All Chapters of ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 70ข้อความลับกับเถ้าแก่โธ่เว้ย! ฟางเหนียงเม้มปากก่นด่าไอ้คุณหนูตัวแสบเอาแต่ใจผู้นั้นพอนางยอมเข้าหน่อยก็เอาแต่จิกหัวใช้ ไม่พอยังกลั่นแกล้งสารพัด ทำน้ำชาสาดบ้าง ทำชามข้าวตกบ้าง สกัดขานางบ้างอดทนไว้ อดทนไว้ หญิงสาวพร่ำบอกตัวเอง วันนี้เป็นวันที่สองแล้วที่นางมารับใช้คุณหนูจ้าวเมื่อเช้านางลองชวนคุณหนูไปตลาดดู ถามนางว่าซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับใหม่ดีหรือไม่ เหยาเชินจะได้ไม่เบื่อแล้วนางจะได้แนะนำสิ่งที่เหยาเชินชอบด้วยจ้าวหลิงเย่เห็นดีเห็นงาม หลังเสร็จสิ้นกิจวัตรยามเช้าจึงไปตลาดในเมืองฟางเหนียงเดินตามหลังร่างอวบที่กำลังเดินชมตลาด ก่อนจะเรียกนางให้เข้าไปดูว่าผ้าลายไหนน่าจะเป็นที่ชื่นชอบของเหยาเชิน หญิงสาวยิ้มประจบทันทีตรงปรี่เข้าใกล้แผงผ้านางทำการบ้านโดยการสอบถามเจ้าเหยาเชินมาเรียบร้อยแล้ว ทั้งความชอบ สิ่งที่เกลียด สัตว์ที่ชอบ เครื่องประดับแบบไหน รวมไปถึงสเปกผู้หญิงด้วย “ข้าว่าอันนี้เจ้าค่ะ พี่เหยาชอบสตรีอ่อนหวานซ้ำยังชอบคนที่สบายๆ ผ่อนคลาย ผ้าลายนี้เขาต้องชอบแน่ๆ” ฟางเหนียงชี้ไปยังผ้าสีฟ้าครามลายดอกไม้ ดูไม่หวานเลี่ยนจนเกินไปคุณหนูจ้าวยิ้มอย่างพึงพอใจ ตนรับแม่ลี่จูคนนี้มาไว้ข้า

บทที่ 72ขายสาวใช้ฟางเหนียงโดนสาวใช้ที่เดินตามข้างหลังผลักให้ออกเดินตามคุณหนูได้แล้ว ร่างบางจึงเดินเข้าตามไปในใจเคลือบแคลงธุระที่คุณหนูจ้าวกล่าวด้านหน้าประตูมีชายร่างโตสองคนยืนเฝ้า ภายในร้านห้องรับรองไม่ได้มีอะไรนอกจากห้องหนึ่งห้องกว้างๆ มีโต๊ะและเก้าอี้ รูปปั้นประดับเล็กน้อย หน้าต่างถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ มีเพียงเทียนไว้ส่องสว่างจึงทำให้บรรยากาศอึมครึมคล้ายบ้านผีสิง กลิ่นเหม็นอับเมื่อเดินผ่านผ้าม่านไปยังอีกห้อง ข้างในแบ่งเป็นทางแยกสามทางนางเห็นลอดผ่านช่องประตูเล็กๆ ไปทางขวาพบกรงขังหลายกรงหญิงสาวกลืนน้ำลาย กวาดสายตาไปทั่ว ที่แห่งนี้คือร้านค้าทาสที่มีอิทธิพลสูง เจ้าพ่อค้าทาสรายนั้นบอกว่าที่แห่งนี้ต้องมีเส้นทางใดเส้นทางหนึ่งออกไปนอกเมืองแน่ แต่นางจะหาเจอได้อย่างไร?แผนที่วางไว้คือให้นางปลอมตัวเป็นตัวแทนของเจ้าพ่อค้าทาสคนนั้น มาติดต่อนายใหญ่เรื่องอุปสรรคการเดินทางทำให้ขบวนสินค้าล่าช้ากว่ากำหนด นายใหญ่ซึ่งเป็นคนตรงต่อเวลาต้องโมโหมากเป็นแน่แท้ ดังนั้นเพื่อเป็นการขอโทษ นางจะขออยู่ชดใช้แรงงานที่นี่หลิวเหวินหงค้านขึ้นมาทันทีว่าให้ฟางเหนียงบอกว่าชดใช้แรงงานถือเป็นเรื่องที่เสี่ยงมาก นายใหญ่

บทที่ 74ผู้ช่วยจากเฟิงหลงหลังจากเอาชีวิตรอดจากการโดนจับไปขายเป็นทาสได้แล้วฟางเหนียงเจอกับชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาหากแต่พูดมากจนทำให้ความหล่อหายไปหมด เขาบอกว่าเฟิงหลงเป็นคนส่งเขามาช่วยนาง“ทั้งเจ้าและเขาโหดร้ายกันทั้งคู่” เขาบ่นออกมาเป็นรอบที่ร้อยตั้งแต่แอบพานางออกจากร้านไปยังที่พักของเขา แนะนำตัวว่าเป็นพ่อค้าทาสอีกคนที่เฟิงหลงติดต่อให้มาช่วย ซึ่งนางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเฟิงหลงไปรู้จักกับเขาได้อย่างไรตอนนี้ฟางเหนียงอยู่ใต้เสื้อคลุมตัวใหญ่ที่หมอนี่ให้มา นางเม้มปากแน่น เหงื่อไหลเป็นทางเพราะเจ็บแผล มือดึงผ้าคลุมให้ปิดหน้าตัวเองยามเดินไปตามถนน ในใจก่นด่าคุณหนูตัวแสบที่บังอาจจับนางมาขาย และกำลังจะด่าไอ้คนข้างตัวที่พูดมากอยู่ได้ หนวกหูโว้ย!“ข้ายังสยองอยู่เลย ภาพติดตาข้าไปแล้ว คืนนี้จะต้องฝันร้ายแน่ๆ” มือหนาจับคอตัวเองภาพหัวหน้าย้งผู้ตรวจสอบสินค้าและบัญชีของร้านตายคาที่ ที่คอมีรูเลือดไหลทะลัก ผู้คุมอีกคนก็มีรูที่คอเช่นกัน ส่วนอีกคนมีดาบปักอก แต่ละคนตายสยดสยองมาก ห้องทั้งห้องท่วมไปด้วยเลือด กลิ่นคาวยังติดจมูกเขาอยู่เลย“หุบปากได้หรือไม่” ฟางเหนียงบอกเสียงแหบ นางอดทนไม่ไหวแล้ว เจ็บแผลที

บทที่ 76เส้นทางลับฟางเหนียงอยู่ในชุดบุรุษสีเขียวขี้ไก่สวมทับด้วยผ้าคลุมสีเข้ม ผมมัดเป็นหางม้าต่ำ มือขวากระชับดาบข้างเอวขณะเดินตามหลังชายร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้ม ดูอารมณ์ดีตลอดการขอเข้าพบนายใหญ่ของที่นี่“เจ้ามั่นใจในฝีมือตัวเองหรือไม่” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นขณะเดินตรงไปยังห้องบนสุดของอาคารร้านค้าทาส“ถามทำไม” ฟางเหนียงขมวดคิ้ว เพราะสภาพร่างกายนางตอนนี้ไม่พร้อมจะต่อสู้อย่างแรงซียักไหล่ เลิกคิ้วข้างหนึ่ง “ก็เผื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝัน” ก่อนจะเคาะประตูตรงหน้าผู้คุ้มกันประจำตัวนายใหญ่เดินมาเปิดประตู เขามีร่างกายสูงใหญ่เช่นเดียวกันผู้คุ้มกันคนอื่นๆ หากแต่บรรยากาศแตกต่างกับผู้คุ้มสองคนนั้นลิบลับ เมื่อเดินเข้าไปในห้องพบชายร่างใหญ่อีกคนใส่ชุดสีม่วงเข้มนั่งพิงเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานอยู่กลางห้อง นายใหญ่อายุน่าจะสี่สิบปลายๆ ใบหน้าเคร่งขรึมมีหนวด ผมตัดสั้น หนังตาตกทำให้ดวงตาดูหน่ายกับโลกใบนี้ ดวงตาข้างซ้ายมีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตา“มาพบข้าเรื่องอะไร” เสียงทุ้มติดรำคาญดังขึ้น“ข้ามีเรื่องมาเสนอน่ะ”ซีเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะโดยไม่ได้รับเชิญ ท่าทางคุ้นเคยกับคนตรงหน้าเป็นอย่างดี ส่วนฟา

บทที่ 78 ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ฮวาซีเหมิน! เจ้าพ่อค้าทาสปากพล่อย เขารู้หรือไม่ว่าประโยคนั้นสามารถทำให้นางตายได้ ฮึ่ม มันน่านัก ถ้าเจอกันอีกรอบนางเอาคืนแน่แทนที่จะจากไปเงียบๆ ดันทิ้งระเบิดไว้ลูกใหญ่ ปล่อยให้ฟางเหนียงอ้าปากค้างรับรู้ถึงแขนแกร่งที่โอบกอดนางเกร็งขึ้นฉับพลัน เฟิงหลงต้องรู้อยู่แล้วว่านางใช้ชื่อลี่จูเข้าเมืองหนานจิง ไม่เช่นนั้นคงไม่บอกให้ซีตามหาคนชื่อ ลี่จูในเมืองนั้นหรอก“เฟิงหลง” นางเงยหน้าขึ้นใบหน้าคมคายอึมครึม คิ้วเข้มขมวดแน่น นัยน์ตาคมแข็งกร้าวจนน่ากลัว เขากัดฟันกรอดจนกรามปูด“หมายความว่าอย่างไร” เสียงทุ้มลอดผ่านไรฟันร่างบางเหงื่อตก กระชับอ้อมกอดทันที“ฟังข้าอธิบายก่อน”มันถึงเวลาที่นางต้องอธิบายทุกอย่างให้เขาฟังแล้ว แต่อีกใจก็หวาดกลัว... กลัวว่าเขาจะรับนางไม่ได้แล้วทิ้งไป ถ้าเป็นเช่นนั้นนางจะอยู่ได้อย่างไร“ท่านเฟิงหลง!” เสียงตะโกนจากทหารด้านหลังขัดนางเสียก่อนหวังเฟิงหลงพยักหน้ารับเป็นสัญญาณก่อนจะคลายอ้อมกอดทว่าคนตัวเล็กผวากลัวรั้งแขนแกร่งไว้ ดวงตากลมโตสั่นระริกจนคนมองใจสั่น ระงับความโกรธที่โดนเจ้าพ่อค้าทาสปั่นหัวเล่น ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนทีหนึ่ง“กลับค่ายก่อน” เ