บททั้งหมดของ มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: บทที่ 151 - บทที่ 160

บ้านตระกูลลู่ลินดาก็ตื่นแต่เช้ามาอาบน้ำแต่งตัวอย่างเรียบร้อยให้ดูเหมาะสมกับการไปทำงาน เพราะวันนี้เธอจะต้องไปทำงานกับลู่หลิงเป็นวันแรก จึงทำให้ลินดานั้นยืนมองตัวเองหน้ากระจกอยู่นาน“คุณหยางอี้...คุณว่าฉันแต่งตัวแบบนี้แล้วดูดีหรือยังคะ” ลินดาพูดไปแบบไม่มั่นใจเท่าไหร่“คุณสวยที่สุดแล้ว...สวยจนผมไม่อยากให้คุณออกไปไหนเลย....ลุคนี้มันน่าเอาจริงๆ...” หยางอี้มองเธอแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างชอบใจ “บ้า...ตื่นมาก็เอาไปแล้วนะคะ ยังจะมาลามกอยู่อีกนะคุณน่ะ...” ลินดาว่าเขาแบบอายๆ “หึๆ ก็ผมไม่เคยเห็นคุณแต่งตัวลุคแบบนี้นิ...ดูเรียบร้อยมากๆ ไม่เหมือนกับตอนที่คุณอยู่บนเตียงเลย ผมว่าลุคเรียบร้อยแบบนี้ไม่เข้ากับความเร่าร้อนของคุณเลยนะลินดา” หยางอี้พูดแซวเธอ“คุณหยางอี้...คุณหยุดพูดจาหื่นๆกับฉันได้แล้วค่ะ ฉันซีเรียสนะคะ ตอบมาดีๆค่ะว่าฉันแต่งตัวเป็นยังไง” ลินดาว่าเขาไปก็ทำตาดุๆใส่“ลุคนี้ก็ดูดี เหมาะกับการไปทำงานที่บริษัทของผมแล้วล่ะ ไม่โป๊แบบนี้ผมชอบ....คุณก็มั่นใจหน่อยสิ ” หยางอี้ตอบเธอไป“ยังจะกล้าพูดอีกนะคะ ชุดไปทำงานพวกนี้คุณก็ให้คนเตรียมมาให้ไหมคะ แต่ล่ะชุดไม่มีโป๊เลย มีแต่เรียบร้อยๆทั้งนั้น ฉันจะเอาค

ด้านจูหลงและเจ๋อหรานก็เดินทางมาถึงคฤหาสน์ตระกูลลู่อย่างไม่เกรงกลัวใดๆ แต่พอพวกเขามาถึงตระกูลลู่กลับมีคนคอยเฝ้าระวังคนเข้าออกข้างในอย่างแน่นหนา“ปกติเราจะเข้าจะออกที่นี่ไม่เคยต้องมานั่งรอให้พวกมันอนุญาติเลยนะครับพ่อ...ตอนนี้ตระกูลระมัดระวังตัวมากจริงๆ” เจ๋อหรานพูดไปตามที่เห็น เพราะคนคอยคุ้มกันเยอะกว่าเมื่อก่อน “มันโดนลอบทำร้ายขนาดนั้นมันก็ต้องระวังตัวเป็นพิเศษอยู่แล้ว ถ้าแกไม่ทำพลาดป่านนี้เราก็คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้หรอก...” จูหลงต่อว่าลูกชายอย่างอดไม่ได้“ผมขอโทษครับพ่อ...” เจ๋อหรานก็ทำหน้าเจือนๆเมื่อพ่อว่าแบบนั้น เพราะมันก็เป็นความผิดพลาดของลูกน้องเขาเขาก็ต้องยอมรับ“พอดีเจ้านายให้รถของคุณจูหลงเข้าไปคันเดียวครับ ส่วนลูกน้องให้รอด้านนอกครับ” ลูกน้องที่เฝ้าหน้าประตูมาบอกตามที่เจ้านายสั่ง“ทำไมฉันจะพาคนของฉันเข้าไปไม่ได้ มันจะระวังอะไรนักหนาวะ...” เจ๋อหรานพูดเสียงไม่พอใจ “นายใหญ่บอกว่าถ้าไม่ยอมก็ไม่ต้องเข้าไปข้างในครับ” ชายหนุ่มก็ตอบไปตามตรง“ไห่หมิงมันสั่งแบบนี้งั้นเหรอ...ได้...ให้คนของเรารอข้างนอก...ยังไงวันนี้ฉันก็ต้องไปคุยกับมันสองพ่อลูกให้รู้เรื่อง” จูหลงพูดไปเสียงเข้ม “ครับ

“งั้นพ่อจัดการที่เหลือนะครับ ส่วนศพของสองคนนั้นผมจะจัดการเอง...” หยางอี้บอกไป เพราะเขาต้องสร้างสถานการณ์ให้สองพ่อลูกนี่ตายแบบที่ไม่สามารถค้นหาอะไรได้ “อืม...ลูกไปเถอะ...เก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อย..” ไห่หมิงบอกลูกชายแล้วมองสบตากัน“ครับพ่อ...งั้นผมไปก่อนนะครับ” หยางอี้บอกไปด้วยสีหน้าตึงๆ ก่อนจะเดินออกไปหาอาชิงที่พาลูกน้องขนสองพ่อลูกนั่นออกไป“เฮ้อ...จบสักทีสินะ....” ไห่หมิงพูดด้วยเสียงอ่อนลง แล้วเขาก็ทำหน้าเศร้าๆเพราะไม่คิดว่าเขาจะต้องมาฆ่าเพื่อนของตัวเองแบบนี้ แต่เขาไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะไม่อย่างนั้นก็คงเป็นเขาและลูกที่จะต้องตายแทนมันด้านหยางอี้พอตามออกมาก็เห็นอาชิงและลูกน้องอุ้มจูหลงและเจ๋อหรานใส่หลังรถของพวกมัน “เรียบร้อยแล้วครับนาย ส่วนคนของพวกมันคนของเราจัดการหมดแล้วครับ ตอนนี้พร้อมที่จะพาพวกมันออกไปแล้วครับนายน้อย” อาชิงรายงานไป “อืม ฉันจะไปด้วย...ฉันต้องการเห็นกับตาว่าไม่มีอะไรผิดพลาด...ไป...” หยางอี้พูดไปก็ไปนั่งรถของเขาที่จอดอยู่ด้านหลัง อาชิงก็ทำมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่เหลือขึ้นรถแล้วก็พากันขับรถของตระกูลหนานออกไป โดยมีรถของหยางอี้นั้นตามไปจากนั้นลูกน้องของหยางอี้ก็พาลู

ณ บริษัทตระกูลลู่ลินดาก็ยังคงนั่งรอลู่หลิงอย่างใจเย็นโดยมีซูหานและฝ้ายนั่งรอเป็นเพื่อน จนเวลามันล่วงเลยผ่านมาสามชั่วโมงแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าลู่หลิงจะมาเลย “ผมว่าคุณหนูใหญ่ต้องแกล้งคุณลินดาแน่ๆเลยครับ ผมจะบอกนาย” ซูหานพูดไปด้วยความไม่พอใจ เพราะเขาไม่คิดว่าคุณหนูใหญ่จะแกล้งลินดาตั้งแต่วันแรกแบบนี้ “อย่านะคะคุณซูหาน...ฉันไม่อยากให้คุณหยางอี้เขามีปัญหากับพี่สาวของเขาเพราะฉันอีกค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เองค่ะ ฉันรอได้ค่ะ” ลินดาบอกไปแบบห้ามๆ“แต่เรารอมาสามชั่วโมงแล้วนะครับคุณลินดา คุณหนูใหญ่ยังไม่มาเลย แค่นี้ก็ชัดเจนแล้วว่าคุณหนูใหญ่เขาจงใจให้คุณลินดารอน่ะ เรื่องนี้ถ้าผมไม่บอกเจ้านายล่ะก็ ถ้าเจ้านายมารู้ทีหลังผมตายเลยนะครับ” ซูหานบอกไปเพราะเจ้านายเขาให้มาดูแลและคอยปกป้องเธอ หากเขาไม่รายงานเขาโดนเละแน่ๆ“จริงด้วยค่ะพี่ลินดา คุณหยางอี้เขาก็กำชับฝ้ายเหมือนกันค่ะว่าถ้าพี่ลินดาโดนพี่สาวคุณหยางอี้แกล้ง ให้บอกคุณหยางอี้ทันที ฝ้ายว่าพวกเราบอกคุณหยางอี้เถอะค่ะ อย่างน้อยเขาก็อาจจะช่วยให้พี่สาวเขาเล่นงานเราน้อยลง” ฝ้ายบอกไปแบบอดไม่ได้“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคุณหยางอี้เขาว่าเรากับคุณซูหานเดี๋ยวพี่รับแทน

ด้านหยางอี้ก็เดินทางกลับเข้ามาในเมืองก็เกือบเที่ยงแล้ว เขาก็รีบขึ้นไปยังชั้นผู้บริหารเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ลินดาจะทำงานกับพี่สาวของเขาเป็นยังไงบ้าง พอเข้าเดินออกจากลิฟต์แล้วไปที่ห้องทำงานของพี่สาว เขาก็ผ่านพวกพนักงาน ก็อดที่จะแลมองเพื่อหาลินดาไม่ได้ หยางอี้ก็เห็นลินดากำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ เขาก็มองด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินตรงเข้าไปที่ห้องทำงานของพี่สาว“เห้ยทุกคน...คุณหยางอี้กลับมาทำงานแล้ว ดูสิ...” เสียงของพนักงานสาวเอ่ยขึ้น ก็ทำให้ทุกคนเงยหน้ามองทันที รวมถึงลินดาก็เช่นกัน“เย้ ในที่สุดคุณหยางอี้ก็กลับมาสักที ทีนี้ฉันก็จะมีอาหารตาให้ดูทุกวันแล้วสิ” เจินจูพนักงานสาวสวยพูดไปแบบชื่นชอบเจ้านายหนุ่ม“จริงด้วย ตอนที่รู้คุณหยางอี้ตายฉันกินข้าวไม่ได้ตั้งหลายวัน เสียดายความหล่อ เสียดายความรวยของเขา ยังไม่มีใครได้เชยชมก็ด่วนจากไปซะละ ดีนะที่เขาไม่เป็นอะไรน่ะ เวลามาทำงานชีวิตฉันก็ไม่เหี่ยวเฉาแล้วล่ะ ” เพ่ยเพ่ยพูดเสริมไปอีกคนแล้วมองหยางอี้แบบหลงใหลลินดาที่มองหยางอี้แบบหายห่วงนั้นก็หันมามองสองสาวในแผนกที่พูดชมและดูคลั่งไคล้หยางอี้ด้วยสายตาจดจ้อง เพราะได้ยินผู้หญิงคนอื่นพูดถ