Semua Bab สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Bab 141 - Bab 150

หญิงสาวตอบกลับโดยมิได้เงยหน้าขึ้นมองเขา เพราะคงควบคุมสีหน้าเยือกเย็นไม่ไหวเป็นแน่หากได้ตบตาดอกท้อคู่นั้น“แล้วเจ้ารักข้าบ้างหรือไม่?” เฉินเสวียนไท่ถามต่อ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของงามของนางอย่างไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรอฟังคำตอบที่ตนปรารถนามาตลอดซึ่งก็เป็นจริงเช่นนั้น“...”หรงเยียนเหมยยังคงเงียบงัน ถึงแม้นางจะรักเขามากเพียงใด แต่กลับไม่อาจเอ่ยคำเหล่านั้นออกมาได้ นางไม่อาจมอบความหวังให้เฉินเสวียนไท่ มิได้เด็ดขาด“ภายหน้าพระองค์จะต้องพบสตรีที่คู่ควรให้พระองค์รักเพคะ”ท้ายที่สุด หญิงสาวก็จำต้องเอ่ยถ้อยคำเหล่านั้นออกมา แม้ทุกคำจะราวกับคมมีดกรีดเฉือนหัวใจของตนเองความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาในอกเสียจนหรงเยียนเหมยรู้สึกราวกับมีกลิ่นคาวเลือดลอยกรุ่นอยู่ในลำคอ นางจึงจำต้องยกถ้วยชาขึ้นดื่มรวดเดียวอึกใหญ่ ราวกับหวังให้ความร้อนของน้ำชาช่วยกลืนความเจ็บปวดทั้งหมดลงไปพร้อมกัน“ไม่มีวัน สตรีเพียงคนเดียวที่คู่ควรให้ข้ารัก มีเพียงเจ้าหรงเยียนเหมย”กล่าวจบ เฉินเสวียนไท่ก็ยื่นมือออกไปจับเอวคอดของหญิงสาว ก่อนยกร่างอรชรขึ้นมานั่งบนตักของตน แล้วกอดกระชับนางเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่า เพียงคลายมือออกแม้แต่น้อย สตรีในอ้อม

ขึ้นสิบห้าค่ำ เดือนสิบสอง ถือเป็นวันมงคล และยังเป็นวันเริ่มต้นพิธีขอบคุณเทพแห่งการเพาะปลูกของแผ่นดินต้าเหยียน ในวันนี้ เหล่าเชื้อพระวงศ์จะต้องเดินทางมาร่วมงานกันอย่างพร้อมหน้า เทศกาลขอบคุณเทพแห่งการเพาะปลูกจัดขึ้นต่อเนื่องทั้งหมดเจ็ดวัน โดยวันแรก เฉินตี้จงฮ่องเต้จะทรงเป็นประธานในการเปิดพิธี ลั่นฆ้องประกาศการเริ่มต้นเทศกาล ก่อนประกอบพระราชพิธีบวงสรวงเทพแห่งการเพาะปลูกด้วยพระองค์เองยามอิ๋น ท้องฟ้ายังคงมืดมิด ทว่าลานประกอบพิธีกลับสว่างไสวไปด้วยแสงจากคบเพลิงหลายพันดวง อีกทั้งยังมีโคมกระดาษนับไม่ถ้วนประดับตกแต่งอยู่ตลอดสองข้างถนน รวมถึงตามจวนของขุนนางและเหล่าเชื้อพระวงศ์ทั่วทั้งมหานครทำให้นครเหยียนจิ้งตั้งแต่สองวันก่อนเริ่มงาน ก็สว่างไสวราวกับยามกลางวันแล้ว ซึ่งในทุกปีล้วนเป็นเช่นนี้ รถม้าของเหล่าเชื้อพระวงศ์ทยอยเคลื่อนเข้ามาจอดยังลานกว้างที่จัดเตรียมไว้สำหรับรองรับขบวนเสด็จหนึ่งในนั้น ย่อมมีรถม้าของฉีอ๋อง พระชายาเอก และพระชายารองอยู่ด้วย กับขบวนของไท่จื่อเฉินเสวียนอี้กับไท่จื่อเฟยและเหลียงตี้ของเขารวมอยู่ด้วยผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามายังลานพิธีตั้งแต่กลางยามอิ๋น ครั้นเข้าสู่ปลายยามอิ๋น

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”ผู้ที่เอ่ยตอบย่อมเป็นฉีอ๋อง เฉินเสวียนไท่ เพราะในวันนี้หรงเยียนเหมยย่อมรู้ดีว่าสิ่งใดควรทำและสิ่งใดไม่ควรทำ ถึงแม้แผนการทั้งหมดจะเป็นสิ่งที่นางกับพระสวามีร่วมกันขบคิดและวางหมากขึ้นมา แต่เมื่อต้องนำเสนอแผนต่อหน้าฮ่องเต้ แม่ทัพ และอัครมหาเสนาบดี นางย่อมปล่อยให้เฉินเสวียนไท่เป็นผู้กล่าวเป็นหลัก ส่วนตนเพียงคอยช่วยเสริมในจุดที่จำเป็นเท่านั้น“กระหม่อมกับเสี่ยวเฟิ่งปรึกษาหารือกันมาหลายวันแล้ว และเห็นว่ามีเพียงการวางแผนซ้อนแผนเท่านั้น จึงจะสามารถจัดการเรื่องทั้งหมดได้โดยไม่ต้องให้คนของต้าเหยียนต้องเสียเลือดเสียเนื้อกันเอง”เฉินเสวียนไท่กราบทูลด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะไม่ว่าการแย่งชิงอำนาจจะเกิดขึ้นในยุคสมัยใด สิ่งที่ตามมาย่อมเป็นความสูญเสียเสมอ และผู้ที่ต้องรับผลจากความสูญเสียนั้นก็มักเป็นคนในแผ่นดินเดียวกันไม่ว่าจะเป็นทหาร ชาวบ้าน หรือแม้แต่ขุนนางชั้นผู้น้อย ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อช้างสารต่อสู้กัน หญ้าแพรกที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าย่อมถูกเหยียบย่ำจนแหลกลาญเสมอ“พวกท่านทุกคนคิดเห็นเป็นเช่นไร?”เฉินตี้จงฮ่องเต้หันไปทอดพระเนตรบุรุษทั้งสามที่นั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายมือของพระองค์ ความจริงแล

หลังผ่านไปกว่าสามชั่วยาม การประชุมขุนนางอย่างเร่งด่วนก็สิ้นสุดลงในที่สุด ผู้ที่ถูกตัดสินโทษทั้งหมดถูกควบคุมตัวไปคุมขังยังคุกหลวง ส่วนเหล่าขุนนางที่มิได้มีความผิดต่างก็แยกย้ายกลับจวนของตนไปอย่างอดสั่นขวัญแขวนในความเด็ดขาดของเฉินตี้จงฮองเต้ไหนจะความเฉียบคมและรอบรู้ของฉีอ๋องที่หายจากราชสำนักไปร่วมสองปีอีกคน เรียกว่าเหตุการณ์คราวนี้นอกจากสองพ่อลูกแซ่เฉินจะกำจัดพวกกบฏชนิดถอนรากถอนโคนได้แล้ว ยังทำให้ขุนนางที่เหลือทั้งหลายมิกล้าคิดการใหญ่ไปอีกนานเฉินตี้จงฮ่องเต้เสด็จไปยังตำหนักเลี่ยงจินเป็นคนแรก เพื่อพบสตรีสองคนที่พระองค์ให้ความสำคัญและต้องการทอดพระเนตรด้วยพระองค์เองว่า เฝิ่งไทเฮาและสวีหวงกุ้ยเฟยยังคงปลอดภัยดีภายใต้การดูแลของหรงเยียนเหมยส่วนเฉินเสวียนไท่ยังมีหน้าที่อีกมากมายรออยู่ ฉีอ๋องต้องนำกำลังทหารของกองทัพหงฉีร่วมกับหน่วยองครักษ์เฟิ่งอู่ไปจัดการปิดผนึกจวนและตำหนักของเหล่านักโทษกบฏอย่างเงียบเชียบ เพื่อมิให้เหตุการณ์ทั้งหมดส่งผลกระทบต่อเทศกาลอันรื่นเริงที่กำลังดำเนินอยู่ภายนอกวังหลวงฝ่ายหรงเยียนเหมย ครั้นเฉินตี้จงฮ่องเต้เสด็จมาถึงตำหนักเลี่ยงจิน พูดคุยสอบถามถึงเรื่องราวต่างๆ จนรู้ความ

ส่วนสองนั้น จุดประสงค์แต่แรกของฮ่องเต้เอง ก็ไม่อยากให้บุตรชายที่ตนรักต้องมาติดอยู่ในคุกที่ถูกเรียกขานอย่างสวยหรูว่า ‘วังหลวง’ เช่นกันสุดท้าย เฉินตี้จงฮ่องเต้จึงมีราชโองการแต่งตั้งสวีหวงกุ้ยเฟยขึ้นเป็นสวีฮองเฮา แม้สกุลเดิมของนางจะถูกประหารและเนรเทศไปจนสิ้นแล้วก็ตามแต่ด้วยความดีความชอบของฉีอ๋องและพระชายาฉี ขุนนางทั้งหลายจึงไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้านส่วนราชโองการอีกฉบับนั้น คือการแต่งตั้งฉีอ๋องเป็นไท่จื่อ ซึ่งเฉินเสวียนไท่มิอาจปฏิเสธได้แต่เขาก็ยังจะกลับไปแป่ยฉีมิเปลี่ยนเพราะเขาได้ทำข้อตกลงกับพระบิดาเอาไว้แล้วว่า ภายในสิบปีหลังจากนี้ เขาจะทำให้พระชายาฉีให้กำเนิดหลานชายแก่พระองค์ให้ได้เพื่อที่หวงซุนผู้นั้นจะมารับตำแหน่งไท่จื่อต่อจากเขาและภายหน้า เมื่อเสด็จปู่จากไป หวงซุนผู้นั้นก็จะได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้“ท่านเหตุใดจึงเจ้าเล่ห์นักเพคะ”เมื่อกลับมาถึงตำหนักเหมันต์แล้ว หรงเยียนเหมยจึงหันไปตำหนิพระสวามีด้วยน้ำเสียงเขียวปั๊ด ดวงตาคู่งามจ้องมองบุรุษตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง“ก็หากมิเจ้าเล่ห์ เจ้าย่อมกราบทูลทวงใบหย่าจากเสด็จพ่อน่ะสิ”เฉินเสวียนไท่ตอบอย่างหน้าตาเฉย ราวกับเรื่องที่ตนวางแผนเอาไว้ทั้งหมดมิใช