LOGINชาติก่อน หลังหย่าจึงยกลูกสาวให้สามีเพราะกลัวลูกลำบาก แต่ลูกสาวตัวน้อยกลับถูกกดขี่จากแม่เลี้ยงจนทนไม่ไหว อายุสิบหกก็ต้องจมน้ำตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ ชาตินี้ย้อนเวลากลับมาใหม่ เธอจะไม่ยกลูกสาวคนเดียวให้ต้องเผชิญชะตาชีวิตแบบเดิม เลี้ยงดูลูกสาวสุดที่รักด้วยความสามารถของตนเอง
View Moreค่ำคืนนั้น หลังจากมื้ออาหารที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะจบลง เหออวี่และภรรยาก็พากันมานั่งพักผ่อนที่ห้องนั่งเล่น เขากางแผนที่ผังเมืองฉบับล่าสุดออกพลางเอ่ยปรึกษาเรื่องสำคัญ“อาฮุ่ย ผมกำลังคิดว่า ในเมื่อที่ดินที่เราถือไว้รอบๆ จิ่งหรงมันราคาสูงขนาดนี้ และลูกค้าก็เยอะจนล้นร้านทุกวัน เราควรจะเปิดสาขาที่สองในที่ดินแปลงติดกันที่ผมยังไม่ได้ขายดีไหม จะได้รองรับลูกค้าได้มากขึ้น ยอดขายเราจะได้พุ่งขึ้นไปอีก”หญิงสาวส่ายหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มอย่างผู้ที่มีวิสัยทัศน์เหนือกว่า“ไม่ต้องหรอกค่ะ ร้านอาหารน่ะ ยิ่งจองยากความต้องการก็ยิ่งสูงค่ะ การที่คิวแน่นข้ามเดือนแบบนี้มันสร้างมูลค่าให้จิ่งหรงดูน่าเชื่อถือกว่าการขยายสาขาจนเกลื่อน อีกอย่าง ถ้าเราทำร้านใหญ่เกินไป การรักษามาตรฐานรสชาติให้คงที่เหมือนเดิมจะทำได้ยากขึ้นนะคะ ฉันอยากให้คนนึกถึงจิ่งหรงในฐานะร้านที่ดีที่สุด ไม่ใช่ร้านที่เยอะที่สุดค่ะ”เหออวี่นิ่งคิดตามก่อนจะพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับภรรยา ยังเป็นเธอที่คิดการณ์ไกลและรอบคอบเสมอ“คุณพูดถูกเสมอเลยอาฮุ่ย ผมมักจะมองแต่ตัวเลขกำไร แต่คุณมอง
กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปสองปีเต็ม นับตั้งแต่ทั้งสองจัดงานแต่งงานกันที่เมืองจิ่งปัจจุบันปักกิ่งฝั่งตะวันออกได้กลายเป็นเขตเศรษฐกิจที่รุ่งโรจน์ที่สุดแห่งหนึ่ง และใจกลางความรุ่งโรจน์นั้นคือ ภัตตาคารจิ่งหรง ที่กลายเป็นร้านอาหารอันดับหนึ่งที่เหล่านักธุรกิจและข้าราชการระดับสูงต้องมาเยือน กิจการรุ่งเรืองถึงขีดสุดจนต้องเปิดจองคิวล่วงหน้ากันเป็นเดือนๆ มูลค่าที่ดินรอบร้านพุ่งสูงขึ้นจนประเมินค่าไม่ได้ ส่งผลให้ฐานะของครอบครัวเหอมั่นคงมั่งคั่งดุจขุนเขาจางหนิงอันในวัยแปดขวบ เติบโตขึ้นเป็นเด็กหญิงชั้นประถมปีที่สอง ที่สง่างามและเฉลียวฉลาด ไม่ได้เป็นเพียงขวัญใจของคนในบ้าน แต่ยังเป็นความภาคภูมิใจของวงศ์ตระกูลด้วยผลการเรียนสอบได้อันดับที่หนึ่งของห้องติดต่อกันหลายเทอม เก่งด้านภาษา แถมยังมีทักษะการว่ายน้ำที่ยอดเยี่ยมจนได้รับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันระดับโรงเรียนที่โต๊ะอาหารเช้า เด็กหญิงในชุดนักเรียนเรียบร้อยกำลังนั่งกินอาหารเช้าฝีมือมารดา“แม่คะ วันนี้หนูจะรีบกลับมาอ่านนิทานให้น้องฟังนะคะ หนูเตรียมตัวเป็นพี่สาวที่ดีแล้ว น้องต้องชอบพี่หนิงหนิงแน่ๆ เลย” เด็กห
ค่ำคืนวันเกิดของเหออวี่ในปีนี้เป็นมื้อเย็นที่แสนเรียบง่ายและอบอุ่นที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมา บนโต๊ะอาหารมีเพียงอาหารโปรดไม่กี่อย่างที่หมินฮุ่ยตั้งใจลงมือทำ และเค้กผลไม้ก้อนเล็กๆ ที่มีเทียนปักอยู่เพียงเล่มเดียวหลังจากการเป่าเทียนท่ามกลางแสงไฟสลัว จางหนิงอันตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปเกาะแขนของชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดหมาดๆ เด็กหญิงเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตากลมโตใสซื่อก่อนจะเอ่ยคำอวยพรที่ทำเอาคนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ“สุขสันต์วันเกิดนะคะ พ่อ... หนิงหนิงรักพ่อที่สุดในโลกเลยค่ะ”คำว่าพ่อที่ตั้งใจพูดออกมาจากปากเด็กหญิงอย่างเต็มภาคภูมิและไร้ซึ่งความตะขิดตะขวงใจ ทำให้หัวใจของเขาพองโตยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะคว้าตัวจางหนิงอันมากอดไว้แน่น น้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาที่ขอบตา“พ่อก็รักหนิงหนิง ขอบคุณนะลูก สำหรับของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อ”จางหมินฮุ่ยที่นั่งมองภาพนั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องลอบเช็ดน้ำตา เธอรู้ดีว่าคำเรียกขานนี้ไม่ใช่เพียงแค่คำพูด แต่มันคือการยอมรับจากก้นบึ้งของหัวใจเด็กคนหนึ่งที่ได้รับความรักอย่างแ
กลางเดือนมีนาคมอากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว แม้จางหนิงอันจะเปิดเทอมสองของปีการศึกษา แต่ว่าบรรยากาศในตอนนี้เหมาะสำหรับเรียนว่ายน้ำมากกว่าตอนปิดเทอมมากกว่าณ สโมสรกีฬาที่มีสระว่ายน้ำในร่ม บรรยากาศเงียบสงบและเป็นส่วนตัวตามที่เหออวี่ได้จัดการไว้ ชายหนุ่มในกางเกงว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้มโชว์รูปร่างกำยำและช่วงไหล่กว้าง ดูแข็งแรงและทะมัดทะแมงผิดกับมาดนักธุรกิจที่เคยเห็น ส่วนจางหนิงอันอยู่ในชุดว่ายน้ำลายเดียวกัน จางหมินฮุ่ยดูตื่นเต้นจนเก็บไม่อยู่ที่ลูกกำลังจะได้เรียนว่ายน้ำ“เอาล่ะครับคนเก่ง ขั้นแรกเราต้องรู้จักการตีขาและลอยตัวก่อนนะ” เหออวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หลังจากทำกายบริหารเสร็จ เขาก็อุ้มเด็กหญิงนั่งบนขอบสระ แล้วสอนให้ฝึกตีขาลงน้ำอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เด็กน้อยตกใจความเย็นจางหมินฮุ่ยเดินไปนั่งที่ขอบสระ เธอสวมชุดว่ายน้ำที่เหออวี่เลือกให้แล้วฝึกตีขาตาม แม้จะยังไม่ลงน้ำแต่เธอก็เฝ้ามองทั้งคู่ไม่วางตา ใจหนึ่งก็ห่วงลูก แต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาดเมื่อเห็นท่าทางของเขาเหออวี่เริ่มต้นสอนอย่างใจเย็น เมื่อพาเธอลงน้ำแล้ว เขาก็ใช้มือหนาประคองใต้ล
กลิ่นของเครื่องเทศและหมูสับที่หมักจนได้ที่เริ่มตลบอบอวลไปทั่วห้อง จางหมินฮุ่ยยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้หมูสับติดมันเล็กน้อยถูกนวดจนเหนียวหนึบ กำลังถูกตักออกมาเป็นก้อนกลมเล็กๆ เท่าลูกพุทราแล้วหย่อนลงในน้ำเดือดเมื่อไส้ซาลาเปาสุกจนลอยตัวขึ้นมา เธอตักขึ้นมาแบ่งกับลูกสาวคนละครึ่งคำ จางหมินฮุ่ยเคี้ยวช้าๆ รับรส
เช้าวันใหม่ จางหมินฮุ่ยลุกขึ้นมาล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเรียกความสดชื่น เธอเริ่มก่อเตาถ่านอย่างชำนาญ กลิ่นควันไฟจางๆ ผสมกับกลิ่นข้าวหอมที่เริ่มเดือดฟุ้งไปทั่วห้องเช่าเล็กๆเช้านี้เธอทำโจ๊กที่เคี่ยวจนเมล็ดข้าวหักราคาถูก หากแต่ในยุคเธอเคล็ดลับการต้มโจ๊กต้องใช้เมล็ดข้าวที่ตำพอแหลกจะทำให้โจ๊กสุกเร็วและเนื้อ
กลิ่นหอมของน้ำซุปบะหมี่ไข่ที่เคี่ยวจากโครงไก่ราคาถูกและหัวไชเท้าลอยอบอวลไปทั่วห้องเช่าเล็กๆ จางหมินฮุ่ยกำลังใช้ตะเกียบคีบเส้นบะหมี่ลวกลงในน้ำร้อนแล้วดึงขึ้นให้โดนอากาศเพื่อให้เส้นเหนียวนุ่ม ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูที่ก็ดังขึ้น“คุณจาง อยู่ไหมครับ ผมเอาของมาฝาก”จางหมินฮุ่ยเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่เย
ในตอนเช้า จางหมินฮุ่ยจูงมือจางหนิงอันเดินไปตามตรอกซอกซอยของตลาดในตัวเมือง เธอไม่ได้เดินดูเพื่อความเพลิดเพลิน แต่ดวงตาที่ผ่านโลกมาหลายปีของเธอกำลัง วิเคราะห์ทุกอย่างที่เห็นหญิงสาวสังเกตเห็นว่าร้านอาหารส่วนใหญ่ยังเน้นรสชาติเดิมๆ เป็นอาหารในรูปแบบดั้งเดิมและอาหารประจำท้องถิ่น แต่ดูจากคนที่ทำงานประจำท


















reviews