LOGINร่างบางถูกซุกไซร้ไปทั่วด้วยริมฝีปากหนานุ่มของชายหนุ่มที่ดูเหมือนหื่นกระหาย รมย์นลินไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเธอจะรักและคิดถึงภูผามากมายขนาดนี้ อาจจะจริงอยู่เธอผ่านเรื่องเลวร้ายมามากมาย แต่ความรู้สึกที่ภูผามอบให้มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง หน้าอกถูกกลืนกินด้วยริมฝีปากหนา เขาทั้งดอมดมและดูดกลืนอย่างมิรู้อิ่ม เธอได้แต่ร้องครวญครางเพราะความเสียวสะท้าน เป็นเวลานานแล้วเหมือนกัน ที่เธอแหละเขาไม่ได้ใช้ช่วงเวลาแบบนี้ด้วยกันเลย เพราะเรื่องราวที่ผ่านมา เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องออกทั้งหมดอย่างไม่ทันได้รู้ตัว ส่วนแข็งขืน ถูกสอดประสานเข้ามาทางร่างกายของเธอ จากนั้นมันก็รุกล้ำขยับขึ้นลงอย่างเป็นจังหวะจะโคน มีเพียงแค่เสียงครวญที่มาจากความเสียวสะท้านออกจากปากของหญิงสาว ริมฝีปากพัวพันรัดรึงกันอย่างหิวกระหาย ร่างบางพลิกขึ้นมานั่งคร่อมบนร่างของชายหนุ่ม และใช้โอกาสนี้ ทำรักกับเขาด้วยความคิดถึงและความรักอย่างลึกซึ้ง ความเสียวกระสันต์ซาบซึ้งเข้ามาในความรู้สึก เสียงร้องระงมลั่นไปทั่วทั้งห้องของเธอ บั้นท้ายงอนงามขย่มเร่งเร้าบนร่างของชายหนุ่มอย่างไม่กลัวเกรง เหมือนมีพลังขับเคลื่อนให้เธอขยับและส่ายไปมาจนฝ่ายชายรู้สึกเส
ในตอนเย็น รมย์นลินนั่งมองจอคอมพิวเตอร์ ในห้องพักของเธอ งานตอนนี้มันสุมรุมเร้าเธอมากมาย เธอต้องมาเสียหลักเพราะเรื่องเจ้านายบ้าบอนั่น ทำให้เธอเกือบจะต้องตกข้างทางไป อยู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆๆ "มาแล้วๆ " เธอพูดพร้อมลุกขึ้นไปเปิดประตู เพราะคิดว่าเป็นแมงปอผู้ช่วยเธอ เพราะพึ่งนัดให้เอาเอกสารมาให้ เธอจะจึงไม่ได้ส่องดูแต่เมื่อประตูเปิดขึ้นรมย์นลินกลับเบิกตากว้าง เมื่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ถูกยื่นมาต่อหน้า และคนที่อยู่ด้านหลังดอกกุหลาบนั้นก็เป็นใครเสียไม่ได้ คุณภูผา "เจ้านาย" รมย์นลินพูดขึ้น และจะปิดประตู แต่มือหนานุ่มของเขากลับจับประตูไว้ไม่ให้มันปิดลงไป เขาจะไม่มีวันเสียเธอไปอีก "กลับไปเถอะค่ะ ฉันคิดว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วอีกอย่างคุณหญิงรุจิราแม่ของคุณก็มาหาฉันถึงที่นี่" เธอกล่าวขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ ทำให้คนที่รับฟังอย่างภูผารู้สึกหน้าชาขึ้นมาในทันที หัวใจของเขาสั่นสะท้านคุณแม่ของเขาก็คงไม่ยอมแล้ววันนั้นคุณแม่ทำไมพูดเหมือนให้เขามีกำลังใจ "ผมไปไหนไม่ได้ ถ้าไม่มีคุณ ลินเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะ คุณก็รู้แล้วไม่ใช่หรือยังไงว่าผมกับชุตินินันท์ เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว
เมื่อทุกอย่างถูกคลี่คลายไปแล้ว ภูผารู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แม้ชุตินันท์จะน่าสงสาร แต่ตอนนี้เขาก็มีคุณหมออีวานที่เข้ามาดูแล เหลือแค่ตัวเขาต้องตามหัวใจของรมย์นลินกลับมาให้ได้ เขาเดินกลับไปขึ้นรถพร้อมกับมารดา ในรถเงียบสนิท ไม่มีใครพูดอะไร แต่แล้วคุณหญิงรุจิราก็พูดขึ้น "พายัยเลขาสาวสวยของแก ไปพบแม่ด้วยนะ" คุณหญิงรุจิราพูดขึ้นพร้อมกับใบหน้าเรียบนิ่ง "ผมจะพาเขาไปได้ยังไงล่ะครับคุณแม่ ในเมื่อเขาปฏิเสธผมไปแล้ว" ภูผาตอบแม่ออกไป "ผู้หญิงอะไร จะมีแฟนรวยทั้งทีไม่รู้จะผูกมัดไว้ โง่หรือบ้ากันแน่" คุณหญิงรุจิราพูดขึ้น แต่ภายในใจเธอกลับรู้สึกดี ผู้หญิงคนนี้ถึงจะแต่งตัวเปรี้ยวปรี๊ด ดูเหมือนหญิงยามราตรี แต่ถ้าเป็นผู้หญิงพวกนั้นจริงๆ คงจะเป็นปลิงเกาะลูกชายไม่รู้จะปล่อยมือ แต่นี่กลับถอยห่างไม่สนใจอะไรเลย ยึดหลักความถูกต้องจนเกินไป คุณหญิงรุจิราคิด "ถ้าครั้งนี้แกโง่อีก แกก็ไปกินหญ้าหน้าบ้านก็แล้วกันนะ" คุณหญิงรุจิราพูดขึ้น ทำเอาภูผาก้มหน้าลงและอมยิ้ม "หมายความว่าคุณแม่จะยอม..." "ใครว่าฉันยอมยะ.." บทสนทนาจบลงมีเพียงเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาจากภูผา คุณแม่ก็เป็นคนแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรสินะ ตอน
"ชุ ผมอยากจะคุยเรื่องของเรา" ภูผาพูดขึ้น ชุตินันท์เงยหน้าขึ้นมองภูผานิ่ง ในสายตาของเขาตอนนี้ไม่มีเธออยู่แล้วจริงๆ ที่เขาทำดีกับเธอทุกวันนี้ ก็อาจจะเป็นเพราะถูกแม่ของเขาบังคับ และแค่เพียงสงสารเธอ ในใจเธอรู้ดีตลอดว่าภูผาจะพูดอะไรกับเธอ เพียงแค่ตอนนี้เธอยังไม่อยากรับฟัง "โอ้ยยย!" ชุตินันท์ร้องขึ้นมาอย่างเจ็บปวด และทรุดลงไปนั่งกับพื้น "ชุ คุณเป็นอะไร" ภูผาร้องเรียกและรีบเดินเข้าไปประคองชุตินันท์ในทันที "เจ็บมากเลยค่ะ " เธอได้แค่เพียงพูดออกมา "เดี๋ยวผมจะรีบเรียกรถพยาบาล" ภูผาพูดขึ้นดูท่าทางจะเป็นห่วง ... ในห้องพิเศษของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ภูผานั่งมองชุตินันท์ที่นอนหลับยังไม่รู้ว่าเธอจะลืมตาขึ้นมาเมื่อไหร่ เสียงประตูเปิดขึ้น คุณหญิงรุจิราเปิดประตูเข้ามา ภูผาได้แต่ยกมือบอกให้แม่ของตัวเองอย่าเสียงดัง เธอรีบเข้ามานั่งข้างๆภูผา "หนูชุเป็นยังไงบ้าง" คุณหญิงรุจิราถามลูกชายขึ้น "คุณหมอบอกว่าต้องเช็คอาการอย่างละเอียด " ภูผาตอบมารดาของตัวเองออกไปทางสายตามองไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง คุณหญิงรุจิราได้แต่ถอนหายใจและมองลูกชาย ที่เคยดื้อรั้นตอนนี้กลับดูเศร้าหมอง "ลูกรู้เหตุผลไหม ทำไมชุถึงทำแบบนั้น"
รมย์นลิน รีบตรงไปที่ห้องน้ำ เพราะสุดท้ายแล้วความเข้มแข็งของเธอมันใช้ไม่ได้ผลกับใจของเธอเลยแม้แต่น้อย เมื่อเข้าไปเธอรีบปิดประตูห้องน้ำและใช้สองมือปิดหน้าร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้นเพราะน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองที่ต้องมาผิดหวังกับความรักซ้ำๆ นี่สินะความรักที่สวยงาม เธอร้องไห้อยู่ตรงนั้นสักครู่ไม่นานเธอก็เปิดประตูออกมาและรีบล้างหน้าเพื่อกลบเกลื่อนรอยบวมช้ำใต้ตาจากนั้นก็หยิบแป้งพัฟในกระเป๋าเสื้อออกมาปกปิดความเสียใจของเธอ เธอกลับเข้าไปทำงานอีกครั้งแต่ครั้งนี้ชุตินันท์ได้กลับไปแล้วเพราะเธอรู้สึกอ่อนเพลีย ตอนนี้การทำงานทุกอย่างเข้มข้นเธอเข้าไปประชุมและต้องพบกันกับภูผา เขาพยายามเข้าหาเธอมาโดยตลอด แต่เธอได้พูดกับชุตินันท์ไปแล้วเธอจึงถอยออกมาคงไว้แค่เรื่องงานเพียงเท่านั้น "เดี๋ยวก่อนลิน" ภูผาพูดขึ้น รมย์นลินรีบสะบัดแขนออกจากมือหนานุ่มที่ดึงเธอไว้ "ปล่อยค่ะ ฉันไม่อยากให้ใครมาเห็นเราสองคนสนิทสนมกันอีกแล้วค่ะ ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ" รมย์นลินพูดขึ้น "ต่างคนต่างอยู่ได้ยังไงเรายังไม่เลิกกันเลย " ภูผาพูดขึ้น "เจ้านายค่ะ ที่ผ่านมาฉันขอบคุณที่คุณสนใจ เข้ามาเป็นสิ่งสวยงามในชีวิตของฉันแม้จะไม่นานมาก
เสียงดนตรีดังอึกทึกไปมาภายในสถานที่บันเทิงที่เธอมาเป็นประจำ เหล้าถูกยกขึ้นดื่มหลายๆแก้ว เธอรู้สึกเจ็บปวดในหัวใจจนป่านนี้แล้วภูผายังไม่ติดต่อเธอมาเลย เธอได้แต่ยิ้มทั้งน้ำตา ในขณะเดียวกันก็มีผู้ชายมากหน้าหลายตามาขอนั่งดื่มกับเธอ แต่เธอไม่มีอารมณ์เมื่อสติเริ่มไม่อยู่กับตัว เธอคิดว่าควรจะกลับไปพักผ่อนดีกว่า ในใจของเธอไม่ได้สนุกอีกต่อไปแล้วกับสถานที่แห่งนี้ รมย์นลินกลับมาที่ห้องพักของตัวเอง เธอวางกระเป๋าและค่อยๆนั่งลงไปบนที่นอนอย่างช้าๆน้ำตาไหลรินลงมาพร้อมความมึนตึงหลังจากที่ไปดื่ม แต่เธอก็ไม่ได้โวยวายอะไร เพียงแค่คิดว่าความรักดีๆที่เธอได้รับ มันเป็นแค่ตัวแทนของใครบางคนเพียงเท่านั้น ความหลังครั้งเก่าค่อยๆผุดขึ้น เหมือนแผลในใจมันแปลกแตกและมีเลือดไหลออกมาทำให้เธอหวนคิดไปถึงครั้งที่เธอรักกับอินทัช ผู้หญิงวัยใสที่หลงไหลไปกับคำพูดชวนฝันของอินทัช เธอคิดว่าอินทัชจะเป็นรักเดียวของเธอ แต่กลับไม่ใช่ เมื่อแต่งงานกันเข้าไปแล้ว กลับมีแม่และครอบครัวของเธอ ที่จ้องแต่จะรังเกียจและทำร้ายเธอ ไม่ต่างจากอินทัช ที่เจ้าชู้หูกระต่าย ไม่เคยสนใจใยดี เพราะความรักในตัวอินทัชอย่างมากมาย เธอยอมเสียสละชีวิตการทำงานข







