บททั้งหมดของ ทะลุมิติสยบสามีจอมเย็นชา: บทที่ 11 - บทที่ 20

42

บทที่ 11

บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังทะยานไปบนท้องถนนยามค่ำคืนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แสนจะเปราะบางดีเซลบังคับพวงมาลัยด้วยท่าทางเคร่งขรึม นัยน์ตาคมกริบเพียรเหลือบมองสตรีที่นั่งข้างกายเป็นระยะเธอในยามนี้ดูแปลกไปราวกับเป็นคนละคนกับภรรยาที่เขาเคยรู้จัก ไม่ได้นั่งกระแซะเบียดกายเข้าหา หรือพยายามหาเรื่องชวนคุยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนน่ารำคาญใจทว่าเธอกลับนั่งหลังตรง ดวงตาคู่สวยเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ชมทัศนียภาพของแสงไฟเมืองหลวงด้วยแววตาที่สงบนิ่งและลุ่มลึก“สิบนาทีที่คุณให้ผม มันกำลังจะหมดลงแล้วนะทอฝัน”ดีเซลเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขากังวานอยู่ในห้องโดยสารที่เงียบสงัด แฝงไปด้วยร่องรอยของความไม่สบอารมณ์ที่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเกิดขึ้นเพราะอะไรกอหญ้าละสายตาจากกระจกข้างรถ ค่อย ๆ หันกลับมามองเจ้าของรถ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้ดีเซลรู้สึกเหมือนตนเองกำลังถูกไล่ต้อน รอยยิ้มจาง ๆ ที่ประดับบนใบหน้าของเธอนั้นดูละมุนตาแต่กลับเย็นเยียบในความรู้สึก“เวลาผ่านไปไวเสมอนะคะ เมื่อเราไม่ได้จดจ่ออยู่กับความทุก
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 12

ดีเซลกระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก นัยน์ตาของเขาพราวระยับด้วยเล่ห์เหลี่ยม“จะหน้าที่ไหนคุณก็ต้องทำ หรือว่าคุณกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับแสงไฟและสายตาผู้คนในฐานะภรรยาที่ผมไม่ค่อยพาออกงานล่ะ?”กอหญ้าหัวเราะอย่างนึกขบขัน จ้องอีกฝ่ายกลับด้วยความเด็ดเดี่ยว“กลัวเหรอคะ? คำนั้นไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของฉันหรอกค่ะ ไปสิคะ ฉันเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าสนามรบของคุณ มันจะน่าตื่นเต้นสักแค่ไหน”‘หึ! สุดท้ายก็ใจอ่อนให้ผมอยู่ดีสินะ’เมื่อรถสปอร์ตคันหรูมาถึงกาสิโนอันดับหนึ่งของเมืองไทย แสงไฟนีออนที่ระยิบระยับและบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยอำนาจและเงินตราต้อนรับพวกเขาอย่างยิ่งใหญ่ดีเซลเดินลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้ภรรยา ท่วงท่าของเขาดูเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว ทว่ากลับจ้องมองเธอด้วยความต้องการที่จะคุมเกมกอหญ้าก้าวเท้าลงจากรถ ทันทีที่รองเท้าส้นสูงราคาแพงสัมผัสพื้น สายตาทุกคู่ที่อยู่หน้ากาสิโนต่างหันมามองเป็นจุดเดียวเธอไม่ได้หลบตาใคร แต่กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าสวยคมดูเป็นธรรมชาติและเปี
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 13

วันต่อมาภายใต้ความเงียบสงัดของคฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ดูจะหม่นแสงลงเมื่อเทียบกับแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีทองเหลืองที่ส่องสว่างอยู่ในมุมหนึ่งของห้องโถงใหญ่กอหญ้านั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม มือเรียวสวยพลิ้วไหวไปตามแผ่นกระดาษร่างแบบอัญมณีด้วยสมาธิที่แน่วแน่ท่วงท่าที่โน้มตัวลงเพื่อไล่เฉดเงาของเพชรเม็ดงามในจินตนาการนั้น ดูสง่างามราวกับหงส์ผู้สูงศักดิ์ที่กำลังรังสรรค์งานศิลปะชิ้นเอกทว่า... อีกด้านหนึ่งของห้อง ร่างสูงกำยำกลับกำลังยืนกอดอกพิงขอบประตู นัยน์ตาคมกริบสีนิลจับจ้องไปยังภรรยาสาวไม่วางตาเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสามเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและรอยสักจาง ๆ ที่ลามขึ้นมาถึงลำคอ ความสูงทำให้เขาสามารถมองเห็นทุกอิริยาบถของเธอได้อย่างชัดเจนเขายืนนิ่งอยู่อย่างนั้นมาเกือบสามสิบนาทีแล้ว ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงความเงียบที่เขาไม่เคยได้รับจากทอฝันเลยแม้แต่ครั้งเดียว“นี่คุณจะนั่งวาดไอ้รูปพวกนั้นไปจนถึงเช้าเลยหรือไง?”ดีเซลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 14

ชายหนุ่มรีบหันกลับมาทันที นัยน์ตาฉายแววคาดหวังเล็ก ๆ ว่าเธอจะเปลี่ยนใจและร้องขอให้อยู่ต่อ หรืออย่างน้อยก็ถามว่าเขาหิวไหม“อืม?” เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ แต่หูผึ่งรอฟัง“พรุ่งนี้เช้าไม่ต้องให้คนรถไปส่งนะคะ ฉันจะขับรถไปทำงานเอง และอาจจะกลับดึกหน่อยเพราะมีนัดคุยกับซัพพลายเออร์ที่ต่างจังหวัด ฝากบอกคุณป้าแม่บ้านด้วยนะคะว่าไม่ต้องเตรียมมื้อเย็นให้ฉัน”พูดจบก็ก้มหน้าลงทำงานต่อโดยไม่รอคำตอบจากสามี จดจ่ออยู่ที่แผ่นกระดาษราวกับชายร่างยักษ์ตรงหน้าไม่มีตัวตนอีกต่อไปดีเซลยืนนิ่งค้างอยู่ตรงบันได เพลิงโทสะสุมเต็มอกระคนไปด้วยความว้าวุ่นใจ อยากจะเดินกลับไปกระชากกระดาษพวกนั้นทิ้งแล้วอุ้มเธอขึ้นห้องนอนเสียเดี๋ยวนี้แต่ทิฐิและศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่ จึงทำได้เพียงกระแทกเท้าขึ้นบันไดไปอย่างรุนแรงจนเสียงดังสนั่นไปทั้งบ้าน ภายในห้องนอนใหญ่ที่กว้างขวาง ดีเซลล้มตัวลงนอนบนเตียงคิงไซซ์ ทว่าความง่วงกลับไม่มาเยือน จ้องมองเพดานห้องด้วยความสับสน ความเงียบสงบที่ถวิลหาในยามที่ทอฝันอาละวาด บัดนี้มันกลับดูอ้างว้างและน่าอึดอัดจนเขาแทบคลั่งนึกถึงสายตาของท
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 15

แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายของจังหวัดกาญจนบุรี ตกกระทบกับผนังกระจกของโรงงานเจียระไนอัญมณีขนาดใหญ่ของตระกูลเจริญเกียรติจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับทว่าบรรยากาศภายในห้องแล็บคัดเกรดอัญมณีกลับเย็นเยียบด้วยเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างเต็มประสิทธิภาพ กอหญ้าสวมชุดกาวน์สีขาวทับชุดเดรสทำงานสีครีมอย่างคล่องแคล่วในมือเรียวสวยถือกล้องขยายสำหรับส่องอัญมณี Loupeแนบชิดกับนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังเพ่งพินิจความบริสุทธิ์ของบุษราคัมเม็ดงาม“น้ำงามมากค่ะ แต่การเจียระไนตรงมุมก้นพลอยยังไม่คมพอ มันทำให้ไฟไม่เล่นแสงเท่าที่ควร”เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงพลัง ประกายในดวงตาของเธอฉายแววเป็นมืออาชีพ จนหัวใจของช่างเจียระไนอาวุโสที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สั่นไหวด้วยความทึ่ง“เอ่อ... คุณทอฝันดูออกขนาดนั้นเลยหรือครับ?” ช่างเจียระไนถามด้วยความไม่แน่ใจกอหญ้าระบายรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในองค์ความรู้ที่สั่งสมมานานจากชาติภพก่อน“ความงามของอัญมณีโกหกเราไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าเรามองมันด้วยหัวใจและสติปัญญาไม่ใช่แค่มองผ่าน ๆ เพื่อความหรูหรา&r
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 16

“ขอบคุณที่เป็นห่วงสามีฉันนะคะคุณเบลล่า” เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึก “แต่ที่นี่คือโรงงานอัญมณี สถานที่ที่ใช้สมองและสายตาอันมีค่าเพื่อคัดสรรสิ่งล้ำค่า ไม่ใช่สถานที่สำหรับพนักงานกาสิโนที่จะมาเดินนวยนาดโชว์เรียวขาเล่น ๆ”“นี่คุณทอฝัน!” เบลล่าหน้าแดงซ่านด้วยโทสะ“ทำไมเหรอคะ? หรือฉันพูดอะไรผิด?”กอหญ้าขยับกายออกจากอ้อมแขนของดีเซลช้า ๆ แล้วเดินเข้าไปหาเบลล่าหนึ่งก้าว ท่วงท่าที่สง่าและสูงเพรียวของเธอข่มขวัญอีกฝ่ายได้โดยสิ้นเชิง“ถ้าคุณอยากจะแสดงบทผู้หญิงที่แสนดี แนะนำให้กลับไปแสดงที่กาสิโนนะคะ เพราะที่นี่คือพื้นที่ของเจริญเกียรติ และฉันคือนายหญิงที่มีอำนาจสั่งไล่ใครออกก็ได้ แม้แต่คนที่คิดว่าตัวเองเป็นคนสนิทของสามีฉันก็ตาม”ดีเซลมองภรรยาด้วยความตะลึง เขาฉายแววชื่นชมลึก ๆ ที่เห็นภรรยาจัดการด้วยวาจามาดผู้ดีเสียจนเบลล่ากลายเป็นเพียงผู้หญิงไม่มีระดับ“คุณดีเซลคะ ดูคุณฝันพูดสิคะ เบลแค่หวังดี” เบลล่าหันไปหาที่พึ่ง ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดบีบน้ำตา“เบลล่าคุณกลับไปก่อน”
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 17

อาทิตย์ต่อมาแสงไฟจากโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดยักษ์ในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูระดับห้าดาวสาดส่องระยิบระยับ สะท้อนกับเครื่องเพชรล้ำค่าของผู้คนที่มาร่วมงาน ‘The Grand Jewelry Gala’ค่ำคืนนี้ถือเป็นงานรวมตัวของเหล่ามหาเศรษฐีและนักสะสมอัญมณีระดับประเทศ ทั่วทั้งงานต่างอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและอำนาจทว่าหัวข้อสนทนาที่ถูกหยิบยกขึ้นมาพูดถึงมากที่สุด กลับไม่ใช่เรื่องการประมูลอัญมณี แต่เป็นเรื่องการปรากฏตัวครั้งแรกของทอฝัน หลังจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ที่เกือบพรากชีวิตเธอไป“นั่นรถของคุณดีเซลนี่คะ” เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเมื่อรถลิมูซีนสีดำขลับเคลื่อนมาจอดที่หน้าพรมแดงประตูรถถูกเปิดออกโดยพนักงานต้อนรับ ร่างสูงสง่าของ ดีเซลก้าวลงมาเป็นคนแรก เขาสวมสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต เสริมให้รูปร่างที่สูงถึง 192 เซนติเมตรดูราวกับรูปสลักเดินได้ นัยน์ตาคมกริบสีนิลกวาดมองไปรอบบริเวณด้วยความเคร่งขรึมและสุขุม ท่วงท่าที่เยือกเย็นทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจของเขาทำให้อากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 18

“วันนี้ผมมาในฐานะสามีของทอฝัน และสร้อยเส้นนี้ ผมเป็นคนใส่ให้เธอเอง มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”เบลล่าอ้าปากค้าง ดวงตาสั่นระริกด้วยความไม่เชื่อหู ปกติดีเซลมักจะวางเฉยต่อการทะเลาะเบาะแว้งของพวกเธอ แต่วันนี้เขากลับออกโรงปกป้องภรรยาที่ไม่คิดจะใส่ใจอย่างชัดเจน“ปะ... เปล่าค่ะคุณดีเซล เบลแค่...”“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ไปดูแลแขกในส่วนของกาสิโนซะ อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำ” ดีเซลตัดบทด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยแรงกดดันเบลล่าสะบัดหน้าเดินหนีไปด้วยความแค้นเคือง กอหญ้าลอบมองดีเซลดวงตาคู่สวยฉายแววขบขัน“ปกป้องฉันแบบนี้ไม่กลัวคุณเบลล่าจะน้อยใจเอาเหรอคะคุณดีเซล?”ดีเซลก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของเธอ กลิ่นกายชายที่ผสมกับน้ำหอมไม้จันทน์ทำให้รู้สึกร้อนผ่าวที่นวลแก้ม“ผมปกป้องของของผมใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง แม้แต่คำพูดเดียว”ได้คำตอบออกมาเป็นเช่นนั้น กอหญ้าก็เบือนหน้าไปอีกทาง ซึ่งปฏิกิริยานั้นทำให้ผู้พูดลอบยิ้มที่สามารถทำให้ภรรยาของตนหลบสายตาด้วยความประหม่าได้เมื่อช่วงเวล
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 19

สองวันต่อมาบรรยากาศภายในห้องโถงรับรองแขกวีไอพีของบริษัท เจริญเกียรติ ในช่วงบ่ายวันนี้ดูจะอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นและกังวลใจของพนักงานเมื่อมีการนัดหมายเจรจาธุรกิจครั้งสำคัญกับผู้ส่งออกอัญมณีรายใหญ่จากแถบยุโรป ทว่าสิ่งที่ทำให้พนักงานสาว ๆ ต่างพากันชะเง้อคอมองไม่ใช่ตัวเลขในสัญญาการค้า แต่กลับเป็นร่างสูงโปร่งของอาคันตุกะผู้มาเยือนที่ดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในนิตยสารลีโอชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษ วัย 28 ปี ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสุภาพและอบอุ่น นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาเป็นประกายระยับเมื่อได้เห็นร่างระหงที่ยืนรอรับอยู่เบื้องหน้า“ยินดีที่ได้พบคุณทอฝันอย่างเป็นทางการนะครับ ผมได้ยินชื่อเสียงเรื่องการออกแบบใหม่ของคุณมาสักพักแล้ว ไม่นึกเลยว่าตัวจริงจะงดงามกว่าในภาพข่าวเสียอีก”ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานนุ่มหู ท่วงท่าการยื่นมือออกมาทักทายนั้นดูเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้วกอหญ้าระบายรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตรทว่าแฝงด้วยความสง่างาม เธอฉายแววชื่นชมในบุคลิกของชายตรงหน้าอย่างเปิดเผย“ยินดีที่ได้พบเช่นกันค่ะคุณลีโอ ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ แต่ฉันว่าเรามาคุยกันเรื่องหัวใจของงานวันนี้ดีกว่าไหมคะ?”ทั้งสอง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 20

ลีโอชะงัก ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ“ไม่ใช่ของจริงเหรอครับ? นี่คือไพลินน้ำงามจากมาดากัสการ์เลยนะครับคุณดีเซล”“อ้อเหรอ... สงสัยสายตาผมจะเสีย เพราะพักนี้เห็นอะไรที่มันดูปรุงแต่งเยอะเกินไป” พูดพลางกระชับอ้อมกอดที่ไหล่ภรรยา อีกทั้งฉายแววท้าทายขึ้นมาอย่างถือดีกอหญ้าถอนหายใจออกมาอย่างแรง แกะมือของดีเซลออกแล้วลุกขึ้นยืน นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองสามีด้วยความโกรธที่เริ่มปะทุ“คุณดีเซล! ถ้าคุณยังทำตัวไม่มีเหตุผลแบบนี้ ฉันจะเชิญคุณออกไปจากห้องนี้จริง ๆ นะคะ”ดีเซลลุกขึ้นตาม ร่างสูงใหญ่ข่มขวัญทุกคนในห้อง นัยน์ตาของเขาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับแฝงไปด้วยความน้อยใจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ“ผมแค่แสดงความเห็นในฐานะสามีที่ห่วงความปลอดภัยของเมีย กลัวว่าจะถูกย้อมแมว ขายทั้งของ ทั้งใจ”ลีโอเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเก็บเอกสาร“ผมว่าวันนี้เราพอแค่นี้ก่อนดีกว่าครับคุณทอฝัน ไว้พรุ่งนี้ผมจะนัดหมายใหม่ตอนที่คุณสะดวกกว่านี้”“ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะคุณลีโอ” กอหญ้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด สบตาชายหนุ่มด้วยความเกรงใจ“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ คนสวยย่อมมีคนหวงเป็นธรรมดา” ลีโอยิ้มให้เธออย่างมีเล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ก่อนจะพยักหน้าให
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12345
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status