Semua Bab สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Bab 111 - Bab 120

สวีหวงกุ้ยเฟยตวาดเสียงแข็งพร้อมจ้องบุตรชายเขม็ง เพียงคำเดียวก็ทำให้เฉินเสวียนไท่หุบปากฉับ รวดเร็วเสียยิ่งกว่าตอบรับราชโองการฮ่องเต้คราวนี้เขาไม่กล้าโต้แย้งอีกแม้แต่เพียงครึ่งคำ เพราะในใจรู้แจ้งแล้วว่า ต่อให้ตนถูกทุกประการ มิได้ทำสิ่งใดผิดเลย หากคนตรงหน้าเป็นพระมารดาของเขาที่เอ่ยว่าตนผิด เขาย่อมผิด มิอาจเปลี่ยนในเรื่องนี้ เฉินเสวียนไท่เพิ่งเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ความจริงกับความปลอดภัยนั้นเป็นคนละเรื่องกัน และสำหรับเขาในยามนี้ ความปลอดภัยย่อมสำคัญกว่าความจริงอยู่หลายเท่าหุบปากเถิดจึงปลอดภัย...“ผู้ใดอยู่ด้านนอก เร่งเข้ามาลากอ๋องฉีไปส่งที่เรือนซุนฮัวบัดเดี๋ยวนี้”สวีหวงกุ้ยเฟยออกคำสั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังสั่งให้คนยกถ้วยชาออกไปเก็บ มิใช่กำลังสั่งลากบุตรชายของตนไปส่งยังเรือนของสะใภ้เอกแสนรักสิ้นคำสั่ง หานตงกับฟ่านเจี้ยนก็รีบก้าวเข้ามาภายในโถงเรือนด้วยท่าทางลนลานเฉินเสวียนไท่เห็นดังนั้นก็พลันรู้สึกว่าความจงรักภักดีของคนสนิทช่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเสียจริง เมื่อครู่ยังยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูอย่างดี ยามนี้กลับพร้อมใจกันเข้ามาจับตัวเขาโดยไม่ถามความสมัครใจแม้แต่น้อยเลี้ยงเสียข้าวสุกเก

เรือนซุนฮัวในยามราตรีเงียบสงัด นอกจากเหล่าองครักษ์ที่เดินเวรยามกับขันทีรับใช้แล้ว แทบไม่มีผู้ใดเข้ามาวุ่นวายใกล้เรือนของพระชายาฉีอีก ต่างจากอีกฝั่งของตำหนักที่วุ่นวายราวกับอยู่คนละโลกภายในห้องนอนซึ่งตกแต่งอย่างงดงามสมฐานะเจ้าของเรือน อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนของดอกเหมยกุ้ยฮวาที่ลอยกรุ่นอยู่ในอากาศเหมยกุ้ยฮวานี้เป็นบุปผาชนิดโปรดของพระชายาฉี นางจึงสั่งให้คนสวนประจำตำหนักชางเหอนำพันธุ์ใหม่และหายากมาปลูกไว้โดยรอบเรือนซุนฮัวเมื่อสายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน กลิ่นหอมจึงลอยเข้ามาตามช่องหน้าต่าง ทำให้บรรยากาศภายในเรือนยิ่งสงบเยือกเย็น เหมาะแก่การนอนหลับพักผ่อนยิ่ง หากทว่าราตรีนี้นายหญิงของเรือนกลับมิได้คิดหลับนอนแม้แต่น้อยต้นยามไห่ หรงเยียนเหมยเพิ่งเปลี่ยนจากอาภรณ์เตรียมเข้านอนเป็นชุดรัดกุมสีเข้มเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวตัวเล็กนั่งอยู่ข้างโต๊ะกลางห้อง กำลังตรวจสอบอาวุธลับทีละชิ้นอย่างชำนาญปลายเข็มพิษถูกตรวจดูอย่างละเอียด มีดสั้นถูกเก็บเข้าฝัก ส่วนลูกดอกขนาดเล็กถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งที่หยิบใช้ได้สะดวกเพียงเห็นท่าทางของพระชายาฉี คนสนิททั้งสี่ก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยถาม เพราะต่างรู้ดีว่า คืนนี้ ‘เถ้าแก่เนี้ยโม

มุมปากของหรงเยียนเหมยยกขึ้นคล้ายมีคล้ายไม่มี ยามคิดมาถึงตรงนี้ ก่อนดวงตาหงส์จะกวาดมองไปที่ด้านหลังของเรือนกายแกร่งภาพหัวหน้าองครักษ์หานตงกับฟ่านเจี้ยนค่อย ๆ ปรากฏในครรลอง ทั้งสองยืนก้มหน้าอย่างสำรวม ไม่มีผู้ใดกล้าสบตากับผู้เป็นนายหญิงของตำหนักชางเหอแม้แต่น้อย ราวกับพวกเขาต่างรู้ดีว่า หากเผลอสบตาเข้าในเวลานี้ ไม่แน่ว่าความลับบางอย่างอาจหลุดออกมาเร็วกว่าที่ควร“เชิญเพคะ พี่หลงไท่”หรงเยียนเหมยกล่าวเสียงหวาน ทั้งที่ตนเองยังยืนอยู่กลางโถงเรือนในกิริยายืนกอดอก สองขาเรียวแยกออกเล็กน้อย ภาพนี้คล้ายนางเป็นหนุ่มน้อยใจนักเลงมากกว่าจะเป็นพระชายาฉีคนงามเฉินเสวียนไท่ทิ้งสายตามองสตรีที่ตนรักแล้ว คิ้วกระบี่ขมวดเป็นปมเล็กน้อย ในขณะที่เท้าแกร่งก็ก้าวเข้ามาภายในโถงเรือนของพระชายาเอก ใบหน้าเขาเคร่งขรึม สองแขนยังไขว้กันเอาไว้เบื้องหลังสายตาคมกริบในดวงตาทรงดอกท้อกวาดผ่านเหลียงหมัวมัว ปี้ฟาง ปี้อี้ และเสี่ยวลั่ว ก่อนหยุดลงที่สตรีร่างเล็กซึ่งยืนราวกับเป็นนักเลงโตเห็นแล้วหัวใจของเฉินเสวียนไท่คันยุบยิบ อยากตรงไปหยิกแก้วกลมนั้นยิ่งนักทว่ายามนี้ต่อให้หัวใจคันคะเยอเพียงใด ใบหน้าของฉีอ๋องก็ยังคงสุขุมเยือกเย็

อีกหนึ่งชั่วยามเศษต่อมา ณ หุบเขาจี้ตู ราตรีกาลปกคลุมหุบเขาลึกนอกเมืองเฉิงตูเอาไว้อย่างเงียบงันเงาไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านสอดประสานกันเหนือศีรษะ เรือนยอดหนาทึบบดบังท้องฟ้ายามราตรีจนแทบมิดสิ้น คืนข้างแรมไร้แสงจันทร์ส่องนำทาง ภายในหุบเขาจึงมืดมิดเสียจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใดไกลเกินสองสามก้าวมีเพียงแสงสลัวเลือนรางจากดวงดาวที่ลอดผ่านม่านเมฆ คอยแต้มเงาอ่อนจาง ลงบนพื้นดิน ผสานกับความชื้นเย็นที่แทรกซึมอยู่ทั่วหุบเขา ยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้ดูน่าหวาดหวั่นขึ้นอีกหลายส่วนรอบด้านมีเพียงเสียงแมลงกลางคืนร้องระงมแว่วมาจากพงหญ้า เสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบายามสายลมพัดผ่าน รวมถึงเสียงลมหายใจของสตรีผู้หนึ่งกับม้าตัวโต กับเสียงกีบเท้าของอาชาพ่วงพีที่เหยียบย่างผ่านพื้นดินอย่างแผ่วเบา ดังแหวกอากาศครั้งนี้หรงเยียนเหมยเลือกใช้ม้าเหงื่อโลหิตในการเดินทางเพราะนางอยากย่นเวลาในการเดินอาชาชั้นเลิศเช่นนี้หาใช่ม้าธรรมดาสามัญไม่ ความเร็วของมันเหนือกว่าม้าทั่วไปหลายส่วน แม้ระยะทางจากเมืองเฉิงตูมายังหุบเขาจี้ตูจะห่างไกลพอสมควร แต่ด้วยกำลังของอาเฮ่อ เพียงหนึ่งชั่วยามเศษ มันก็พานางมาถึงจุดหมายได้โดยไม่เสียเวลาเมื่อมาถึงเชิ

หรงเยียนเหมยนิ่งเงียบ ริมฝีปากแดงเม้มแน่น ขณะเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าหลานเต่าที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ภายใต้ร่มเงาของต้นไม้สูงใหญ่ รอบด้านมืดสลัวเสียจนแทบมองเห็นสีหน้าของกันและกันไม่ชัดเฉินเสวียนไท่เห็นกิริยาของหญิงสาวแล้วก็ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนนึกขึ้นได้ว่า ที่นี่ค่อนข้างมืด ต่อให้เขาเลิกคิ้วสูงเพียงใด นางก็คงมองไม่เห็นอยู่ดี“คิดว่ามือของเจ้ามีน้ำหนักมากพอจะทุบสวามีของตนเองจนสลบได้เชียวหรือ เสี่ยวเฟิ่ง?”เฉินเสวียนไท่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย หากถ้อยคำกลับเต็มไปด้วยความหยอกเย้า ดวงตาคมกริบเป็นประกายบางอย่างราวกับกำลังสนุกกับการเห็นนางพูดไม่ออก“...”หรงเยียนเหมยยังคงเงียบงัน ดวงตาหงส์จับจ้องใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้าอย่างระแวดระวัง เพราะเริ่มรู้สึกได้ว่าตนเองอาจตกหลุมพรางของเจ้าหลานเต่าผู้นี้เข้าเสียแล้ว“เห็นหรือไม่ว่าเพียงแค่ด่านทดสอบของเปิ่นหวาง เจ้าก็ยังไม่ผ่าน”เฉินเสวียนไท่กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังเสียจนฟังดูราวกับกำลังอบรมลูกศิษย์ที่ทำผิดพลาด พลางก้าวเข้ามาใกล้พระชายาของตนอีกก้าวหนึ่ง“เจ้าไม่คิดตรวจสอบให้ดีเสียก่อนหรือว่าเปิ่นหวางสลบจริง หรือเพียงแกล้งสลบ?”เขาถามต่