All Chapters of ย้อนอดีตกลับมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดแกร่งในปี1988: Chapter 51 - Chapter 60

ตลอดสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ไป๋หนิงเยว่ใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านชานเมืองด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอรอคอยเสียงกริ่งโทรศัพท์ที่คุ้นเคยจากเหออวี่เพื่อจะได้ปฏิเสธการรับสายอย่างที่เคยทำ เป็นการทรมานใจฝ่ายชายให้กระวนกระวายจนยอมสยบแทบเท้าทว่า... วันที่หนึ่งผ่านไป วันที่สองเงียบสนิท จนเข้าสู่วันที่หกที่ไร้แม้แต่สายโทรศัพท์จากเขา ความมั่นใจของเธอเริ่มสั่นคลอน จากที่เคยนั่งจิบชาอย่างสบายใจ ตอนนี้เธอเริ่มเดินพล่านไปมาในห้องนอน เดินวนเวียนข้างเครื่องโทรศัพท์ทุกๆ ห้านาทีราวกับคนเสียสติ“ทำไม... ทำไมอาอวี่ไม่โทรมา หรือว่าโทรศัพท์เขาเสีย หรือว่าเขาโดนนังม่ายนั่นเป่าหู” เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความกระวนกระวายใจที่พุ่งสูงขึ้นเมื่อเห็นลูกสาวนั่งไม่ติดเก้าอี้ คุณนายไป๋และพ่อของเธอที่เดินเข้ามาเห็นท่าทางนั้นก็ถอนหายใจยาว ผู้เป็นบิดาวางหนังสือพิมพ์ลงแล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น“พ่อว่าลูกอย่าเล่นตัวให้มันมากนักเลยเสี่ยวเยว่ ผู้ชายเขาง้อมาหลายวันแล้ว พอลูกเงียบใส่เขานานๆ หัวใจเขาก็อาจจะเย็นชาลงได้นะ ถ้าจู่ๆ เขาเกิดคิดได้แล้วทิ้งลูกขึ้นมาจริงๆ คนที่จะเสียใจจนกินน้ำตาต่

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศภายในบ้านเงียบเชียบจนน่าอึดอัด จางหมินฮุ่ยยังคงทำหน้าที่ของเธอตามปกติ อาหารเช้ากลิ่นหอมกรุ่นถูกจัดวางบนโต๊ะ แต่สิ่งที่ต่างออกไปคือ ใบหน้าของเธอที่เรียบเฉยและเย็นชาหญิงสาวจดจ่ออยู่กับการคีบอาหารให้จางหนิงอันและทานมื้อเช้าของตัวเอง โดยไม่เหลือบมองไปที่บันไดอย่างที่เคยทำเมื่อเหออวี่เดินลงมา เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะมีเพียงชุดชามข้าวและตะเกียบแค่สองชุดเท่านั้น ไร้เงาของชุดที่สามที่เคยวางรอเขาอยู่เสมอเหมือนทุกวันที่ผ่านมาความเงียบนั้นบีบคั้นจนเขาหายใจลำบาก เหออวี่เม้มปากแน่นก่อนจะเดินเข้าไปในครัว หยิบชามและตะเกียบออกมาด้วยตัวเอง เขานั่งลงข้างๆ จางหมินฮุ่ย แอบมองเสี้ยวหน้าของเธอที่ยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆ“อาฮุ่ย เรื่องเมื่อวาน ผมขอโทษจริงๆ ผมเสียใจที่อาเยว่ทำกิริยาแบบนั้นใส่คุณและหนิงหนิง ผม... ผมจะคุยกับเธอ จะให้เธอมาขอโทษคุณให้ได้” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจางหมินฮุ่ยค่อยๆ วางตะเกียบลง เธอไม่ได้หันไปมองเขา แต่คำพูดที่หลุดออกมากลับเชือดเฉือนยิ่งกว่าการดุด่า“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่อวี่ ไม่จำเป็นต้องให

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง เหออวี่นั่งเงียบพลางคีบกับข้าววางลงในจานของจางหนิงอันด้วยความเคยชิน และอยากชดเชยความรู้สึกผิดจากเหตุการณ์เมื่อเช้า ทว่าการกระทำนั้นกลับกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดีให้ไป๋หนิงเยว่ที่กำลังหาทางลงอย่างสวยงาม“เหอะ ดูแลประคบประหงมกันดีเหลือเกินนะคะ” ไป๋หนิงเยว่แค่นหัวเราะ กระแทกถ้วยน้ำแกงลงบนโต๊ะจนกระเด็น“ทำตัวเป็นพ่อเลี้ยงที่แสนดีขนาดนี้ ถามจริงเถอะอาอวี่ คุณแอบคบชู้กันลับหลังฉันมานานแค่ไหนแล้ว”“อาเยว่ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าผมกับอาฮุ่ยเราเป็นแค่หุ้นส่วนกัน ผมไม่เคยคิดเกินเลยกับเธอแม้แต่นิดเดียว” ชายหนุ่มพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด พอพูดแบบนั้นแล้วกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังโกหกออกไป“ไม่เคยคิดเหรอ งั้นก็ไล่พวกเธอออกไปเดี๋ยวนี้สิ ถ้าคุณเลือกฉัน คุณต้องไล่สองแม่ลูกนี่ออกไปจากบ้านฉันตอนนี้ ไม่งั้นฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง” ไป๋หนิงเยว่แผดเสียง ยื่นคำขาดที่เธอคิดว่าเขาไม่มีวันทำได้จางหมินฮุ่ยวางตะเกียบลงช้าๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองหญิงสาวอีกคนด้วยความน

เช้าวันงานแสดงของโรงเรียนอนุบาล บรรยากาศภายในหอประชุมเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอแจของบรรดาผู้ปกครอง ทว่าทันทีที่ เหออวี่และจางหมินฮุ่ยก้าวเท้าเข้ามาในงาน สายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องมาที่พวกเขาเป็นจุดเดียววันนี้ทั้งคู่ปรากฏตัวในชุดที่สั่งตัดเป็นพิเศษด้วยเนื้อผ้าชั้นดี เหออวี่อยู่ในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม ตัดเย็บประณีตขับเน้นรูปร่างที่ดูภูมิฐานและไหล่กว้าง ส่วนจางหมินฮุ่ยนั้นดูสวยสง่าจนแทบจำไม่ได้ เธอสวมชุดกี่เพ้าประยุกต์สีฟ้าอ่อนปักลวดลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงิน เส้นผมถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นลำคอระหง ใบหน้าที่เคยนิ่งเฉยถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาจนดูนวลเนียนและมีเสน่ห์เหลือล้นเหออวี่ลอบมองหญิงสาวข้างกายด้วยความประทับใจ ตอนเช้าเขาตะลึงมองเธอค้างจนจางหนิงอันต้องมากระตุกแขนเสื้อจึงหลุดจากภวังค์ได้เขากระซิบถามเบาๆ ขณะเดินไปยังที่นั่ง “อาฮุ่ยครับ ปกติผมเห็นคุณใช้ชีวิตประหยัดมาก ชุดที่ซื้อใหม่ก็มีแค่ไม่กี่ตัว แต่ครั้งนี้ทำไมคุณถึงยอมลงทุนสั่งตัดชุดราคาแพงขนาดนี้เพื่อมาดูงานแสดงของหนิงหนิงล่ะครับ”จางหมินฮุ่ยระบายรอยยิ้มบางๆ ร่างอรชรหย่อ

บรรยากาศมื้อค่ำวันนี้ดูผ่อนคลายขึ้นกว่าหลายวันที่ผ่านมา เหออวี่นั่งรับประทานอาหารฝีมือจางหมินฮุ่ยด้วยความเอร็ดอร่อย เขารอจนจางหนิงอันอิ่มและขอตัวไปจัดกระเป๋านักเรียนสำหรับพรุ่งนี้ จึงเริ่มเปิดประเด็นเรื่องสัญญาที่เพิ่งเซ็นไปเมื่อสามวันก่อน“อาฮุ่ยครับ เรื่องสัญญาเช่า ผมไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงขอเช่าต่ออีกสามเดือน”จางหมินฮุ่ยยิ้มเล็กน้อย แววตาแฝงความมั่นใจ “สามเดือน ระยะเวลาถือว่าเหมาะสมและไม่เร่งรีบมากค่ะพี่อวี่ อีกสองเดือนข้างหน้าการก่อสร้างหลักน่าจะเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนเดือนสุดท้ายเราจะเก็บไว้สำหรับการตกแต่งภายใน การติดตั้งระบบครัว และเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมด ทุกอย่างจะลงตัวพร้อมเปิดร้านใหม่ในวันที่เราต้องย้ายออกจากที่นี่พอดี”“แต่ผมกังวลอยู่นิดหนึ่ง... เราจะเริ่มประกาศบอกลูกค้าเรื่องร้านใหม่เมื่อไหร่ดี แล้วคุณคิดว่าลูกค้าเก่าๆ เขาจะยอมตามเราไปถึงฝั่งตะวันออกจริงๆ หรือ ที่นั่นมันไกลจากย่านเดิมพอสมควรเลยนะ” เหออวี่ขมวดคิ้ว“เราจะรอจนถึงเดือนสุดท้ายค่ะพี่อวี่ ช่วงเดือนนั้นเราจะเริ่มขึ้นป้ายใหญ่ที่หน้