สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง

ตอนที่ 1 | |อุ๊ย!มหานครเหยียนจิ้ง เมืองหลวงแห่งอาณาจักร ต้าเหยี่ยน ในวันนี้ครึกครื้นกว่าทุกครา เสียงฆ้องกลองและเสียงร้องป่าวดังก้องสะเทือนไปทั่วท้องถนน ผู้คนสองฟากทางต่างหลั่งไหลออกมาชมขบวนมงคล จนแน่นขนัด นั่นก็เพราะวันนี้คือวันอภิเษกสมรสขององค์ชายเจ็ดแห่งราชสกุลเฉินเมื่อสามเดือนก่อน จักรพรรดิเฉินตี้จงมีพระราชโองการพระราชทานสมรสให้หรงเยียนเหมย บุตรสาวบุญธรรมของสวีหวงกุ้ยเฟย สตรีผู้ทรงอำนาจเป็นรองเพียงหยางฮองเฮา ได้อภิเษกกับองค์ชายเจ็ด เฉินเสวียนไท่ พระโอรสลำดับที่เจ็ดที่ประสูติจากสวีหวงกุ้ยเฟย หลังจากโอรสองค์นี่ถึงวัยยี่สิบชันษากรมพิธีการจึงทุ่มกำลังจัดงานมงคลครั้งนี้อย่างยิ่งใหญ่ ขบวนรับเจ้าสาวทอดยาวสุดสายตา หีบสินเดิมสีแดงชาดเรียงต่อกันดุจมังกรแดงทอดกายผ่านถนนหลวง ก่อนหยุดลงตรงประตูเสวียนอู่ตามฤกษ์มงคล ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของผู้คนทั่วทั้งเมืองหรงเยียนเหมยในชุดเจ้าสาวเต็มยศก้าวขึ้นเกี้ยวหงส์ของราชวงศ์อย่างสง่างาม เพราะนับจากวันนี้ นางมิใช่เพียงบุตรสาวบุญธรรมของสวีหวงกุ้ยเฟยอีกต่อไป และยิ่งห่างไกลจากสกุลขุนนางกังฉินที่ถูกโทษประหารกับเนรเทศ แต่กลายเป็นสะใภ้ของราชสกุลเฉินอย่างแท้จร

ตอนที่ 2 ||พระสวามีต่ำช้ากับพระชายามากเล่ห์กว่าพิธีทั้งหมดจะสิ้นสุด ฟ้าก็มืดสนิทพอดี ตลอดทั้งวันเฉินเสวียนไท่ยังคงวางท่าทางสุขุมเย็นชาได้อย่างไร้ที่ติ ต่อหน้าแขกเหรื่อและราชวงศ์ เขายังคงเป็นองค์ชายเจ็ดผู้สง่างาม ไม่มีผู้ใดมองออกแม้แต่น้อยว่าเจ้าของงานมงคลครั้งนี้ชิงชังเจ้าสาวของตนเพียงใดทว่าพอเข้าสู่ราตรีเข้าหอ บุรุษผู้นั้นก็เลิกเสแสร้งในทันที ภายในเรือนชิงอวิ๋นซึ่งถูกจัดแต่งอย่างงดงามด้วยผ้าแดงและเทียนมังกรหงส์ บรรยากาศกลับเย็นชาจนน่าอึดอัด ไม่มีความหวานชื่นของคืนเข้าหอแม้แต่น้อย แน่นอนว่าคนที่มิได้ผิดหวังกับเรื่องนี้เลยก็คือหรงเยียนเหมย"นับจากวันนี้ เรือนชิงอวิ๋นเป็นของเจ้า จนกว่าจะย้ายไปเจียงหนาน" เฉินเสวียนไท่เอ่ยเสียงเย็น ดวงตาคมปลาบเย็นชาจนไม่หลงเหลือความรู้สึกใด"ตำแหน่งพระชายาเอกก็เป็นของเจ้าจนครบสองปี สิ่งใดภายในจวนแห่งนี้ รวมถึงตำหนักใหม่ที่เจียงหนานในภายหน้า เจ้าจะใช้ผู้คนหรือทรัพย์สินของเปิ่นหวางอย่างไรก็ได้"องค์ชายเจ็ดหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง กับสตรีตรงหน้าพูดดีด้วยไม่คู่ควร"แต่มีเพียงสิ่งเดียวที่เจ้าไม่มีสิทธิ์แตะต้อง นั่นคือตัวของเปิ่นหวาง"ภายใต้พ

ตอนที่ 3 || ข้าผิดอันใด?อีกครึ่งชั่วยามต่อมา ภายในเรือนชิงอวิ๋นอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรหอมจาง ๆ ลอยคละคลุ้ง ผสมกับกลิ่นบุปผาจากน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำ เทียนแดงตามมุมห้องยังคงลุกไหว สะท้อนม่านแพรสีชาดงดงามราวภาพวาดของคืนเข้าหอ หากแต่เจ้าบ่าวกลับไม่อยู่ในห้องนั้นแล้วแต่เจ้าสาวกลับมิได้ทุกข์ใจแม้แต่น้อยหลังชำระกายจนพอใจแล้ว หรงเยียนเหมยก็มานอนเอนกายอยู่บนตั่งยาวริมหน้าต่าง สวมเพียงอาภรณ์บางเบาสีอ่อน เส้นผมดำขลับที่เพิ่งผ่านการสระปล่อยยาวคลอเคลียแผ่นหลัง ดวงหน้าเล็กที่ปราศจากเครื่องประทินโฉมกลับยิ่งดูสะคราญกว่าเดิมหลายส่วนปี้ฟางกำลังใช้ผ้าชุบน้ำสมุนไพรประคบรอบดวงตาให้ผู้เป็นนายสาวตัวน้อย ส่วนปี้อี้นั่งบดเครื่องหอมอยู่ข้างโต๊ะ ขณะที่เหลียงหมัวมัวใช้ผ้านุ่มเช็ดผมยาวเงางามให้นายหญิงตัวน้อย ด้านเสี่ยวลั่ว ขันทีน้อยวัยสิบสองปี ออกไปตรวจดูความเรียบร้อยบริเวณหน้าห้องหอเครื่องประทินโฉมทุกชนิดที่นางกำนัลทั้งสองนำมาใช้กับผู้เป็นนาย ล้วนเป็นสูตรที่หรงเยียนเหมยศึกษาคิดค้นขึ้นด้วยตนเองตลอดหลายปีที่ผ่านมาเด็กสาวเฝ้าลองผิดลองถูกกับสมุนไพรนับร้อยชนิด บางครั้งผู้ที่นางให้ทดลองถึงขั้นแพ้จนใบหน้าบวมแดงจนหร

ตอนที่ 4 || อยู่ดีไม่ว่าดีขณะที่ฝ่ายเจ้าสาวกำลังนอนประทินโฉม กินขนม และกระดิกเท้าอย่างสบายอารมณ์อยู่ภายในเรือนชิงอวิ๋น ฝ่ายเจ้าบ่าวกลับกำลังโมโหเดือดจนแทบอยากลอกผิวหนังของตนเองทิ้งเสียทั้งชั้น ภายในเรือนหย่งอวี้แสงเทียนสีส้มสลัวสะท้อนใบหน้าหล่อเหลาของเฉินเสวียนไท่ ซึ่งเวลานี้ดำทะมึนยิ่งกว่าก้นหม้อ โทสะขององค์ชายเจ็ดยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งยากจะบรรเทายิ่งเมื่อก้มลงมองอาภรณ์เจ้าบ่าวสีแดงเข้ม ซึ่งควรเป็นสัญลักษณ์แห่งคืนมงคล กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เครื่องประทินโฉม และน้ำมูกของหรงเยียนเหมยเสียจนดูไม่ได้ ลมหายใจขององค์ชายเจ็ดก็หอบกระชั้นจนได้ยินเสียงฟืดฟาดเพียงนึกถึงตอนที่สตรีผู้นั้นพุ่งเข้ามากอดขา ซุกหน้าลงบนอาภรณ์ของเขา พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น พร้อมเช็ดทั้งน้ำตาและน้ำมูกลงบนตัวเขาอย่างไม่เกรงใจ เฉินเสวียนไท่ก็ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง"บัดซบ!"องค์ชายหนุ่มสบถออกมาเสียงต่ำ ก่อนกระชากสายคาดเอวออกอย่างหงุดหงิด แล้วถอดอาภรณ์โยนลงบนพื้นราวกับเป็นของสกปรกและในตอนนั้นเอง เจ้าบ่าวผู้กำลังเดือดดาลก็พบว่าหยกแขวนเอวของตนหายไปเมื่อเหลือบมองนิ้วโป้ง แหวนหยกเนื้อดีก็อันตรธานไปเช่นกันศีรษะขององค์ชายเจ