บทนำ ||หงส์น้อยโบยบิน

ภายในตำหนักอันงดงาม กลิ่นกำยานชั้นดีลอยกรุ่นอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ผ้าม่านแพรบางสีแดงชาดพลิ้วไหวตามแรงลมอ่อนยามปลายวสันต์ แสงตะวันยามสายส่องลอดผ่านบานหน้าต่างฉลุลาย 

สาวน้อยร่างบอบบางนั่งนิ่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง นางอยู่ในชุดเจ้าสาวสีแดงเข้มปักดิ้นทองลายหงส์เหินอยู่เหนือหมู่บุปผา งดงามวิจิตรจนยามต้องแสงแรกของวันแลดูราวเปลวเพลิง เส้นไหมที่ใช้ถักทอเนื้อผ้าละเอียดประณีตจนแทบมองไม่เห็นรอยต่อ มือเรียวงามวางซ้อนกันบนตักอย่างเรียบร้อย สมกับกิริยาของสตรีสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมมาอย่างเข้มงวดตั้งแต่เยาว์วัย

ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มด้วยชาดบางเบา คิ้วเรียวดุจใบหลิว ดวงตาหงส์หวานซึ้งกระจ่างใส ทว่ายามสะท้อนอยู่ในคันฉ่องกลับเยียบเย็นอย่างประหลาด รอยยิ้มบางที่ประดับอยู่บนริมฝีปากเป็นเพียงรอยยิ้มที่ถูกฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ มิใช่รอยยิ้มจากหัวใจ

ด้านหลังนาง สตรีสูงศักดิ์ผู้หนึ่งกำลังยืนถือหวีหยกด้วยท่าทางแผ่วเบา

สวีเหม่ยฮัว หรือสวีหวงกุ้ยเฟย ผู้เป็นที่โปรดปรานแห่งฮ่องเต้ ในวังหลังนางมีฐานันดรเป็นรองเพียงหยางฮองเฮาเท่านั้น แม้ฤดูหนาวปีนี้อายุของนางจะล่วงเข้าสามสิบแปดปีแล้ว แต่ใบหน้ากลับยังงดงามเยาว์วัยจนแทบไม่มีผู้ใดเชื่อว่ามีบุตรชายเติบใหญ่ถึงวัยยี่สิบชันษาแล้ว

มือของสวีหวงกุ้ยเฟยสั่นไหวเล็กน้อยขณะหวีเส้นผมดำขลับของหรงเยียนเหมย อย่างเชื่องช้า ตามธรรมเนียมส่งตัวเจ้าสาว หวีครั้งแรก ขอให้ชีวิตคู่ยืนยาวจนผมหงอกขาว หวีครั้งที่สอง ขอให้สามีภรรยาครองคู่กลมเกลียว หวีครั้งที่สาม ขอให้มีบุตรหลานเต็มเรือน ยิ่งหวี ใจของสวีหวงกุ้ยเฟยก็ยิ่งหนักอึ้ง

นางมองเด็กหญิงตัวน้อยที่ตนรับมาเลี้ยงดูตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบ เติบโตขึ้นมางดงามถึงเพียงนี้ เด็กน้อยในวันวานที่เคยเกาะชายแขนเสื้อเรียกนางว่า ‘ท่านแม่บุญธรรม’ ด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว บัดนี้กลับกำลังจะออกเรือนแล้ว

ทว่าผู้ที่ผลักดันให้เด็กสาวตรงหน้าต้องออกเรือนตั้งแต่เพิ่งพ้นวัยปักกิ่นกลับเป็นตัวนางเอง ดวงตาของสวีหวงกุ้ยเฟยแดงเรื่อขึ้นทีละน้อย

"เดิมทีข้าอยากให้เจ้าอยู่ข้างกายอีกสักห้าปี หรือมิฉะนั้นก็นานกว่านั้นสักหน่อย"

น้ำเสียงของสวีเหม่ยฮัวแผ่วเบานัก คล้ายคนที่กำลังพยายามข่มความสะเทือนในใจ ซึ่งก็เป็นดังนั้นจริง ๆ สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้กำลังกดกลั้นอารมณ์นานัปการเอาไว้เต็มกำลัง

"คิดไม่ถึงว่าเพิ่งพ้นวัยปักปิ่นได้ไม่ถึงครึ่งปี เจ้ากลับต้องแต่งออกไปเสียแล้ว เสี่ยวเฟิ่ง"

หรงเยียนเหมย เงยหน้าขึ้นมองสตรีในคันฉ่อง ดวงตาคู่งามอ่อนลงเล็กน้อย สาวน้อยยกยิ้มบางเมื่อนึกถึงนามรองที่ท่านแม่บุญธรรมตั้งให้ เสี่ยวเฟิ่ง หรือเจ้าหงส์น้อย นอกจากสวีหวงกุ้ยเฟย หยางฮองเฮา หยางเหยาจี และ ฮ่องเต้เฉินเสวียนจ้ง หรือ จักรพรรดิเฉินตี้จง แล้วก็ไม่มีผู้ใดเรียกนางด้วยนามนี้อีก

ตลอดสิบปีที่ผ่านมา สวีหวงกุ้ยเฟยปฏิบัติต่อเด็กสาวดุจบุตรสาวแท้ ๆ ไม่เคยปล่อยให้เสี่ยวเฟิ่งถูกรังแก ไม่เคยให้นางขาดแคลนสิ่งใด แม้แต่ครูสอนพิณ หมากล้อม คัดอักษร หรือมารยาทในวัง นางก็ได้รับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ

หากไม่มีสวีหวงกุ้ยเฟย เด็กกำพร้าอย่างหรงเยียนเหมยคงตายอยู่ข้างถนนไปนานแล้ว เพราะเหตุนี้ ต่อให้นางรู้ว่าสตรีตรงหน้ากำลังใช้นางเป็นเครื่องมือ หรงเยียนเหมยก็ยังยินยอม

"แม่บุญธรรมอย่าได้คิดมากไปเลยเจ้าค่ะ"

กล่าวปลอบโยนมารดาบุญธรรมแล้ว หรงเยียนเหมยก็ยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย ทั้งที่ตนเองกำลังจะก้าวเข้าสู่ประตูนรกแท้ ๆ

"องค์ชายเจ็ดมิได้เลวร้าย"

เด็กสาววัยสิบห้ายังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน ทว่าคำพูดนั้นกลับเป็นเรื่องโกหกโดยสิ้นเชิง เพราะสำหรับหรงเยียนเหมยแล้ว เฉินเสวียนไท่ หรือองค์ชายเจ็ดนั้น มิได้เพียงไม่เลวร้าย หากแต่ต่ำช้าอีกด้วย

นับตั้งแต่วันที่นางจำความได้และพบหน้าเขาเป็นครั้งแรก องค์ชายเจ็ดก็ไม่เคยชอบนางเลย ยิ่งเวลาผ่านไป ความชิงชังที่เขามีต่อนางก็ยิ่งเด่นชัดขึ้นทุกวัน จนแทบไม่คิดปิดบังอีกต่อไป

แล้วภาพในวันนั้น วันที่มีพระราชโองการให้เฉินเสวียนไท่แต่งตั้งหรงเยียนเหมยเป็นพระชายาเอก ก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างชัดเจน

บุรุษหนุ่มในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มผลักประตูตำหนักจาวหยางเข้ามาอย่างเดือดดาล ดวงตาคมกริบราวสัตว์ร้ายจ้องมองนางราวกับต้องการฉีกร่างให้แหลกเป็นชิ้น ๆ

"เหตุใดเจ้าจึงไม่ปฏิเสธงานแต่งเสีย"

น้ำเสียงเย็นเยียบขององค์ชายเจ็ดยังคงดังก้องอยู่ในหู หรงเยียนเหมยในเวลานั้นเพียงเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ อยู่ชั่วอึดใจ ก่อนตอบกลับอย่างเรียบเฉย

"หม่อมฉันปฏิเสธไม่ได้เพคะ"

เพียงสิ้นประโยคนั้น มือใหญ่ของเฉินเสวียนไท่ก็พุ่งเข้ามาบีบลำคอของเด็กสาวที่เพิ่งผ่านพิธีปักปิ่นได้เพียงเจ็ดวัน แรงมหาศาลกดรัดจนหรงเยียนเหมยหายใจไม่ออก ความตายดูราวกับอยู่ตรงหน้า

ก่อนที่เขาจะยกร่างของนางกระแทกเข้ากับเสาไม้ แผ่นหลังของเด็กสาวเจ็บแปลบ ลมหายใจขาดห้วง ดวงตาพร่ามัว รู้สึกราวกับกระดูกต้นคอจะถูกหักในชั่วพริบตา บุรุษผู้นั้นจ้องมองนางด้วยสายตาอำมหิต

"เจ้าอยากตายนักหรือหรงเยียนเหมย"

หากวันนั้นสวีหวงกุ้ยเฟยมาถึงช้ากว่านี้อีกเพียงไม่กี่อึดใจ หรงเยียนเหมยคงกลายเป็นศพไร้ชื่อไปแล้วจริง ๆ 

ยังดีที่เมื่อได้ยินเสียงมารดาของตนกำลังสนทนากับหมัวมัวคนสนิทใกล้เข้ามาในตำหนัก เฉินเสวียนไท่จึงรีบปล่อยมือ

ครั้นสวีหวงกุ้ยเฟยมาถึง นางจึงเห็นเพียงภาพบุตรชายของตนกับบุตรสาวบุญธรรมยืนจ้องหน้ากัน ใบหน้าแดงก่ำด้วยกันทั้งคู่ แน่นอนว่านางย่อมไม่คิดว่าเด็กสาวคนมีใจรักกันจนเขินอาย

สตรีสูงศักดิ์รีบตรงเข้ามาจับร่างบอบบางของหรงเยียนเหมย สำรวจว่านางได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ แต่เด็กสาวกลับไม่ยอมเปิดปากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้สวีหวงกุ้ยเฟยฟังแม้แต่ครึ่งคำต่อให้ถูกซักไซ้อย่างไร

รวมถึงเหตุการณ์หลังจากนั้นอีกนับครั้งไม่ถ้วน เฉินเสวียนไท่ยังคงพยายามบีบบังคับให้นางไปทูลขอฮ่องเต้เรื่องยกเลิกงานอภิเษกอยู่หลายครั้ง