All Chapters of ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Chapter 31 - Chapter 40

ก่อนจะก้าวออกจากที่พักแห่งเดิม จางหมินฮุ่ย จัดการสะสางทุกอย่างทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างรอบคอบ เธอคัดแยกเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เคยใส่ในช่วงที่ลำบากไปบริจาคจนหมดสิ้น สำหรับเธอแล้ว เสื้อผ้าเหล่านั้นคือเครื่องเตือนใจถึงอดีตที่จบลงไปแล้ว ตอนนี้ในกระเป๋าเดินทางมีเพียงชุดใหม่เนื้อผ้าดีที่เธอซื้อให้ตัวเองและลูกสาว เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับชีวิตใหม่ข้าวของเครื่องใช้และเครื่องครัวที่เคยใช้ทำมาหากินตอนเข็นรถขายซาลาเปา จางหมินฮุ่ยตัดสินใจยกให้เพื่อนบ้านที่เคยช่วยเหลือกันมา ทุกคนต่างมาส่งเธอด้วยรอยยิ้มและคำอวยพรเมื่อวานนี้เธอได้ร่ำลาทุกคนในภัตตาคารจิ่งหรงแล้ว เพราะวันนี้ต้องขึ้นรถไฟเที่ยวเช้าสุดที่ลานหน้าอาคารพักอาศัย สวี่เจินยืนรอส่งจางหมินฮุ่ยด้วยความใจหาย“ไปดีมาดีนะอาฮุ่ย” สวี่เจินเอ่ยพลางลูบมือจางหมินฮุ่ยเบาๆ“ขอบคุณพี่สวี่มากค่ะที่ช่วยดูแลฉันกับจางหนิงอันมาตลอด” จางหมินฮุ่ยบอกลาด้วยความจริงใจในขณะนั้นเอง เถาหย่งสามีเจ้าชู้ของสวี่เจินก็ยืนพิงเสามองตามจางหมินฮุ่ยตาไม่กะพริบ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียดาย และเสียดายยิ่งกว่าเดิมเมื่อเ

กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารและเครื่องเทศอบอวลไปทั่วห้องรับแขกชั้นล่าง อาหารที่ถูกจัดวางบนโต๊ะดูราวกับงานศิลปะที่หลุดออกมาจากนิตยสารอาหารระดับสูง เหออวี่ที่เพิ่งกลับจากการจัดการธุระที่ร้าน เดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะอาหาร ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้า“เชิญชิมเลยค่ะคุณลุง แม่ของหนิงหนิงทำอร่อยมาก” เด็กหญิงที่เพิ่งถูกมารดาปลุกให้ตื่น อยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูที่ใส่สบายกว่าชุดเอี๊ยมในตอนแรก พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ภูมิใจในตัวมารดา“ลุงจะลองชิมเดี๋ยวนี้เลย” เขาตอบแล้วยิ้มให้หนูน้อย มองดู ซาลาเปาลูกขาวอวบ ผิวนวลเนียนไร้ที่ติ จัดวางเรียงรายดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส ปลาเก๋าราดซอสที่สีเหลืองทอง ทอดจนกรอบกินได้ทั้งก้างราดหน้าหมี่ลอยฟ้า หมี่กรอบที่ถูกจัดวางให้ตั้งตรงดูราวกับลอยอยู่ในอากาศ สร้างความตื่นตาตื่นใจตั้งแต่แรกเห็น ปลาต้มผักกาดดองที่ดูธรรมดาแต่เขาคิดว่าต้องมีรสชาติพิเศษที่ซ่อนไว้และสุดท้าย ชุดไก่ทอดสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน พร้อมเครื่องเคียงที่จัดวางอย่างสง่างาม คือมันบดราสซอสเกรวี่และเฟรนช์ฟราย&ldquo

บรรยากาศภายในห้องครัวภัตตาคารจิ่งหรงในเช้าวันใหม่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เหออวี่สวมผ้ากันเปื้อนยืนเคียงข้างพ่อครัวมือดีที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งคน เพื่อเรียนรู้วิธีการปรุงอาหารจากจางหมินฮุ่ยอย่างตั้งใจหุ้นส่วนสาวสอนอย่างละเอียดทุกลำดับขั้นตอน ตั้งแต่การเลือกวัตถุดิบ การสะบัดกระทะให้ได้กลิ่นไหม้อ่อนๆ ไปจนถึงจังหวะการผ่อนไฟเร่งไฟในจังหวะและขั้นตอนที่เธอเคยเน้นย้ำ รวมไปถึงอธิบายขั้นตอนต่างๆ อย่างละเอียดว่าทุกขั้นตอนนั้นมีเหตุผลรองรับ และส่งผลกับรสชาติของอาหารเหออวี่พบว่าแม้เขาจะมีความรู้ทั้งด้านอาหารและด้านบริหารจัดการควบคู่กันและทำได้ดีตามที่เรียนปรุงอาหารจากปู่เหอมาโดยตรง แต่ภายใต้การชี้แนะและเทคนิคของจางหมินฮุ่ย ทำให้เขาเข้าใจถึงหัวใจของเมนูเหล่านี้มากขึ้นหลังจากล้างมือและถอดผ้ากันเปื้อนออก เหออวี่เรียกเธอไปนั่งในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสามของภัตตาคาร กางสมุดบันทึกเพื่อวางแผนเตรียมบรรจุเมนูใหม่ลงในรายการอาหารพิเศษของเดือนหน้า“ผมจะให้โรงพิมพ์ทำแผ่นพับใหม่เพิ่มเมนูพวกนี้ลงไป รวมถึงตั้งราคาให้เหมาะสมกับวัตถุดิบที่คุณใช้” เหออวี่เอ่ยพลางขีดเขียนแผนง

เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางและภัตตาคารดำเนินการได้ด้วยตัวเอง เหออวี่ตัดสินใจวางมือจากงานที่ภัตตาคารชั่วคราว เขาฝากให้ผู้จัดการร้านดูแลความเรียบร้อย แล้วอาสาทำหน้าที่เป็นสารถีพาจางหมินฮุ่ยและจางหนิงอันไปยังห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในปักกิ่งด้วยตัวเองภายในห้างที่โอ่อ่าและเต็มไปด้วยสินค้าตระการตา จางหมินฮุ่ย ไม่ลังเลที่จะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกสาว เธอพาจางหนิงอันไปที่แผนกอุปกรณ์การเรียน เลือกซื้อกระเป๋านักเรียนใบใหม่ที่แข็งแรงและสวยงาม รวมถึงเครื่องเขียนครบชุด“หนิงหนิงจ๊ะ ลองเลือกเสื้อผ้าที่หนูชอบดูนะลูก”“ค่ะ แม่” เด็กหญิงรับคำด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มจางหมินฮุ่ยพาลูกสาวไปเลือกทั้งชุดนักเรียน รองเท้าหนังสีดำขัดเงา รองเท้าผ้าใบสำหรับวิ่งเล่น และเสื้อผ้าชุดลำลองเนื้อผ้าดีอีกหลายชุดตัวเธอเองก็เลือกซื้อชุดที่ดูสุภาพและสง่างามเพื่อใช้สำหรับติดต่อธุรกิจในอนาคต โดยไม่ลืมของใช้จำเป็นที่เคยขาดแคลนสมัยยังลำบากเมื่อถึงเวลาจ่ายเงิน ข้าวของที่ซื้อมามีจำนวนมากจนพนักงานต้องช่วยกันหิ้ว จางหนิงอันก้มลงมองรองเท้าคู่ใหม่ในมือ

ในช่วงกลางวันของทุกวัน ภัตตาคารจะดูยุ่งมากกว่าปกติ จางหมินฮุ่ยจึงให้ลูกสาวอยู่ภายในที่พัก แล้วเธอก็ออกมาช่วยงานที่ครัวของร้านในช่วงเวลาที่แสนวุ่นวายนี้ภัตตาคารจิ่งหรงกำลังคึกคักไปด้วยลูกค้าชั้นดี คุณนายเฉินกับกลุ่มเพื่อนร่วมรุ่นมาทานอาหารที่ร้านเพื่ออวดฐานะ เมื่อเธอเห็นจางหมินฮุ่ยเดินผ่านมาทางโถงทางเดินขณะกำลังจะไปห้องน้ำที่หลังร้าน คุณนายเฉินก็รีบเรียกทักด้วยเสียงอันดังทันที“อ้าว คุณนี่เอง มาทานข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอคะ ที่นี่ราคาแพงมากเลยนะ คุณแม่ไหวเหรอคะ” เธอถามพลางมองจางหมินฮุ่ยที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดตาจางหมินฮุ่ยหยุดเดินและตอบด้วยรอยยิ้มเรียบง่าย “อ๋อ เปล่าค่ะ พอดีฉันทำงานที่นี่น่ะค่ะ”พอได้ยินคำว่าทำงาน คุณนายเฉินก็ยกมือปิดปากกลั้นขำทันที “อ๋อ เป็นแม่ครัวนี่เอง ถึงว่าสิกลิ่นกับข้าวติดตัวเชียว เป็นแค่แม่ครัวแต่แหม... หัวสูงส่งลูกเรียนโรงเรียนเอกชนแพงๆ จะไหวไปได้สักกี่น้ำกันเชียวคะเนี่ย อาชีพใช้แรงงานแบบนี้”จางหมินฮุ่ยยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เป็นอย่างดี เธอเพียงแต่ยิ้มบางๆ ไม่ได้โต้ตอบอะไร