บททั้งหมดของ ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: บทที่ 61 - บทที่ 70

เช้าวันหยุดที่ลูกสาวตัวน้อยไม่ได้ไปโรงเรียน จางหมินฮุ่ยแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมจูงมือจางหนิงอัน เตรียมตัวจะออกจากบ้าน เหออวี่ที่กำลังนั่งอ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์ในห้องโถงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความแปลกใจ“จะไปไหนกันแต่เช้าครับอาฮุ่ย วันหยุดแบบนี้ไม่พักผ่อนหน่อยเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางวางหนังสือพิมพ์ลง“ฉันว่าจะพาหนิงหนิงไปหาดูห้องเช่าใกล้โรงเรียนน่ะค่ะพี่อวี่ ในเมื่อเราต้องย้ายออกจากที่นี่ ฉันก็ควรจะเตรียมที่อยู่ใหม่ให้เรียบร้อย จะได้ไม่ฉุกละหุกตอนใกล้ถึงเวลา”“เช่าหรือ”“ค่ะ หลังจากขายที่ดินได้แล้วก็ค่อยหาซื้อบ้านเป็นของตัวเองในภายหลัง” จางหมินฮุ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจเหออวี่ขมวดคิ้วทันที เขาเดินเข้ามาหาทั้งคู่แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “อย่าไปเช่าบ้านให้เปลืองเงินเปล่าๆ เลยครับอาฮุ่ย อีกอย่างมีเรื่องหนึ่งที่คุณอาจจะลืมนึกไป... คุณเพิ่งย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ปักกิ่งได้ยังไม่ถึงปี ตามระเบียบการถือครองอสังหาริมทรัพย์ตอนนี้ คุณยังไม่สามารถซื้อสิ่งปลูกสร้างในนามตัวเองในเขตเมืองหลวงได้นะ ต่อให้คุณมีเงินพร

ท่ามกลางความวุ่นวายของการเตรียมเปิดภัตตาคารใหม่และข่าวลือเรื่องภัตตาคารจิ่งหรงที่ขาดทุนจนต้องขายอาคารทิ้งเหออวี่ได้รับจดหมายที่ถูกส่งมา ข้างในคือบัตรเชิญงานเลี้ยงรุ่นครบรอบของเหล่านักเรียนมัธยมปลายในเมืองจิ่ง เมืองเล็กๆ อันเป็นบ้านเกิดและจุดเริ่มต้นของทุกอย่างในชีวิตเขาชายหนุ่มมองบัตรเชิญในมือด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เขานิ่งเงียบไปนานจน จางหมินฮุ่ยที่กำลังจดบันทึกรายการวัสดุตกแต่งภายในสังเกตเห็นท่าทางนั้น“มีอะไรหรือเปล่าคะพี่อวี่ ดูสีหน้าคุณเคร่งเครียดเชียว” เธอถามพลางวางปากกาลง“บัตรเชิญงานเลี้ยงรุ่นที่เมืองจิ่งน่ะครับอาฮุ่ย ผมลังเลว่าจะไปดีไหม ช่วงนี้งานที่ร้านใหม่ก็กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ผมไม่อยากทิ้งคุณกับหนิงหนิงไว้ที่นี่ท่ามกลางงานกองโตแบบนี้ อีกอย่าง... เพื่อนสนิทผมคงไม่ไป ที่เหลือก็มีแต่พวกเพื่อนทั่วไปเท่านั้น” เหออวี่ถอนหายใจยาวหมินฮุ่ยเดินเข้ามาใกล้ แววตาของเธอเปี่ยมไปด้วยความเข้าใจ “งั้นก็ถือโอกาสกลับไปเยี่ยมที่บ้านเลยสิคะ ปู่เหอกับคุณลุงบ่นถึงคุณบ่อยๆ พวกท่านเองก็คงคิดถึง งานทางนี้ฉันจัดการได้ค่ะ คุณ

ในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมกลางเมืองจิ่ง ไป๋หนิงเยว่ นั่งอยู่กึ่งกลางกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่น เธอจิบไวน์พลางวางท่าทางราวกับเป็นคนชั้นสูง“จริงเหรออาเยว่ เธอได้รับจดหมายเรียกตัวจากบริษัทใหญ่ในเซี่ยงไฮ้เลยเหรอ” เพื่อนสาวคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยแววตาอิจฉา“ก็ใช่สิคะ ความรู้ที่ฉันไปร่ำเรียนมาจากเมืองนอกน่ะ บริษัทระดับชั้นนำที่ไหนเขาก็อยากได้ตัวกันทั้งนั้น” ไป๋หนิงเยว่เชิดหน้าขึ้นพลางจัดปกเสื้อ“ฉันเลยกำลังคุยกับพ่อแม่เรื่องจะขายบ้านที่ปักกิ่งทิ้งเสียเลย จะได้ย้ายไปตั้งรากฐานที่เซี่ยงไฮ้ทีเดียว ปักกิ่งน่ะมันเล็กเกินไปสำหรับศักยภาพของฉันแล้วล่ะ” เธอพูดด้วยท่าทางที่โอ้อวดเพื่อนๆ ต่างพากันส่งเสียงชื่นชมจนเธอเชิดหน้าอย่างพอใจ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องจัดเลี้ยงถูกเปิดออก เหออวี่ก้าวเข้ามาในงานด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาไม่ได้ใส่สูทเต็มยศ เพียงแต่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสุภาพกับกางเกงสีน้ำตาลเข้มเท่านั้น แต่กลับทำให้คนรอบข้างต้องเหลียวมองทันทีที่เห็นอดีตคนรัก ไป๋หนิงเยว่ก็เริ่มเปิดฉากทันที “อ้าว เถ้าแก่เหอมาแล้วเหรอคะ นึกว่าจะซุกตัวอยู่แ

รถยนต์แล่นไปตามถนนมุ่งหน้าสู่ที่พักพักอาศัยแห่งใหม่ ต้าโย่วผู้จัดการภัตตาคารวัยสี่สิบปีที่เป็นมือขวาคนสนิท ทำหน้าที่ขับรถไปรับเหออวี่จากสถานีรถไฟด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ระหว่างทางเขาเริ่มรายงานสถานการณ์ที่ร้านให้เถ้าแก่หนุ่มฟังด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความนับถือ“คุณเหอครับ ช่วงที่คุณไม่อยู่ คุณจางเธอจัดการทุกอย่างได้ยอดเยี่ยมมากครับ” ต้าโย่วเอ่ยขณะมองกระจกหลัง มองหน้าเจ้านายหนุ่มไปด้วย“เธอไม่ได้แค่ช่วยในครัว ช่วงที่คุณไม่อยู่เธอปรับระบบการสั่งวัตถุดิบจนเราลดของเสียไปได้เยอะ ตรวจสอบบัญชีเบื้องต้นได้ พนักงานทุกคนรักและเกรงใจเธอมากครับ เธอพูดน้อยแต่ทำจริง แถมนิสัยใจคอก็ดีผิดกับ...” ต้าโย่วชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ“ผิดกับคุณไป๋หนิงเยว่เมื่อก่อนเลยครับ รายนั้นเอะอะก็วางอำนาจ สั่งนั่นด่านี่จนพนักงานขวัญเสียกันหมด แต่ตอนนี้บรรยากาศในร้านดีขึ้นมากจริงๆ ครับทุกคนทำงานกันอย่างมีความสุข”เหออวี่ได้ฟังก็จุดรอยยิ้มขึ้นที่มุมปาก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ดีแล้วล่ะต้าโย่ว ผมเลือกคนไม่ผิดจริงๆ”เมื่อกลับมาถ

เพียงชั่วพริบตาก็ผ่านไปสองเดือน ช่วงเวลาแห่งการทุ่มเทอย่างหนักหน่วง จนในที่สุดภัตตาคารจิ่งหรงแห่งใหม่ ก็ตั้งตระหง่านอย่างภาคภูมิใจบนที่ดินผืนใหญ่ชานเมืองปักกิ่งฝั่งตะวันออก ตัวอาคารที่ออกแบบมาอย่างโอ่อ่ามีกลิ่นอายความทันสมัยผสมผสานกับเอกลักษณ์ดั้งเดิม ตอนนี้งานโครงสร้างทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ เหลือเพียงการตกแต่งภายใน ซึ่งคาดว่าเฟอร์นิเจอร์สั่งทำพิเศษจะมาถึงและติดตั้งเสร็จภายในสองสัปดาห์นี้และที่น่ายินดีไปกว่านั้นคือ ถนนเส้นหลักที่ตัดผ่านหน้าภัตตาคารและมีการขุดฝังท่อระบายน้ำอย่างที่จางหมินฮุ่ยคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า ซึ่งตอนนี้ถนนเส้นใหม่ก็ตัดผ่านเรียบร้อยแล้ว อาคารหลังใหม่ๆ ก็เริ่มผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด ราคาที่ดินเริ่มขยับขึ้นมาเกือบสองเท่าเหออวี่ไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า เขาเรียกรวมพลพนักงานโดยมีต้าโย่วเป็นหัวเรือใหญ่“ต้าโย่ว แจ้งลูกค้าทุกคนผ่านกระดานแจ้งเมนูหน้าร้านและบอกต่อกันไปเลยนะว่าเรากำลังจะย้ายไปตั้งทำเลใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม และเพื่อเป็นการขอบคุณลูกค้าที่สนับสนุนเรามาตลอด ในช่วงสัปดาห์แรกของการเปิดร้านใหม่ ทุกเมนูจะลดครึ่งราคา”“ครับ คุณเหอ