บททั้งหมดของ สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: บทที่ 121 - บทที่ 130

ในยามดึกสงัด ณ เขตส่วนลึกของหุบเขาจี้ตู สถานที่แห่งนี้ลึกเข้าไปในผืนป่าจนแม้แต่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่บริเวณใกล้เคียงยังแทบไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาหาของป่าหรือล่าสัตว์โดยง่าย ยิ่งเป็นยามค่ำคืนเช่นนี้ รอบด้านยิ่งเงียบสงัด แนวไม้สูงใหญ่ทอดตัวสลับซับซ้อนอยู่ท่ามกลางความมืดมิด พุ่มไม้และเถาวัลย์ขึ้นหนาทึบจนบดบังทัศนวิสัยไปไม่น้อย สายลมกลางคืนพัดผ่านเป็นระลอก ทำให้ใบไม้เสียดสีกันเกิดเสียงแผ่วเบา ท่ามกลางหุบเขาอันเงียบงันภายในแนวพุ่มไม้ใหญ่ที่เวรยามยากจะสังเกต มีสองร่างกำลังหลบซ่อนอยู่ในนั้น ส่วนกำลังเสริมของเยียนเหมยและหลงไท่ต่างตามอารักขาอยู่รอบนอก ตามคำสั่งของผู้เป็นนายมิผิด เพราะทั้งหรงเยียนเหมยและเฉินเสวียนไท่ย่อมไม่มีผู้ใดออกมาภายนอกเพียงลำพัง ก็ทั้งนางและพระสวามีของนางธรรมดาที่ใด หรงเยียนเหมยเอง ฉากหน้าคือพระชายาฉีผู้สูงศักดิ์ แต่อีกด้านหนึ่งนางยังเป็นถึงเถ้าแก่เนี้ยโม่ ผู้มีกิจการมากมายอยู่ในมือ ย่อมไม่ต้องเอ่ยถึงเฉินเสวียนไท่ ซึ่งเป็นถึงฉีอ๋อง ในเวลานี้อำนาจของเขาเป็นรองเพียงเฉินตี้จงฮ่องเต้กับไท่จื่อเฉินเสวียนอี้เท่านั้น คนเช่นพวกเขา หากออกมาภายนอกโดยปราศจากยอดฝีมือคอยอารักขา ต่างหากจึง

อีกราวครึ่งชั่วยามต่อมา...หรงเยียนเหมยกับเฉินเสวียนไท่ ซึ่งยังคงสวมอาภรณ์รัดกุมสีดำสนิทกลืนไปกับราตรีกาล ต่างเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบอยู่ท่ามกลางความมืด ความเร็วของคนทั้งสองว่องไวราวสายลม แม้กำลังเคลื่อนที่ผ่านผืนป่าซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้และพงไผ่อันสลับซับซ้อน แต่ทุกย่างก้าวกลับเบาหวิวจนแทบมิทิ้งเสียงใดไว้เบื้องหลังกำลังภายในถูกขับเคลื่อนอย่างต่อเนื่อง ร่างของทั้งคู่เหินผ่านไปตามยอดไผ่และกิ่งไม้ใหญ่ ปลายเท้าแตะลงบนกิ่งไม้เพียงแผ่วเบา ก่อนจะอาศัยแรงส่งดีดตัวผ่านแนวป่าไปอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของพวกเขาไร้เสียงและลื่นไหล ประหนึ่งพยัคฆ์ดำสองตัวที่เร้นกายอยู่ท่ามกลางความมืด สะกดรอยตามเหยื่อซึ่งหมายตาเอาไว้โดยไม่ยอมปล่อยให้คลาดสายตาซึ่งก็มิผิด เพราะทั้งเฉินเสวียนไท่และหรงเยียนเหมยกำลังไล่ตามรถม้าทั้งสามคันที่เคลื่อนออกจากหุบเขาจี้ตู โดยเฝ้าติดตามอย่างระมัดระวังและอดทน รอคอยให้ขบวนรถเหล่านั้นนำพวกเขาไปยังจุดหมายที่แท้จริงทั้งสองไม่อาจใช้อาชาในการติดตามได้ หาไม่แล้ว ย่อมมีโอกาสถูกฝ่ายตรงข้ามจับได้ว่ากำลังมีผู้สะกดรอยตามอยู่ ดังนั้น คนทั้งสองจึงเลือกใช้กำลังภายในเคลื่อนที่ผ่านแนวป่า อาศั

หรงเยียนเหมยแทบโกรธตายที่ตนถูกหลอกกินเต้าหูซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบช้ำไปหมดแล้ว ห้าแสนตำลึงคราวนี้เถ้าแก่เนี้ยโม่รู้สึกขาดทุนแล้วจริงๆนางอยากทุบตีคนแทบตายแล้ว แต่ในเมื่อทั้งสองยังอยู่บนหลังอาชา หญิงสาวจึงมิกล้าลงมือกับอีกฝ่ายเพื่อระบายโทสะเพราะนางกลัวว่าหากรุนแรงเกินไป อาเฮ่อจะตกใจแตกตื่น คราวนั้น คงได้ซวยกันทั้งคู่ เมื่อถูกม้าสลัดตกลงไปกองกับพื้นคิดอย่างไร ก็ไม่คุ้ม!เอาเถิด หอมไปกี่ครั้ง นางจำเอาไว้หมดแล้ว คิดเงินทั้งหมด เจ้ายากจนแน่ เฉินเสวียนไท่!ฝ่ายเฉินเสวียนไท่ไฉนเลยจะรู้ตัวแม้แต่น้อยว่า สตรีในอ้อมแขนที่ตนกำลังเอาเปรียบอย่างสนุกสนาน กำลังคิดบัญชีค่าเสียหายกับเขาอยู่ในใจ ดังนั้นหลังกล่าวทักท้วงจบ เขายังหัวเราะตบท้ายออกมาอีกด้วย“ในเมื่อเราชมตนเองได้ ย่อมไม่จำเป็นต้องให้ผู้อื่นลำบากมาชื่นชมเยียนเหมยหรอกเพคะ”หลังข่มโทสะและความรู้สึกอยากทุบตีฉีอ๋องลงท้องไปคำโตแล้วหรงเยียนเหมยจึงกล่าวเสียงยิ่งผยอง แล้วยังทำกิริยาปากยื่นปากยาวอยู่ในความมืดอย่างไม่พอใจน่าเสียดายที่เฉินเสวียนไท่ต้องเพ่งสายตาไปยังถนนเบื้องหน้า จึงมิได้เห็นท่าทางน่ารักน่าหยิกนั้นของพระชายาฉีท่านอ๋องหนุ่มถึงกับนิ่งเงียบ

“เปิ่นหวางมิให้ค่าสตรีเช่นนาง เพราะคนแซ่ซ่ง ตั้งแต่สิบสองปีก่อนก็ถูกกำหนดให้เป็นเพียงซากศพเท่านั้น มิอาจสั่นคลอนแผนการใหญ่ของพวกเราได้ หากนางสร้างปัญหามากก็สังหารทิ้งเสีย”เฉินเสวียนไท่กล่าวจากใจ หากซ่งเยี่ยนหรานสร้างปัญหา ก็สังหารสิ้งจะไปยากอันใด“เฮอะ!”หรงเยียนเหมยแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง มุมปากใต้ผ้าปิดหน้ากลับยกขึ้นเล็กน้อย เพราะนางย่อมรู้ดีว่าชาติก่อนสกุลซ่งยิ่งใหญ่เพียงใดหลังเฉินเสวียนไท่ตายแต่แปลกนัก เหตุใดเขาในชาตินี้จึงหมายหัวคนสกุลซ่ง ก่อนที่นางจะฟื้นขึ้นมาเป็นหรงเยียนเหมยเสียอีก หรือเฉินเสวียนไท่ก็เป็นเช่นนาง คือได้กลับชาติมาเกิดใหม่เช่นกัน?แต่ถึงจะสงสัยและอยากได้ความกระจ่าง หากเวลานี้ การตามหาความจริงเรื่องที่เก็บอาวุธของเฉินเสวียนอี้สำคัญกว่า เวลาที่พวกมันจะลงมือใกล้เข้ามาเต็มทน หากยังไม่รู้ที่เก็บอาวุธสำหรับก่อกบฏ คงยุ่งยากยามกำจัดเป็นแน่“เจ้าแค่นหัวเราะไปใย เปิ่นหวางพูดจริง”เฉินเสวียนไท่เอ่ยถาม พลางลดศีรษะลงเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดังอยู่ใกล้ใบหูของนางกว่าปกติ หรงเยียนเหมยรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่ลอดผ่านผ้าปิดหน้า ไหนจะความร้อนผ่าวที่มากกว่าปกติของเรือนกายแก

เฉินเสวียนไท่กับหรงเยียนเหมยและคนติดตามอารักขาพากันเดินทางรอนแรม ติดตามรถม้าทั้งสามคันออกจากหุบเขาจี้ตูมาเป็นเวลาสองคืนสองวันทว่าตลอดเส้นทาง รถม้าทั้งสามกลับไม่มีทีท่าว่าจะแวะเข้าเมืองใดในแคว้นจิ้งหยางเลย จนกระทั่งเข้าสู่วันที่สาม พวกมันจึงเดินทางเข้าสู่เมืองเว่ย แห่งแคว้นซีโจว ถึงเวลานี้ ทั้งเฉินเสวียนไท่และหรงเยียนเหมยจึงได้กระจ่างแก่ใจที่แท้สถานที่ซุกซ่อนอาวุธของพวกมันหาได้อยู่ในแคว้นจิ้งหยางไม่ หากแต่อยู่ในแคว้นซีโจวต่างหาก ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่เฉินเสวียนอี้ร่วมมือด้วยก็หาใช่ฉางชิ่งโหว ผู้เป็นตระกูลฝ่ายมารดาขององค์ชายห้า เฉินเสวียนหยวน อย่างที่พวกเขาเคยคาดเดาไว้ไม่แต่กลับเป็นสวีไค่กั๋วกง พี่ชายแท้ ๆ ของสวีหวงกุ้ยเฟย กล่าวอีกนัยหนึ่ง เขาก็คือลุงแท้ ๆ ของเฉินเสวียนไท่นั่นเองเรื่องนี้ทำให้หรงเยียนเหมยคาดไม่ถึงอยู่มาก ทว่านางกลับมิได้รู้สึกตกใจนัก เพราะสำหรับคนที่อยู่ในวงวนแห่งอำนาจ นางเข้าใจดีว่าอำนาจนั้นหอมหวานเพียงใด และเมื่ออยู่เบื้องหน้าสิ่งล่อใจเช่นนี้ แม้แต่คนใกล้ชิดก็อาจหันหลังให้กันได้แต่สำหรับเฉินเสวียนไท่แล้ว หญิงสาวกลับยากจะคาดเดาว่าเขาจะรู้สึกตกใจและเสียใจมากเพียงใด