All Chapters of ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Chapter 41 - Chapter 50

บรรยากาศ ณ สำนักงานที่ดินเขตชานเมืองดูเงียบเหงา เจ้าของที่ดินเดิมเป็นชายชราท่าทางซื่อๆ ที่อยากจะขายที่ดินรกร้างนี้ทิ้งเพื่อนำเงินไปใช้บั้นปลายชีวิต เพราะในสายตาของคนยุคนั้น ที่ดินตรงนี้แทบจะเพาะปลูกอะไรไม่ได้และห่างไกลความเจริญเหออวี่นั่งลงเซ็นเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินสองแปลงใหญ่ตามที่จางหมินฮุ่ยแนะนำ ในราคาเพียงสามพันหยวนต่อแปลง ซึ่งถือเป็นเงินจำนวนไม่น้อยในตอนนั้น แต่สำหรับนักธุรกิจระดับเขามันคือการลงทุนที่ใช้เงินเก็บเพียงเสี้ยวเดียวทว่าสิ่งที่ทำให้เหออวี่ต้องเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ คือเมื่อถึงคราวของจางหมินฮุ่ย เธอกลับหยิบห่อเงินที่เก็บหอมรอมริบมาอย่างดีออกมาวางตรงหน้าเจ้าหน้าที่“คุณตาคะฉันขอซื้อที่ดินหกแปลงที่เหลือที่ติดกับของคุณเหออวี่ค่ะ” จางหมินฮุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ“ได้สิ ขาย ฉันขาย” เจ้าของที่วัยชราตาโต ที่ดินไร้ค่าที่เขาซื้อมาเพราะหมอดูทำนายว่าจะร่ำรวยเป็นเศรษฐีเงินแสน ผ่านมากี่ปีก็ยังขายไม่ออก มีคนโง่มาขอซื้อไปหมดทุกแปลง ราคาที่ได้กำไรแปลงละสามร้อยหยวนนี้ก็ยังดีกว่าขาดทุนหรือปล่อยให้ร้างเธอจ่ายเงินหนึ

ที่เขตก่อสร้างในตอนสาย ลมพัดแรงจนฝุ่นตลบแต่ไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นของคนงานลดน้อยลง เหออวี่ยืนกางร่มคันใหญ่บังแดดให้จางหมินฮุ่ย ขณะที่เธอกำลังชี้จุดวางตำแหน่งท่อน้ำทิ้งและระบบระบายอากาศในครัวกับหัวหน้าวิศวกรหลังจากหญิงสาวเดินไปดูจุดอื่น หัวหน้าสถาปนิกที่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของปักกิ่ง ก็เดินเข้ามาหาชายหนุ่มด้วยสีหน้าทึ่งจัด เขาถือแบบร่างต้นฉบับที่จางหมินฮุ่ยเขียนไว้ในมือ“คุณชายเหอครับ ผมขออนุญาตถามตรงๆ เถอะ” อาจารย์เฉิงขยับแว่นสายตา “ใครเป็นคนออกแบบผังห้องวีไอพีและทิศทางอาคารในแบบร่างนี้ครับ ตอนแรกผมว่าจะแก้จุดรับลม แต่พอมาคำนวณดูดีๆ ถึงได้รู้ว่าผู้ออกแบบวางตำแหน่งให้ลมไหลเวียนผ่านช่องว่างระหว่างตึกได้พอดี แถมแสงแดดยามบ่ายยังไม่ส่องเข้าหน้าต่างโดยตรงด้วย มันเป็นการคำนวณที่ฉลาดและแยบยลมากครับ ผมไม่เคยเห็นสถาปนิกคนไหนในปักกิ่งใช้เทคนิคนี้มาก่อนเลย”เหออวี่หันไปมองแผ่นหลังของจางหมินฮุ่ยที่กำลังอธิบายงานให้คนงานฟังอย่างทะมัดทะแมง มุมปากของเขาหยักยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว แววตาที่เคยมองเธอด้วยความสงสัยบัดนี้เปลี่ยนเป็นความภาคภูมิใจอย่า

หลังจากเลิกเรียนวันแรก ระหว่างทางกลับบ้านบนรถประจำทาง จางหมินฮุ่ยสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกสาว จางหนิงอันนั่งนิ่งเงียบกริบ ดวงตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่พูดไม่จาแม้แต่คำเดียว มือเล็กๆ กุมสายกระเป๋านักเรียนไว้แน่นจนคนเป็นแม่เริ่มใจคอไม่ดี‘หรือว่าหนิงหนิงจะโดนเพื่อนแกล้ง หรือคุณครูจะดุเรื่องอะไร’ เธอคิดในใจด้วยความกังวล พยายามชวนคุยแต่เด็กน้อยก็เพียงแต่ยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้า เป็นความเงียบที่ทำให้คนเป็นแม่กระวนกระวายใจไปตลอดทางในยุคปัจจุบัน ข่าวที่เด็กถูกเพื่อนกลั่นแกล้งจนกลายเป็นโรคซึมเศร้านั้นมีเยอะ บางคนถูกครูทำโทษด้วยเหตุผลที่ไม่สมควร แม้กระทั่งละครแนวตั้งที่เธอเคยดู ลูกคนจนถูกรังแก แล้วครูก็เข้าข้างลูกคนรวย หวังว่าเรื่องนี้จะไม่เกิดกับลูกของเธอเมื่อลงจากรถประจำทาง ทั้งสองก็เดินไปตามถนนที่มุ่งหน้าสู่ที่พัก เมื่อเดินผ่านภัตตาคารแล้วก้าวเท้าเข้าสู่ตัวบ้าน ทันทีที่ประตูปิดลง จางหนิงอันก็เหมือนเขื่อนที่ทำนบแตก เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นแล้วโผเข้ากอดเอวมารดา พร้อมกับระเบิดเรื่องราวออกมาเสียงใส“แม่ขา แม่รู้ไหมวันนี้ที่โรงเรียนสนุกมากเลย คุ

หลังจากเหตุการณ์ปะทะคารมเล็กน้อยที่ร้าน ไป๋หนิงเยว่ก็เริ่มรู้ซึ้งแล้วว่าการหักหน้าจางหมินฮุ่ยตรงๆ นั้นไม่ได้ผล เธอจึงเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ขณะที่นั่งอยู่กับเหออวี่ตามลำพังในห้องรับรอง เธอก็เริ่มสวมบทบาทหญิงสาวผู้แสนดีที่อยากช่วยแบ่งเบาภาระ“อาอวี่คะ ฉันเห็นคุณเหนื่อยกับงานที่ร้าน ทั้งช่วยในครัว ทั้งบริหารงาน ทั้งดูแลบัญชีเอง เอาอย่างนี้ไหมคะ ฉันเรียนจบมาจากเมืองนอกนะคะ ความรู้ที่มีน่าจะช่วยคุณได้มาก... ให้ฉันเข้าไปดูแลบัญชีและรายรับรายจ่ายของจิ่งหรงแทนดีไหมคะ คุณจะได้มีเวลาพักผ่อนบ้าง” เธอเอ่ยพร้อมนวดไหล่เขาเบาๆ ด้วยท่าทางเอาใจเหออวี่ชะงักไปทันที ความลำบากใจฉายชัดบนใบหน้า“อาเยว่ครับ ผมขอบใจในความปรารถนาดีของคุณนะ แต่ร้านจิ่งหรงไม่ใช่ของผมคนเดียว มันเป็นธุรกิจของตระกูลเหอ การจะเปลี่ยนคนดูแลบัญชีซึ่งเป็นหัวใจของร้าน พ่อกับแม่และปู่ของผมต้องรับรู้และอนุมัติก่อน ผมตัดสินใจเองคนเดียวไม่ได้จริงๆ”พอได้ยินคำว่าต้องปรึกษาครอบครัว ไป๋หนิงเยว่ก็แกล้งชักมือกลับทันที เธอทำหน้าเศร้าสร้อย น้ำตาเริ่มคลอหน่วย“ที่แท้คุณก็ยังเห็น

เมื่อจางหมินฮุ่ยเดินกลับเข้ามาในบ้านหลังจากลูกสาวเสร็จ เธอพบว่าเหออวี่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมในท่าทางเดิมราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ใบหน้าของเขาดูหมองเศร้าและเต็มไปด้วยความอิดโรย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่สับสนก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว“อาเยว่ไปแล้วครับ... เธอบอกว่าถ้าคุณยังอยู่ เธอจะไม่มีวันกลับมา”จางหมินฮุ่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอวางกระเป๋าลงแล้วเดินเข้าไปหาเขา ไม่ใช่ในฐานะหุ้นส่วนที่กำลังโกรธเคือง แต่ในฐานะผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาสองชาติและมองเห็นวงจรความรักที่ฉาบฉวยมานักต่อนัก เธอทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม สบตาชายหนุ่มด้วยความสงบนิ่ง“พี่อวี่คะ ฉันเข้าใจว่าคุณรักเธอมาก แล้วก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเธอ แม้แต่เรื่องที่ขัดกับหลักการของตัวเอง แต่คุณเคยลองหยุดคิดจริงๆ บ้างไหมคะว่าในความสัมพันธ์นี้ คุณเป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามอยู่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า” จางหมินฮุ่ยเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยหลักการบางอย่างเหออวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนจะแย้ง แต่หญิงสาวไม่เปิดโอกาส เธอพูดต่อทันที“ลองถามตัวเองดูค่ะ ที่ผ่านมาเธอเคยทำอะไรเพื่อคุณบ้างไห