All Chapters of ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในห้องทำงานส่วนตัวของเหออวี่ที่ตั้งอยู่บนชั้นสองด้านในสุดของภัตตาคาร บรรยากาศเงียบสงบตัดกับความวุ่นวายเนืองแน่นที่ชั้นล่างอย่างสิ้นเชิง“ลุงต้าโย่วไม่ต้องเฝ้าก็ได้นะคะ หนิงหนิงอยู่ได้”“ไม่เป็นไรครับคุณหนูจาง ลุงอยู่เป็นเพื่อนดีกว่า” ต้าโย่วตอบเสียงนุ่มด้วยความเอ้นดูจางหนิงอันตัวน้อยในชุดนักเรียนเรียบร้อย นั่งแกว่งขาไปมาอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมตัวใหญ่ที่ดูจะตัวโตกว่าเธอหลายเท่า บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารของเหออวี่ บัดนี้ถูกจับจองพื้นที่ส่วนหนึ่งด้วยสมุดการบ้านจากสถาบันภาษาและกล่องดินสอสีสันสดใสเด็กหญิงตั้งใจขีดเขียนตัวอักษรตามที่ครูสอนอย่างขะมักเขม้น โดยมีต้าโย่วคอยชะโงกหน้ามาดูแลอยู่ห่างๆ หลังจากที่เขาไปรับเธอมาจากสถาบันสอนภาษาอังกฤษ ตามคำไหว้วานของจางหมินฮุ่ยไม่นานนัก เสียงประตูก็ถูกเปิดออกเบาๆ จางหมินฮุ่ย ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่ดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ ใบหน้าของเธอมีหยาดเหงื่อผุดซึม ผมเผ้าที่มีกลิ่นน้ำมันจางๆ ติดมาจากการลงมือคุมเตาด้วยตัวเองนานหลายชั่วโมงแสดงให้เห็นถึงความทุ่มเทอย่างหนักในวันเปิดร้านใหม่&l

จางหมินฮุ่ยเพิ่งห่มผ้าให้ลูกสาวที่หลับปุ๋ยไปด้วยความอ่อนเพลีย เธอจูบหน้าผากลูกสาวด้วยความรักก่อนจะย่องออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบเพื่อไปเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองก่อนนอนทว่าเมื่อเธอเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมาในความสลัวของโถงทางเดิน เธอกลับพบกับร่างสูงใหญ่ของเหออวี่ที่เดินออกมาจากห้องทำงานของเขาพอดี ทั้งคู่ชะงักฝีเท้าลงในระยะที่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว“อาฮุ่ย ยังไม่นอนหรือครับ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กังวานในความเงียบ“เพิ่งส่งหนิงหนิงเข้านอนน่ะค่ะ กำลังจะไปพักผ่อนเหมือนกัน” เธอตอบพลางจะเดินเลี่ยงไป แต่ร่างสูงกลับขยับมาบังทางไว้เล็กน้อย ท่าทางของเขาสุขุมแต่แฝงไปด้วยความประหม่าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน“อาฮุ่ย ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกคุณ ผมเก็บมันไว้ในใจมานานเกินไปแล้ว” เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี“ผม... ผมชอบคุณนะอาฮุ่ย ไม่ใช่ในฐานะหุ้นส่วน  แต่ผมชอบที่คุณเป็นคุณ ผมอยากดูแลคุณกับลูกไปตลอดชีวิต ในฐานะคู่ชีวิต” คำสารภาพรักที่ตรงไปตรงมานั้น ทำให้เธอตัวแข็งทื่อไปชั

หลังจากที่ภัตตาคารจิ่งหรงในทำเลใหม่ และภัตตาคารหงเฟยเปิดทำการได้ฐานลูกค้าสูสีกันมาตลอดเกือบสองเดือนปลายเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1989 ก็มีโครงการจะตัดถนนผ่านในบริเวณภัตตาคารหงเฟย เมื่อจดหมายจากทางการเรื่องการเวนคืนที่ดินในราคาถูกเพื่อขยายเส้นทางจราจรถูกส่งตรงถึงมือเถ้าแก่โจว ข่าวนี้แพร่สะพัดไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งการเวนคืนโดยทั่วไปตรงที่จะตัดถนนผ่านและขุดอุโมงค์เพื่อทำโครงการรถไฟฟ้าใต้ดินจะได้รับเงินค่าเวนคืนจำนวนมาก แต่บริเวณอาคารเหล่านี้ไม่ใช่ที่ดินที่จะใช้พัฒนาโครงการโดยตรง เป็นเพียงบริเวณใกล้พื้นที่ก่อสร้าง หากไม่ยอมขายเวนคืน จะฝืนอยู่ต่อไปก็คงเสี่ยงต่อมลพิษในการก่อสร้าง ทำธุรกิจอะไรก็ไม่ได้ เรียกได้ว่ารัฐบาลไม่ได้ให้ความสำคัญกับที่ดินผืนนี้นักพนักงานที่เพิ่งจ้างมาเริ่มจับกลุ่มซุบซิบด้วยความหวั่นใจ ส่วนตัวเถ้าแก่โจวเอง ทันทีที่อ่านข้อความในกระดาษจบ เขาก็ถึงกับหน้ามืด มือไม้สั่นพะเยาจนกระดาษหลุดมือ ก่อนจะทิ้งตัวลงไปกองกับพื้นกลางโถงร้านอาหารที่เขาเพิ่งทุ่มเงินปรับปรุงไปมาก จนพนักงานต้องวุ่นวายหามส่งโรงพยาบาลกันพัลวันในขณะที่ฝั่งร้านเก่ากำลังเผชิญกับวิกฤตท

เมื่อรถยนต์จอดสนิทที่หน้าภัตตาคารจิ่งหรง เหออวี่เดินนำสองแม่ลูกไปยังชั้นสองซึ่งเป็นโซนห้องรับรองพิเศษ ต้าโย่วที่รออยู่หน้าประตูโค้งคำนับอย่างรู้กันก่อนจะเปิดประตูบานใหญ่หนาหนักออก“สุขสันต์วันเกิด คุณหนูจาง” พนักงานสามคนในห้องร้องขึ้นพร้อมกันแล้วโปรยกลีบดอกไม้ตามที่นัดหมายไว้“สุขสันต์วันเกิดนะลูก” จางหมินฮุ่ยเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ภาพตรงหน้าปรากฏสู่สายตาเด็กหญิงห้องวีไอพีที่ปกติจะดูหรูหราขรึมขลัง บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นโลกแห่งความฝัน ลูกโป่งสีพาสเทลลอยละล่องเต็มเพดาน มีสายรุ้งระยิบระยับประดับประดาไปทั่ว ตรงกลางโต๊ะกลมขนาดใหญ่มีเค้กครีมสดแบบตะวันตกก้อนโต ตกแต่งเป็นรูปดอกกุหลาบตามที่กำลังนิยมในยุคนั้น และมีชื่อของจางหนิงอัน พร้อมเทียนแปดเล่มที่รอการจุด“แม่คะ นี่วันเกิดหนูเหรอคะ” จางหนิงอันยืนตะลึง มือน้อยๆ ยกขึ้นปิดปาก ดวงตาเริ่มคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื่นเต้น“ใช่จ้ะ ปีที่ผ่านมาเราลำบากกันมากจนแม่ไม่มีโอกาสได้จัดให้หนูเลย ปีนี้แม่กับคุณลุงเหอเลยตั้งใจทำให้หนูเป็นพิเศษนะลูก” จางหมินฮุ่ยลูบหัวลูกสาวด้

ค่ำคืนวันเกิดของเหออวี่ในปีนี้เป็นมื้อเย็นที่แสนเรียบง่ายและอบอุ่นที่สุดเท่าที่เขาเคยสัมผัสมา บนโต๊ะอาหารมีเพียงอาหารโปรดไม่กี่อย่างที่หมินฮุ่ยตั้งใจลงมือทำ และเค้กผลไม้ก้อนเล็กๆ ที่มีเทียนปักอยู่เพียงเล่มเดียวหลังจากการเป่าเทียนท่ามกลางแสงไฟสลัว จางหนิงอันตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปเกาะแขนของชายหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดหมาดๆ เด็กหญิงเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตากลมโตใสซื่อก่อนจะเอ่ยคำอวยพรที่ทำเอาคนทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ“สุขสันต์วันเกิดนะคะ พ่อ... หนิงหนิงรักพ่อที่สุดในโลกเลยค่ะ”คำว่าพ่อที่ตั้งใจพูดออกมาจากปากเด็กหญิงอย่างเต็มภาคภูมิและไร้ซึ่งความตะขิดตะขวงใจ ทำให้หัวใจของเขาพองโตยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก่อนจะคว้าตัวจางหนิงอันมากอดไว้แน่น น้ำตาแห่งความปีติรื้นขึ้นมาที่ขอบตา“พ่อก็รักหนิงหนิง ขอบคุณนะลูก สำหรับของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตพ่อ”จางหมินฮุ่ยที่นั่งมองภาพนั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับต้องลอบเช็ดน้ำตา เธอรู้ดีว่าคำเรียกขานนี้ไม่ใช่เพียงแค่คำพูด แต่มันคือการยอมรับจากก้นบึ้งของหัวใจเด็กคนหนึ่งที่ได้รับความรักอย่างแ