเก้า การเตรียมการที่ดี ทันใดนั้นเสียงที่คุ้นเคยกลับดังขึ้นก่อนร่างสูงใหญ่จะเปิดประตูเข้ามา“น้องเซียงหยาตื่นแล้วหรือ มากินข้าวเร็วเข้า”โม่เซียงหยามองจ้องชายหนุ่มซึ่งสวมชุดสีเข้มแบบสุภาพเดินถือชามข้าวเข้ามาถึงข้างเตียงแต่สายตาของเขากลับไม่ได้มองใบหน้าของนาง ทว่าก้มมองทรวงอิ่มที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมาเกือบทั้งเต้าชิ หื่นแต่หัววันเชียวปากบางขบเม้มเล็กน้อยเมื่อคิดไปว่าเขาเคี่ยวกรำจนนางแทบไม่ได้นอนมาทั้งคืน ตื่นมาแล้วยังจะหื่นต่ออีกหากเมื่อข้าวต้มในมือของเขาส่งกลิ่นหอมทั้งเขายังตักแล้วยื่นมาจ่อจนถึงปาก ริมฝีปากแดงจึงอ้ารับแล้วเคี้ยวด้วยไม่อาจทนความหิว“กินมากๆ จะได้มีเรี่ยวแรง เมื่อคืนเจ้าเกือบทิ้งพี่หลับไปก่อนอีกแล้วรู้หรือไม่”“พี่เจิ้งรังแกข้าตั้งแต่หัวค่ำจนใกล้เช้า ต่อให้กินมากกว่านี้ก็ไม่อาจเหลือเรี่ยวแรงให้พี่เคี่ยวกรำหนักขนาดนั้นแน่” หญิงสาวโอดครวญอย่างเว้าวอนระหว่างอ้าปากรับข้าวต้มเข้าปากแล้วเคี้ยวกลืน&ldquo