Todos los capítulos de ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Capítulo 1 - Capítulo 10

ภายในห้องนอนที่เงียบเหงาของบ้านพักคนชราในปี 2026 จางเสี่ยวหนูในวัยหกสิบสองปี นอนทอดร่างผอมบางอยู่บนเตียง กลิ่นยาและละอองความตายอบอวลอยู่ในอากาศ ดวงตาที่ฝ้าฟางเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามคว้าไขว่ความทรงจำสุดท้ายที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต‘แม่คะ ช่วยหนูด้วย’ เสียงเล็กๆ ของหนิงหนิง ลูกสาววัยห้าขวบในวันวาน ยังคงดังสะท้อนอยู่ในหัวจางเสี่ยวหนูสะอื้นไห้ไร้น้ำตา เธอเสียใจที่วันนั้นเชื่อคำลวงของอดีตสามีว่าลูกจะอยู่อย่างสุขสบาย เธอคิดว่าตัวเองที่ออกไปแต่ตัวและไม่มีงานทำจะทำให้ลูกลำบาก จึงยอมปล่อยมือให้ลูกอยู่กับสามีและแม่สามี แต่ผลลัพธ์คือเขาแต่งงานใหม่ทันทีหลังหย่า ลูกสาวถูกแม่เลี้ยงโขกสับ กลายเป็นคนรับใช้ในบ้าน และจบชีวิตลงในสระน้ำเย็นเยียบตอนอายุเพียงสิบหกปีอย่างไม่ทราบสาเหตุเธอยังจำความรู้สึกตอนเห็นร่างไร้วิญญาณของลูกสาวได้ดี หัวใจของเธอแตกสลาย และความแค้นนั้นก็เผาจิตใจเธอมาตลอดจนถึงตอนนี้“ถ้าชาติหน้ามีจริง แม่จะไม่ยอมปล่อยมือหนูอีกเลย” หญิงชราพึมพำก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายแผ่วเบาลงเรื่อยๆ แสงสว่างค่อยๆ เลือนราง แล้วทุกอย่างพลันมืดสนิทลงวูบหนึ่ง ท่ามกลางเสียงอื้ออึง เธอรู้สึกเหมือนว่าตนเองเ

เช้าวันต่อมา แทนที่จางเสี่ยวหนูจะไปที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน เธอกลับไปเชิญผู้ใหญ่บ้านหวังและกลุ่มคณะกรรมการหมู่บ้าน รวมถึงชาวบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นให้มาที่บ้านของเธอแต่เช้าตรู่ โดยอ้างว่าอยากให้ช่วยเป็นพยานในการแบ่งทรัพย์สินอย่างเป็นธรรม เพราะกลัวจะถูกสามีข่มเหงหลี่เหวินตงและแม่สามีที่เตรียมห่อเงินสามพันหยวนไว้ในอกเสื้อ ยืนหน้าตึงอยู่กลางลานบ้าน“ทำไมต้องเรียกคนมาเยอะแยะขนาดนี้เสี่ยวหนู รีบๆ เซ็นใบหย่าแล้วเอาเงินไปซะ” เหวินตงตะคอกอย่างร้อนรน เพราะเขาอยากรีบหย่าให้จบๆ ไป“เดี๋ยวก่อนสิ ผู้ใหญ่บ้านยังไม่จัดการเรื่องสินสมรสเลย” เธอพูดประวิงเวลา รอให้ถึงเวลาที่เจ้าหนี้จะมาถึงแต่ไม่ทันขาดคำ ชายฉกรรจ์หน้าตาเหี้ยมเกรียมสี่ห้าคนก็เดินเข้ามา“หลี่เหวินตง ในที่สุดก็ตามตัวเจอสักที หนี้สามพันหยวนที่แกกู้ไปซื้องานที่โรงงานให้ตัวเองถึงกำหนดคืนแล้วนะเว้ย” คนทวงหนี้ยกใบสัญญาเงินกู้ขึ้นมา แล้วยังพูดเหตุผลที่เขาเอาเงินไปใช้จ่ายอีกด้วยหลี่เหวินตงหน้าซีดเผือด รีบหันไปหาภรรยา“เสี่ยวหนู เธอเป็นคนค้ำประกันนะ เธอรับเงินสามพันนี่ไปแล้วจ่ายพวกนี้ไปสิ”จางเสี่ยวหนูแสร้งทำหน้าตกใจต่อหน้าผู้ใหญ่บ้าน“อะไรนะเหวินตง

ที่สำนักงานเขตของเมืองจิ่ง มณฑลซานซีทั้งสองยื่นเอกสารคำร้องขอหย่าที่มีลายเว้นของผู้นำหมู่บ้านและทำการหย่ากันโดยที่ฝ่ายภรรยาอย่างจางเสี่ยวหนูไม่ลังเลเลยสักนิดหลี่เหวินตงมองหน้าอดีตภรรยาที่เข้มแข็งจนเขาใจหาย แต่เพื่ออนาคตและลูกอีกคนที่อยู่ในท้องไป๋หลินเม่ย ทำให้เขาไม่ได้อาลัยอาวรณ์ภรรยาบ้านนอกคนนี้นักหลังจากที่ทั้งสองทำการหย่าจนเสร็จสิ้น จางเสี่ยวหนูถือหนังสือรับรองสิทธิ์การเลี้ยงดูบุตรและใบหย่าที่มีตราประทับสีแดงสดไว้ในมืออย่างทะนุถนอม ความรู้สึกหนักอึ้งที่กดทับหัวใจมาสองชาติภพพังทลายลงในวินาทีนี้เมื่อเธอเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้าน หลี่เหวินตงก็นำหน้าเข้าไปในบ้านก่อน ในขณะที่หญิงสาวแวะเวียนไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่อขอบคุณที่ช่วยเหลือให้เธอได้รับความเป็นธรรม พร้อมกับมอบยาสูบที่ซื้อจากในตัวเมืองมาให้เขา ทำให้ผู้ใหญ่บ้านหวังยิ้มกริ่มด้วยความพอใจ“ยินดีด้วยนะเสี่ยวหนู จากนี้ไปเธอกับลูกเป็นอิสระแล้ว” ผู้ใหญ่บ้านหวังตบไหล่เธอเบาๆ ด้วยความสงสารและยินดีกับอิสรภาพ“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ฉันกับหนิงหนิงได้ที่อยู่ใหม่แล้ว เราจะรีบเดินทางไปวันนี้” จางเสี่ยวหนูขอบคุณผู้ใหญ่บ้านอีกครั้ง ก่อนจะจูงมือหนิง

ในตอนเช้า จางหมินฮุ่ยจูงมือจางหนิงอันเดินไปตามตรอกซอกซอยของตลาดในตัวเมือง เธอไม่ได้เดินดูเพื่อความเพลิดเพลิน แต่ดวงตาที่ผ่านโลกมาหลายปีของเธอกำลัง วิเคราะห์ทุกอย่างที่เห็นหญิงสาวสังเกตเห็นว่าร้านอาหารส่วนใหญ่ยังเน้นรสชาติเดิมๆ เป็นอาหารในรูปแบบดั้งเดิมและอาหารประจำท้องถิ่น แต่ดูจากคนที่ทำงานประจำที่มีความเร่งรีบ พวกเขาต้องการอาหารที่รวดเร็วแต่อร่อยและคุ้มค่า‘เมืองจิ่งเป็นเมืองเล็กที่สุดในมณฑลซานซี คนส่วนใหญ่ก็กินอาหารเช้ามาจากบ้านของตน แต่ในเมืองใหญ่ที่เจริญแล้ว นักศึกษารุ่นใหม่ที่เข้าทำงานในบริษัทต่างๆ ยังไม่มีครอบครัว พวกเขาต้องอาศัยอาหารเช้าที่ซื้อจากตลาดเพื่อสะดวกต่อการไปทำงานในตอนเช้า’ เธอคิดเปรียบเทียบความต้องการของคนในเมืองนี้ และเมืองใหญ่ที่จะย้ายไปสร้างตัวในอนาคตนอกจากอาหารที่ยังคงเป็นแบบพื้นบ้านดั้งเดิมแล้ว เสื้อผ้าของผู้คนเริ่มเปลี่ยนจากสีตุ่นๆ อย่างสีน้ำเงินหรือสีเรียบง่ายเป็นสีสันที่สดใสขึ้น แต่ดีไซน์ยังดูเทอะทะและล้าหลังอยู่ แต่เสียดายที่เธอไม่มีฝีมือด้านการตัดเย็บชุด เพียงแค่พอซ่อมแซมเสื้อผ้าด้วยมือได้เท่านั้นพอกลับถึงห้องเช่า จางหมินฮุ่ยเก็บไข่และข้าวสารพร้อมกับเคร

เช้าวันใหม่ จางหมินฮุ่ยลุกขึ้นมาล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเรียกความสดชื่น เธอเริ่มก่อเตาถ่านอย่างชำนาญ กลิ่นควันไฟจางๆ ผสมกับกลิ่นข้าวหอมที่เริ่มเดือดฟุ้งไปทั่วห้องเช่าเล็กๆเช้านี้เธอทำโจ๊กที่เคี่ยวจนเมล็ดข้าวหักราคาถูก หากแต่ในยุคเธอเคล็ดลับการต้มโจ๊กต้องใช้เมล็ดข้าวที่ตำพอแหลกจะทำให้โจ๊กสุกเร็วและเนื้อละเอียดเนียน เมล็ดข้าวหักราคาถูกเหล่านี้จึงไม่ถือว่าเสียประโยชน์สำหรับเธอหญิงสาวคนโจ๊กข้นๆ นั้นอย่างพอใจ ก่อนจะตอกไข่ไก่สดๆ ลงไปหนึ่งฟอง ความร้อนจากโจ๊กทำให้ไข่ค่อยๆ สุกเป็นยางมะตูมเยิ้มน่ากิน“หนิงหนิง ตื่นมาทานข้าวได้แล้วจ้ะ” เธอเดินไปกระซิบปลุกข้างหูลูกสาวเบาๆจางหนิงอันลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย แต่พอได้กลิ่นหอมของโจ๊กและไข่ เด็กน้อยก็รีบลุกขึ้นนั่งตาใส“หอมจังเลยค่ะแม่” เธอมองโจ๊กข้าวขาวที่เนื้อข้นนั้นอย่างตื่นเต้น ปกติตอนที่อยู่บ้านหลี่จะได้กินเพียงน้ำข้าวใสๆ หรือไม่ก็โจ๊กข้าวฟ่างที่ฝืดคอ“กินเยอะๆ นะลูก วันนี้แม่จะพาหนูไปที่ตลาดกัน”“ค่ะแม่” เด็กหญิงรับปากเสียงร่าเริง ก่อนจะกินโจ๊กตรงหน้าแล้วน้ำตาไหลออกมาด้วยความรู้สึกที่คนเป็นแม่เข้าใจดี“ต่อไปนี้เราจะกินอาหารที่ดีกว่าตอนที่อยู่บ้านเดิ