บททั้งหมดของ มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: บทที่ 171 - บทที่ 180

ด้านจี้ซินก็มานั่งรอที่ห้องรับแขกโดยมีจางนั้นตามมาด้วย จางก็สังเกตบ้านตระกูลลู่ก็ไม่มีอะไรผิดสังเกตุเลยสักนิด ที่นี่เหมือนไม่ได้มีการต่อสู้ใดๆขึ้นเลย บางทีเรื่องที่คุณท่านทั้งสองมาที่นี่เธออาจจะเข้าใจผิดไป“ดูเหมือนว่าจะมีคนมาแล้วนะคะคุณหนู” จางพูดไปเมื่อได้ยินเสียงเดินมา“อือๆ....คุณลุงขา....คุณลุงต้องช่วยหนูนะคะ...อือๆ...ตอนนี้หนูไม่เหลือใครแล้วค่ะ” พอได้ยินป้าขางพูด จี้ซินก็ร้องไห้ออกมาแล้วเธอก็เห็นไห่หมิงเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องคนสนิทของเขา เธอก็ร้องไห้แล้วลุกไปหาเขาทันที“อ่าว เป็นอะไรหึ ทำไมมาร้องห่มร้องไห้แบบนี้ล่ะจี้ซิน....หยุดร้องแล้วคุยกับลุงดีๆ” ไห่หมิงก็พูดบอกเด็กสาวไป“อือๆ...คุณลุงคะ...ตอนนี้คุณพ่อกับพี่เจ๋อหรานตายแล้วค่ะ...อือๆ...โรงงานที่ผลิตยาระเบิดแล้วพวกเขาก็อยู่ที่นั่น ตอนนี้หนูไม่เหลือใครแล้วนอกจากคุณลุง...อือๆ...” จี้ซินก็จับแขนของไห่หมิงแล้วร้องไห้ใส่พร้อมกับพูดอธิบายไปด้วย“อะไรนะ...จูหลงกับเจ๋อหรานตายแล้วเหรอ...หนูอย่าล้อลุงเล่นแบบนี้สิ...” ไห่หมิงก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ แล้วทำหน้าตกใจออกไป“อือๆ...หนูไม่ได้ล้อเล่นค่ะคุณลุง...พ่อกับพี่เจ๋อหรานตายแล้วจริงๆ...หนูไป

“อืม พ่อเห็นว่าจี้ซินก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานพวกนั้น อีกอย่างจูหลงกับเจ๋อหรานก็ตายไปแล้ว จะให้พ่อลงมือกับจี้ซินอีกคนพ่อก็ทำไม่ลง พ่อก็เลยรับปากว่าจะช่วยไปแต่ต้องแลกกับการที่ให้จูหลงและเจ๋อหรานตายไปพร้อมกับข้อหาทั้งหมด” ไห่หมิงบอกลูกชาย“เฮ้อ....พ่อนี่มันเป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์จริงๆ พ่ออยากจะช่วยจี้ซินก็ช่วยไปนะครับ แต่ขอร้องนะครับอย่าให้เขามายุ่งอะไรกับผมอีก...” หยางอี้บอกไปแบบจริงจัง “เออ พ่อรู้แล้วน่า ช่วยให้คดีจบแล้ว เราก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับตระกูลหนานแล้วล่ะ...” ไห่หมิงบอกลูกชาย“ให้มันจริงเถอะครับ...” หยางอี้ว่าพ่อของเขาไปแล้วมองค้อนๆ“ส่วนเรื่องทำลูกของแกน่ะ...ตอนนี้สองคนนั้นตายไปแล้ว...แกไม่ต้อง...” ไห่หมิงก็เอ่ยเรื่องที่เขาเคยตกลงกับลูกชายไว้ แต่ยังพูดไม่จบลูกชายก็พูดแทรกขึ้นมาก่อน“ข้อตกลงนี้จะไม่ยกเลิกครับพ่อ...ผมเลือกลินดาเป็นเมียและแม่ของลูกผมแล้ว ถ้าไม่ใช่เขาพ่อก็อย่าหวังว่าจะมีลูกสะใภ้หรือมีหลานไว้สืบสุกลเลยครับ และถ้าพ่อจะจับผู้หญิงมานอนกับผม ผมจะไปทำหมัน” หยางอี้ได้ยินแบบนั้นก็รีบพูดบอกพ่อของเขาทันทีไห่หมิงที่หยุดพูดได้ยินลูกชายพูดแบบนั้นก็อึ้งไปเลย เพราะมันถึงขั้

“หมายความว่ายังไงคะคุณลุง...ตระกูลลู่จัดการทุกอย่างไว้หมดแล้วยังไงคะ หนูไม่เข้าใจ” จี้ซินก็ถามลุงด้วยสีหน้าสงสัย“ก็อย่าที่หนูรู้นั่นแหละว่าตระกูลลู่มันอยากจะถอนตัวออกจากธุรกิจที่ทำกับพ่อของเรา ลุงคิดว่าเรื่องการตายของจูหลงกับเจ๋อหรานมันดูประจวบเมาะเกินไป แล้วพวกมันยังให้พวกตำรวจลงมือเก็บกวาดทุกอย่างอย่างเรียบร้อยอีก เหมือนกับว่าพวกมันเตรียมการกันมาแล้ว ลุงคิดว่าเรื่องการตายของจูหลงกับเจ๋อหราน ตองเกี่ยวข้องกับตระกูลลู่แน่ๆ...” หม่าสืออธิบายไปตามตรง“ไม่จริง...ตระกูลลู่จะกล้าฆ่าพ่อกับพี่เจ๋อหรานได้ลงคอเหรอคะ พ่อกับลุงไห่หมิงก็เป็นเพื่อนกันนะคะ ไหนจะพี่เจ๋อหรานกับพี่หยางอี้อีก พวกเขาก็เป็นเพื่อนกันนะคะ หนูว่าคุณลุงคงคิดมากไปแล้วล่ะค่ะ พวกเขาไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ” จี้ซินส่ายหน้าไปแบบไม่เชื่อและไม่ยอมรับ“เลิกโง่สักทีได้ไหมจี้ซิน ป้ารู้ว่าแกรักหยางอี้ แต่ว่าแกจะหลับหูหลับตาเชื่อว่าพวกมันไม่ได้ฆ่าพ่อกับพี่ชายของแกไม่ได้ เป็นเพื่อนกันแล้วยังไงล่ะแกไม่เห็นพ่อกับพี่ชายแกส่งคนไปฆ่าหยางอี้หรือไง...แล้วแกคิดดูสิว่าทำไมพวกมันจะไม่กล้าทำกับพ่อกับพี่ชายแกหึ ” ผิงหลงพูดว่าหลานสาวไปแบบอดไม่ได้“พูดดีๆก

“สำหรับพี่ถ้าพี่ไม่รักคิดว่าใครจะบังคับพี่ให้แต่งงานได้งั้นเหรอ เราก็รู้จักนิสัยของพี่นิว่าพี่เป็นคนยังไง สำหรับพี่การแต่งงานกับพี่ลู่หลิงมันไม่ใช่เพื่อธุรกิจอะไรทั้งนั้น แต่เพราะว่าพี่ชอบเขา” ซ่งเฉินพูดอธิบายให้เธอรับรู้แบบชัดเจน“พี่เนี่ยนะคะจะชอบคุณลู่หลิงเขาจริงๆน่ะ อย่ามาล้อเล่นสิคะพี่ซ่งเฉิน เขาแก่กว่าพี่ตั้งหลายปีคะ พี่จะชอบเขาได้ยังไง” เสี่ยวหรานได้ยินก็ยิ่งสะอึกกับคำพูดของเขา เธอก็ฝืนยิ้มพูดกับเขาต่อ“หึ...พี่ไม่ได้ล้อเล่นพี่ชอบพี่ลู่หลิงเขาจริงๆ ชอบมานานแล้วด้วย อีกอย่างเรื่องอายุสำหรับพี่ไม่ใช่ปัญหาเลย ดีซะอีกมีเมียแก่กว่าชีวิตมีสีสันจะตายไป หึๆ” ซ่งเฉินบอกเธอด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกถึงความแสบของลู่หลิง “ตอนแรกฉันก็คิดว่าพี่แต่งงานกับคุณลู่หลิงเพราะธุรกิจเพราะครอบครัวเขามีปัญหา แต่พอพี่พูดแบบนี้แล้วฉันคงต้องเปลี่ยนความคิดใหม่แล้วล่ะค่ะ” เสี่ยวหรานพูดตอบเขาแล้วมองซ่งเฉินแบบจดจ้อง เพราะเขาชัดเจนว่าชอบลู่หลิงแบบนี้แล้วเธอจะแทรกเข้าไปในความสัมพันธ์ของพวกเขายังไง “ถ้าพี่ไม่ใช้โอกาสนี้แต่งงานกับเขา พี่ก็คงไม่มีโอกาสได้อยู่ในสายตาของเขาหรอก” ซ่งเฉินพูดไปเพราะเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขา

บ้านตระกูลไป๋ สองทุ่ม “ผมกลับมาแล้วครับ...” เสียงของซ่งเฉินพูดขึ้นขณะเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วเขาก็เดินเข้าไปพร้อมกับเอาเสื้อสูทพาดไว้ที่โซฟา“ทำไมกลับมาช้าจัง...” ลู่หลิงละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วเงยหน้าถามเขาแบบจดจ้อง เพราะวันนี้เขาไปกับเสี่ยวหรานมา ไม่รู้ว่าแอบไปทำอะไรกันลับหลังเธอไหม “พอดีวันนี้ผมมีประชุมตอนเย็นน่ะก็เลยกลับมาช้าหน่อย ทำไมครับ พี่ทนคิดถึงผมไม่ไหวงั้นเหรอ” ซ่งเฉินเอ่ยถามเธอแบบกรุ้มกริ่ม“อืม....ฉันกำลังรอนายกลับมาทำลูกอยู่” ลู่หลิงก็ลองพูดอ่อยไปแบบหน้าตาย“ห้ะ...พี่ว่าอะไรนะครับ...ผมหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย” ซ่งเฉินก็หันไปมองเธอทันทีก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง เพราะเธอบอกว่าเธอรอเขากลับมาทำลูกงั้นเหรอ“นายได้ยินแล้วนิ จะหูฝาดอะไรอีกล่ะ รีบไปอาบน้ำไป...เดี๋ยวจะได้มาทำลูกกัน” ลู่หลิงบอกเขาแบบอายๆแต่ก็ต้องพูดไปเพราะต้องเติมเต็มเขาให้อิ่ม เขาจะได้ไม่ไปเอาจากคนอื่น“พี่พูดจริงนะ ผมไม่เล่นนะพี่...ผมเอาจริงนะเนี่ย” ซ่งเฉินก็ยิ้มอย่างหื่นกระหายเลยทีเดียว เพราะครั้งนี้เธอเป็นฝ่ายขอเขาเอง “ถ้านายยังถามมากแบบนี้ ฉันจะนอนแล้วนะ จะเอาไม่เอา” ลู่หลิงก็อายมากแต่ก็ต้องตอบเขา“เอาสิครับ