All Chapters of หนีจากแม่ทัพซื่อบื้อมาเจออ๋องโหดกับโจรบ้ากามและหมอเจ้าเล่ห์: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนหกสิบเอ็ด ออกเดินทางกว่าพายุแห่งตัณหาราคะในค่ำคืนแรกที่พบหน้าจะจบลง โม่เซียงหยาก็โดนเคี่ยวกรำจนหมดเรี่ยวแรง เสียงแหบแห้ง นอนสลบไสลคาท่อนลำที่ยังคงคึกคักแม้จะผ่านไปจนใกล้เช้าครั้นตื่นขึ้นในยามสายด้วยความเมื่อยขบและอ่อนเพลีย หญิงสาวแทบไม่อยากเชื่อว่าค่ำคืนแรกของนางในจวนพักแรมจะจบลงด้วยเพลิงกามาเกรี้ยวกราดดุเดือดจนเสียงครวญครางดังลั่นและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวคละคลุ้งเช่นนี้แม้จะพอยอมรับได้ว่าเขาคือสามีที่ต้องร่วมเตียงร่วมห้องและร่วมชีวิตกันไปอีกนาน หากแต่เขาเพิ่งรับปากว่าจะไม่รุนแรงกับนาง เหตุใดไม่รู้จักรักหยกถนอมบุปผาเอาเสียเลยโม่เซียงหยาอดบ่นในใจไม่ได้ ขณะเปิดผ้าห่มสำรวจเนื้อตัวเปลือยเปล่าที่มีคราบขาวขุ่นหลงเหลืออยู่เล็กน้อยด้วยชายหนุ่มลงมือเช็ดทำความสะอาดไปรอบหนึ่งแล้วก่อนที่ปากบางจะขบเม้มด้วยความไม่พอใจพลางสูดปากยามขยับเรียวขาแล้วรู้สึกเจ็บปวดในร่องช่องทางที่โดนเสือกแทงด้วยของใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่าจนบวมเป่งยิ่งพบว่าผิวขาวเนียนของนางเต็มไปด้วยรอยแดง ทั้งจากฝ่ามือและริมฝีปากซึ่งบีบเคล้นขยำขยี้บดค

ตอนหกสิบสาม มีเวลาเหลือเฟือหลังจากหลับไปหนึ่งตื่นด้วยความเข้าใจว่าคงได้พักผ่อนตลอดเส้นทางเพื่อฟื้นฟูร่างกายและจิตใจ ทว่าผ่านไปแค่ครึ่งวันติงเจิ้งกลับไม่ยอมปล่อยผ่านโดยดีโม่เซียงลืมตาตื่นขึ้นมาบนรถม้าที่โยกขยับเคลื่อนที่ไม่เร็วไม่ช้า หลังจากพักผ่อนจนพอคลายหายเหนื่อยแม้ความเมื่อยล้าจะยังหลงเหลือ แต่ความอยากรู้ทำให้หญิงสาวเอื้อมมือเปิดม่านหน้าต่างเพื่อมองสองข้างทางซึ่งมีแต่ป่าเขาแสดงว่าออกนอกเมืองหลวงมาแล้ว อืม...คงหลับไปนานทีเดียว หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งเท้ามือกับขอบหน้าต่างเพื่อมองไปรอบข้าง ด้วยเมื่อเช้าได้ชำระล้างคราบไคลออกไปแล้วเนื้อตัวจึงเบาสบาย ยามนี้เหลือเพียงความหิวซึ่งเริ่มโจมตีจนไม่อาจหลับตาลงครั้นเห็นแผ่นหลังแข็งแกร่งที่นั่งตัวตรงสง่างามควบขี่ม้าตัวใหญ่อยู่เยื้องไปข้างหน้า ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อยามครุ่นคิดคำนึงไปถึงเมื่อคืนที่เขาโหมกระหน่ำดุดันไม่ยั้งแรงครั้งแล้วครั้งเล่าชายผู้นี้แข็งแรงมากสมเป็นแม่ทัพจริงๆ โม่เซียงหยาคิดชื่นชมด้วยเมื่อคืนติงเจิ้งอ

ตอนหกสิบห้า พี่ยังไม่อิ่มโม่เซียงหยาพยายามปรับลมหายใจหอบถี่ให้ผ่อนลง ขณะเฝ้าภาวนาไม่ให้มีผู้ใดเห็นสภาพน่าอับอายของนางเมื่อพอผ่อนคลายแล้ว มือบางจึงเปิดผ้าม่านมองขบวนเดินทางที่หยุดอยู่กลางป่ารกครึ้ม สายตาพยายามสอดส่ายหาติงเจิ้ง หากพบแค่ทหารที่เดินไปมาวุ่นวาย จึงปิดม่านหน้าต่างลงแล้วครุ่นคิดมีเรื่องใดร้ายแรงหรือไม่นะว่าแต่เมื่อครู่เผลอหลุดเสียงครางน่าอายออกไปกี่ครั้งกันต้องโทษที่เขาเอาแต่กลืนกินและกลั่นแกล้งไม่ยอมปล่อย ดูสิ บนรถม้าก็ยังไม่ยอมเว้นเฮ้อ!...ต่อจากนี้ จะมีหน้าออกไปจากรถม้านี้ได้อย่างไรกันคิดไปคิดมายังไม่ทันไร ก็รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนตัวของรถม้า นั่นย่อมหมายถึงว่าพวกเขาเดินทางต่อแล้ว โม่เซียงหยาจึงเดาว่าคงไม่มีเรื่องร้ายแรงมากนักแม้จะหิวมาก แต่หญิงสาวยังไม่กล้าออกไปวุ่นวาย จึงได้แต่รอคอยเผื่อว่าติงเจิ้งจะกลับมานั่งโยกเยกต่อมาเพียงครู่เดียว เสียงตะโกนสับสนด้านนอกก็พอจับใจความได้ว่าพวกเขาตัดสินใจพักค้างคืนที่นี่เมื่อรอคอย

ตอนหกสิบเจ็ด ไม่เหนื่อยบ้างหรือ ยามตื่นนอนในตอนเช้า โม่เซียงหยาไม่อาจหลีกเลี่ยงความเมื่อยล้า ทั้งไม่อาจเข้าใจว่าเหตุใดติงเจิ้งจึงหื่นกระหายนัก เอาแต่กลืนกินนางแทบไม่ว่างเว้น ทั้งๆ ที่อยู่ท่ามกลางเหล่าทหารมากมายเขาไม่เหนื่อยบ้างหรือไงนะ กลางคืนก็เอาแต่ออกแรง กลางวันยังต้องขี่ม้าตลอดทางอีกแล้วยังหน้าไม่อายกล้าเผชิญหน้ากับคนอื่นอยู่ได้อย่างไรหญิงสาวคิดขณะเร่งแต่งตัวแล้วรีบก้าวขึ้นรถม้าโดยไม่กล้าเงยหน้ามองคนอื่นทว่านางประเมินความแข็งแรงของแม่ทัพหนุ่มผิดไปมากทีเดียว เมื่อถึงตอนกลางวันแล้วเขานำอาหารมาส่งถึงบนรถม้าแม่ทัพหนุ่มนั่งลงมองนางเคี้ยวจนอิ่ม หญิงสาวซึ่งเริ่มอารมณ์ดีจึงแกล้งหยอกกลับไปบ้าง“เหตุใดพี่เจิ้งขี่ม้าอยู่ตรงกลางคนเดียว ไม่ขี่ขึ้นไปรวมอยู่ด้านหน้ากับคนอื่นหรือ”“พี่อยากอยู่ใกล้เจ้า” ประโยคง่ายๆ ทว่าช่างหวานนักทำให้โม่เซียงหยาถึงกับเก้อเขินเสียเองและกลายเป็นว่านางหาเรื่องใส่ตัว เมื่อชายหนุ่มไม่พูดพล่ามเอนตัวลงนอน พลางจับร่างงามหมุนกายห

ตอนหกสิบเก้า อยากเอาชนะ ยังไม่ทันขาดคำของทหารคนสนิท ผ้าม่านประตูรถม้าก็ฉีกขาดพร้อมร่างเปลือยครึ่งตัวของแม่ทัพติงเจิ้งที่ทรุดนั่งคาอยู่ชายหนุ่มรีบโยนผ้าผืนใหญ่เข้าไปปกคลุมร่างขาวโพลนด้านในแล้วคว้าเสื้อคลุมมาสวมใส่ ก่อนจะตะโกนสั่งให้ทั้งขบวนหยุดพักเพื่อซ่อมแซมประตูผ้าให้เรียบร้อย“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เสียงหัวเราะเบาๆ ราวเยาะเย้ยของทหารคนสนิทเรียกสายตาอาฆาตจากแม่ทัพหนุ่มที่กำลังคุกรุ่นจากอารมณ์กำหนัดที่ค้างคาแต่เขาจำต้องแก้ปัญหาเรื่องประตูรถม้าก่อนจึงไม่ว่างไปใส่ใจผู้ใดโม่เซียงหยายังคงกอบเสื้อผ้าหลุดลุ่ยนั่งซุกตัวอยู่ด้านในสุดพลางห่มผ้าคลุมผืนใหญ่เอาไว้ด้วยหัวใจเต้นรัวเมื่อครู่เป็นนางที่ขอเปลี่ยนท่วงท่าเพื่อเลื้อยลงไปอยู่ด้านล่างและให้ชายหนุ่มคุกเข่าขยับโยกที่ด้านบนเมื่อเขาออกแรงตอกแทงมากเกินไปประกอบกับรถม้าโยกแรงจนรู้สึกเจ็บ นางจึงเผลอยันสองขาโครมเข้าให้ร่างซึ่งไร้หลักยึดและไม่ทันตั้งตัวของติงเจิ้งจึงเซหงายหลังไปฉีกกระชากผ้าม่านจนขาดเป็นริ้วอย่างที่ทุกคนได้เห็นเขาคงไม่โกร