Semua Bab สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Bab 101 - Bab 110

ตอนที่ 50||อย่าให้สวีหวงกุ้ยเฟยทรงกริ้ว!ดังนั้น ในขณะที่สวีหวงกุ้ยเฟยยังคงติดอยู่ภายในวังหลวง ซ่งเยี่ยนหรานก็ได้ก้าวเข้าสู่ตำหนักชางเหออย่างเป็นทางการภายในห้องโถงใหญ่ของเรือนซุนฮัว หญิงสาวในชุดสีชมพูเข้มคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ก่อนยกถ้วยชาขึ้นด้วยสองมืออย่างนอบน้อม“น้ำชาของพี่หญิงหรงเพคะ”ซ่งเยี่ยนหรานส่งยิ้มอ่อนหวาน ใบหน้างดงามเปี่ยมด้วยความเคารพ หากมองเพียงภายนอก ผู้ใดก็คงคิดว่านางนอบน้อมต่อพระชายาเอกด้วยความจริงใจทว่าแท้จริงแล้ว ภายในใจของนางกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ซ่งเยี่ยนหรานแทบอยากยกถ้วยชาตรงหน้าสาดใส่ใบหน้าของหรงเยียนเหมยเสียด้วยซ้ำยังดีที่ซ่งเยี่ยนหรานรักเฉินเสวียนไท่มากพอจะอดทน และขลาดพอจะไม่กล้าทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้นจริง ๆส่วนหรงเยียนเหมย แม้ในร่างใหม่นี้จะมีอายุน้อยกว่าซ่งเยี่ยนหรานถึงสองปี ทว่าสายตาของนางกลับมองความคิดของอีกฝ่ายได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เพราะดวงจิตของนางมีอายุจริงมากกว่าอีกฝ่ายสิบกว่าปีเพียงแต่หรงเยียนเหมยไม่ใช่คนชอบเปิดโปงผู้อื่น เมื่ออีกฝ่ายอยากแสดงงิ้ว นางก็ยินดีเล่นไปด้วยสักฉากพระชายาฉีจึงเพียงยื่นมือไปรับถ้วยชา จิบเล็กน้อย ก่อนวางลงบนโต๊ะข้างกายด

ตอนที่ 51 ||ตีจนตายไม่ได้เพคะภาพตรงหน้ากลับทำให้หรงเยียนเหมยคาดไม่ถึงในยามแรกที่เห็น แต่ภายหลังนางก็เริ่มปวดศีรษะขึ้นมาแล้ว เพราะพระสนมชั้นสูงแห่งวังหลวงกำลังลงเท้ากระทืบฉีอ๋องอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้ ต่อให้เป็นมารดากับบุตรอย่างไรก็ไม่เหมาะสม!แม้ในอดีตครั้งอยู่ในตำหนักจาวหยางหรงเยียนเหมยจะเคยเห็นภาพเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่เวลานั้นเฉินเสวียนไท่ยังเป็นเพียงองค์ชายเจ็ดยังไม่แยกตำหนักด้วยซ้ำ ส่วนผู้ลงมือลงเท้าก็เป็นถึงสวีหวงกุ้ยเฟยพระมารดาแท้ๆ ของเขา แม้แต่เฉินตี้จงฮองเต้ยังมิอาจขัดขวางได้ แต่บัดนี้ทุกอย่างล้วนไม่เหมือนเดิมแล้วหลังจากเฉินเสวียนไท่ได้รับการแต่งตั้งเป็นฉีอ๋อง เขาก็มีฐานะสูงศักดิ์ เป็นถึงท่านอ๋องผู้หนึ่งปกครองเป่ยฉีเชียวนะ ไม่ใช่องค์ชายเจ็ดที่ใครจะคิดรังแกก็รังแกได้ตามใจอีกต่อไปถึงจะมีหลายครั้งที่หรงเยียนเหมยรู้สึกคันไม้คันมือ อยากเดินเข้าไปเตะเขาสักสองทีไม่ก็ตบศีรษะของอีกฝ่ายสักฉาดเพราะใบหน้าอันน่าหมั่นไส้นั่น แต่สุดท้ายก็ยังต้องข่มใจเอาไว้ได้ตลอดอย่างน้อยต่อหน้าผู้อื่น ไม่ว่านางเอกหรือสวีหวงกุ้ยเฟยก็ต้องไว้หน้าเขาในฐานันดรฉีอ๋อง แต่ดูจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว เห็นทีค

หรงเยียนเหมยได้แต่คร่ำครวญและบริภาษสองแม่ลูกที่สร้างปัญหาให้ตนอยู่ในใจ เพราะแผนการใหญ่คราวนี้ใกล้จะสำเร็จอยู่แล้วแท้ ๆ แต่กลับต้องมาสะดุดเพราะเรื่องเข้าหอเพียงเรื่องเดียวเดิมทีนางคิดเอาไว้ว่า หลังจากซ่งเยี่ยนหรานก้าวเข้าตำหนัก ทุกอย่างก็คงดำเนินไปตามแผนที่นางวางเอาไว้กับเจ้าหลานเต่าตัวดี นั่นคือการให้เฉินเสวียนไท่เข้าหอกับพระชายารองโดยเร็วที่สุดเพราะสำหรับสตรีที่คลั่งรักจนงมงาย หากไม่อยากเสียแรงและเสียเวลา วิธีที่ง่ายที่สุดก็คงหนีไม่พ้นการใช้แผนชายงามแต่ดูเอาเถิด นอกจากเจ้าหลานเต่าเฉินเสวียนไท่จะไม่ให้ความร่วมมือ ทั้งที่ตกลงกับนางดิบดีแล้ว ยังมีสวีหวงกุ้ยเฟยมาคอยขัดขวางอีกคนครั้นจะเปิดเผยแผนการทั้งหมดให้พระมารดาของสวามีทราบก็ทำไม่ได้อีกเพราะเรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าใดก็ยิ่งปลอดภัยเท่านั้น หากสวีหวงกุ้ยเฟยล่วงรู้ความลับระหว่างนางกับเฉินเสวียนไท่ ก็เท่ากับดึงพระนางเข้ามาพัวพันกับอันตรายไปด้วยปวดหัวจะตายอยู่แล้ว!หรงเยียนเหมยไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า แผนการที่นางวางเอาไว้อย่างรอบคอบจะต้องมาติดขัดเพียงเพราะเรื่องเข้าหอทั้งที่ตั้งใจให้เฉินเสวียนไท่ใช้ตัวเองเป็นหมาก เพื่อแลกกับความไว้

ปัง!ประตูห้องนอนใหญ่ถูกปิดลงต่อหน้าต่อตา เสียงบานประตูกระทบวงกบดังสนั่น ราวกับเป็นเสียงประกาศิตจากสวรรค์ว่า คืนนี้พระชายาฉีไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดหาทางหนีหรือนี่จะเป็นด่านเคราะห์ของข้า?หรงเยียนเหมยมองประตูด้วยสีหน้าตกตะลึงในใจก็ร้องถามตนเองไปด้วย ก่อนจะหันกลับมามองบุรุษข้างกายอย่างช้า ๆสถานการณ์เช่นนี้ เหตุใดจึงคุ้นเคยกับคำว่า ‘หายนะ’ ถึงเพียงนี้กันนะ?ด้านนอก สวีหวงกุ้ยเฟยยืนกอดอกมองประตูตรงหน้าอย่างพึงพอใจ พระนางไม่เพียงไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามยังมีสีหน้าราวกับเพิ่งจัดการเรื่องใหญ่ในแผ่นดินสำเร็จลุล่วงในพระทัยของพระนางมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือคืนนี้จะต้องได้ข่าวดีให้จงได้หลานคนแรกของพระนางต้องเกิดจากหรงเยียนเหมย สตรีที่พระนางเลือกให้บุตรชายด้วยพระองค์เองเท่านั้นในเมื่อบุตรชายไม่รู้จักเร่งมือ พระมารดาอย่างพระนางก็จำต้องลงมือช่วยสักหน่อยอย่างไรเสีย เรื่องแต่งภรรยามีบุตรก็เป็นเรื่องของคนในครอบครัว จะให้บุรุษผู้หนึ่งเอาแต่ทำหน้าบึ้งอยู่ทั้งวันได้อย่างไร?“เฉากงกง เหลียงหมัวมัว”สวีหวงกุ้ยเฟยหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ ทว่าดวงพระเนตรกลับเปี่ยมด้วยความคาดหวังอย่างปิ

ตอนที่ 54 ||เรื่องใหญ่แล้ว!อีกหลายวันต่อมา ภายในเรือนมู่ถานอันเงียบสงบ หลังซ่งเยี่ยนหรานแต่งเข้าตำหนักชางเหอได้ครึ่งเดือน แม้ยังไม่ได้เข้าหอเพราะถูกสวีหวงกุ้ยเฟยขัดขวางอยู่สองครั้งสามคราสุดท้ายหญิงสาววัยสิบแปดปีก็ทราบจากพระชายาฉีว่า ปีนี้ไม่มีฤกษ์เข้าหอระหว่างนางกับฉีอ๋องอีกแล้วยามได้ฟังครั้งแรกพระชายารองซ่งทั้งโกรธทั้งแค้น แต่คิดไปคิดมาแค่เพียงตนได้แต่งมาอยู่ร่วมตำหนักกับบุรุษที่รัก ถึงยังไม่พบหน้าฉีอ๋องแม้แต่ครั้งเดียว ซ่งเยี่ยนหรานก็บอกตนเองว่ายังมีความหวังอยู่มากอย่างไรเสีย ที่นี่ก็อยู่ในอาณาเขตตำหนักชางเหอ นางไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีโอกาสได้พบพระสวามีเลยสักครั้งก่อนฤกษ์เข้าหอจะมาถึงในปีหน้า ถึงจะมีตัวมารขัดขวางเช่นสวีหวงกุ้ยเฟย นางก็ไม่ย่อท้อ ซ่งเยี่ยนหรานคิดว่าตนสร้างโอกาสพบหน้าบุรุษที่ตนรักจนได้ดังนั้นวันนี้ พระชายารองซ่งจึงแต่งกายอย่างประณีตในอาภรณ์สีชมพูอ่อน แต้มชาดบางเบา ก่อนตั้งใจจะนำชาไปถวายถึงเรือนไป๋เฟิ่ง อย่างไรเสีย นางก็เป็นพระชายารอง ไปพบพระสวามีจะผิดอันใดในใจของซ่งเยี่ยนหรานยังเชื่อมั่นเสมอว่า หากมีโอกาสอยู่ใกล้เฉินเสวียนไท่ และเขาเห็นว่าตนมีใบหน้าคล้ายซ่งอวิ๋นเซ