All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 131 - Chapter 140

หยางอี้ก็ได้ยินที่เธอพูดแล้วท่าทางของเธอที่รีบไปยืนอยู่ด้านข้างแบบนิ่งๆ เขาก็มองแล้วถอนหายใจออกมา เพราะเขาไม่ได้ต้องการให้เธอมาอยู่กับเขาด้วยความรู้สึกที่ต้องระวังหรือกลัวคนในครอบครัวของเขาแบบนี้ “เข้ามา...” หยางอี้พูดบอกไป เพราะถ้าขืนให้พ่อเขารอนานกว่านี้ ท่านคงได้เข้ามาเองแน่ๆ “แกร๊ก...ไง...ถึงกับนอนให้น้ำเกลือเลยเหรอ....เป็นยังไงบ้างล่ะ...” เสียงประตูเปิด พร้อมกับไห่หมิงที่เดินเข้ามา โดยมีซูหานเดินตามหลังมาด้วย “ก็อย่างที่พ่อเห็นนั่นแหละครับ ยังอยู่รอดปลอดภัยดีครับ” หยางอี้ตอบพ่อเขาไปแบบกวนๆ “ยังจะมีอารมณ์กวนอีกนะ ดีนะที่พวกมันไม่ได้วางยาพิษแกน่ะ ไม่งั้นฉันก็คงจะอกแตกตายไปแล้วถ้าแกเป็นอะไรขึ้นมา...” ไห่หมิงพูดไปแบบเป็นห่วงลูกชาย “ผมไม่ตายง่ายๆหรอกพ่อ....พ่ออย่าห่วงเลยครับ...” หยางอี้บอกพ่อของเขาแล้วยิ้มมุมปากให้ “ไม่ห่วงได้ยังไงวะ ก็แกเป็นลูกชายคนเดียวของฉันนะหยางอี้ และแกก็เป็นความหวังเดียวของตระกูลเราด้วย เพราะฉะนั้นต่อไปแกอย่าประมาทพวกมันเด็ดขาดเลยนะ ห้ามกิน หรือทำอะไรที่สุ่มเสี่ยงกับตัวเองอีก” ไห่หมิงกำชับลูกชาย “ครับพ่อ ผมจะระวังให้มากกว่านี้ครับ เมื่อคืนผมชะล่าใ

ซูหานและฝ้ายก็พากันเดินมาที่ห้องพักของหยางอี้ แต่กลับไม่เห็นหยางอี้และลินดาอยู่ด้านในเลย ซูหานก็ทำหน้าขมวดคิ้วออกมาทันที“อ่าว เมื่อกี้ยังอยู่ในห้องกันอยู่เลย หายไปไหนกันอีกล่ะเนี่ย” ซูหานพูดไปก็มองหาเจ้านายและลินดาทันที“หรือว่าจะถูกคนจับตัวไปคะคุณซูหาน” ฝ้ายเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง“ลูกน้องของเราเฝ้าอยู่รอบโรงพยาบาลขนาดนี้ ผมว่าน่าจะไม่ใช่หรอกครับ....นายครับ...คุณลินดา....อยู่หรือเปล่าครับ” ซูหานบอกไปก็ร้องเรียกเจ้านายและลินดาอย่างเสียงดัง “ฉันกับลินดาอยู่ในห้องน้ำ....เดี๋ยวพวกฉันออกไป...ฉันอาบน้ำอยู่” หยางอี้ที่อยู่ในห้องน้ำได้ยินก็ตะโกนออกมา จนซูหานโล่งใจ“เฮ้อ อยู่ในห้องน้ำนี่เอง ค่อยสบายใจหน่อย...งั้นเราไปรอข้างนอกกันดีกว่าครับ ส่วนของก็เอาวางไว้ตรงนี้ละกันครับ” ซูหานบอกไป“อ่อค่ะ...งั้นฉันบอกพี่ลินดาแปปนะคะ....พี่ลินดาคะ ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้แล้วนะคะ อยู่ข้างนอกนี้นะคะ...งั้นเดี๋ยวฉันออกไปกับคุณซูหานเขานะคะ มีอะไรพี่ลินดาก็เรียกฝ้ายนะคะ” ฝ้ายตะโนบอกลินดาไป“โอเคจ้า....ขอบใจนะฝ้าย...ออกไปก่อนก็ได้....เสร็จแล้วพี่จะเรียกเข้ามานะ” ลินดาตะโกนตอบกลับมา “งั้นเราไปกันเถอะค่ะ อย่าอยู่

“ใช่....นายก็รู้ว่าฉันยังไม่เคย แต่นายก็ล่อลวงฉัน...ทำให้ฉันหวั่นไหวไปกับสัมผัสของนาย...จนมันเกินเลยมาจนถึงขั้นนี้” ลู่หลิงตอบโต้ไปแบบไม่ยอมแพ้“หึ...นั่นมันก็เป็นเพราะว่าใจพี่มันก็อยากจะร่านกับผมไง...เรื่องที่เกิดขึ้นพี่จะมาโทษว่าผมล่อลวงพี่ทั้งที่พี่ยังไม่เคยไม่ได้ เพราะพี่ก็รู้ทั้งรู้ว่าผมจะทำอะไร แต่พี่ก็เต็มใจให้ผมทำ...มันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะว่าพี่พลาด ” ซ่งเฉินเถียงเธอกลับ เพราะเธอจะใช้ความพลาดกับเขาไม่ได้“ฉันเต็มใจที่ไหนกัน นายบังคับฉันทั้งนั้น...” ลู่หลิงก็ตอบไปด้วยเสียงอ่อน เพราะแรกๆมันก็ใช่แต่หลังมันก็มีเพลินตามเขาไปบ้าง “ถ้านั่นคือการบังคับ งั้นเมื่อคืนพี่จะร้องแหกปากให้ผมเอาพี่ทำไมทั้งคืน....แค่ยอมรับว่าผมเป็นผัวของพี่มันยากนักหรือไงหึ...จะชวนผมทะเลาะให้ได้เลยใช่ไหม...” ซ่งเฉินว่าเธอไปแบบเหนื่อยใจ“ก็ใครบอกให้นายเอาเรื่องมาคืนมาพูดเล่า...นายไม่อาย แต่ว่าฉันอาย...ต่อให้นายจะคุยกับพ่อฉันก็เถอะ ฉันก็รู้สึกอายอยู่ดี...เรื่องแบบนี้มันไม่ควรไปถึงบุคคลที่สาม ฉันขอสั่งนายเลยนะห้ามพูดเรื่องบนเตียงของเราให้ใครฟังอีก ไม่อย่างนั้นนายกับฉันได้ทะเลาะกันแบบนี้อีกแน่” ลู่หลิงตอบเขาไปแบบจ

ด้านชยุทก็มองเธอแบบจดจ้องเพราะเธอดูไม่สนใจหรือแคร์เรื่องที่เธอนอนกับเขาเลยสักนิด นี่เธอไม่คิดจะเสียความสาวที่เสียให้เขาหรือไง อีกอย่างเขาก็รวยออกขนาดนี้ เธอไม่อยากจะใช้ชีวิตสุขสบายบ้างเหรอ นี่เธอเป็นผู้หญิงแบบไหนกันนะ ชยุทคิดในใจ“ยัง...ผมไม่อยากจะเถียงกับคุณเรื่องซูหานแล้ว...ผมอยากจะคุยเรื่องของเราอีกครั้ง...” ชยุทตอบเธอแล้วมองเธอแบบดุดัน “เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วนะคะ ตอนนี้เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้วล่ะค่ะ” ฝ้ายบอกเขาไปแบบตัดเยื้อใย เพราะเขาพูดจาใจร้ายขนาดนี้ ยังมีหน้าจะมาอยากคุยอยู่อีก“ถ้าผมไม่จบมันก็คือไม่จบ...ผมอยากให้คุณคิดพิจารณาข้อเสนอของผมอีกครั้ง ถ้าคุณไม่พอใจสามารถเรียกค่าตัวของคุณเพิ่มได้อีก...” ชยุทบอกเธอแบบจริงจัง“หึ...คุณนี่ก็ใจปล้ำเหมือนกันนะคะ คุณถูกใจฉันมากเลยเหรอคะ ถึงได้ตามตื้ออยากให้ฉันไปเป็นผู้หญิงของคุณขนาดนี้น่ะ” ฝ้ายถามเขาอย่างอยากรู้“ผมแค่อยากจะรับผิดชอบกับสิ่งที่ผมทำลงไป...และก็แน่นอนว่าผมเองก็ติดใจคุณ ผมถึงยอมทุ่มเงินซื้อตัวคุณแบบนี้...ผมให้คุณได้มากกว่าที่หยางอี้กับคุณลินดาให้...คุณสามารถเรียกมาได้เลย” ชยุตเสนอให้เธออีกครั้ง และเขาก็คิ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา..“ฉันกับชยุทจะต้องไปสนามบินกันแล้ว...แกอยู่ที่นี่ก็ดูแลตัวเองดีๆล่ะ รอบนี้โชคดีที่ไม่ใช่ยาพิษ ต่อไปแกก็อย่าไปกินของคนอื่นสุ่มสี่สุ่มห้าอีกนะโว้ย” ตรินบอกเพื่อนอย่างเป็นห่วง “เออ ฉันจะระวังตัวให้มากกว่านี้ พวกมันไม่ได้แอ้มฉันหรอก...แกสองคนก็เดินทางปลอดภัยล่ะ ไว้เสร็จเรื่องทางนี้แล้วฉันจะไปหาที่ไทย...” หยางอี้บอกเพื่อนของเขา“หึ...ตั้งแต่มีเมียเป็นคนไทยนี่ไม่ต้องรอเพื่อนชวนเลยนะ...เมื่อก่อนพวกฉันชวนนี่งานยุ่งอย่างนั้นอย่างนี้.” ชยุทแซวหยางอี้ไป เพราะเมื่อก่อนเป็นพวกเขาชวนมันทั้งนั้น มันเคยออกใจอยากไปหาพวกเขาที่ไหนล่ะ“ไม่ดีเหรอวะ พวกแกจะได้เจอฉันบ่อยขึ้นไง....หรือถ้าแกอยากจะมาหาฉันบ่อยๆฉันก็ไม่ว่านะ เผื่อแกอยากจะมาเจอใครที่นี่น่ะ” หยางอี้ก็แซวเพื่อนกลับแล้วยักคิ้วใส่“หุบปากไปเลย...แกไม่ต้องมาแซวฉันเลยนะโว้ย ฉันไม่ได้อยากจะมาเจอใครที่นี่ทั้งนั้นแหละ...รวมถึงแกก็ด้วย” ชยุทได้ยินแบบนั้นก็ตอบเพื่อนไปด้วยสีหน้าตึงๆ“อย่าพูดเยอะนะโว้ย เดี๋ยวถ้าแกมาใครที่นี่จริงๆแล้วแกจะอายนะเพื่อน เบาได้เบา...” ตรินพูดแซวไปอีกคนแบบขำๆ“ฉันจะมาหาใครได้วะ...พวกแกหยุดแซวฉันกันได้แล้ว...เรื่อ