جميع فصول : الفصل -الفصل 250

หยางอี้ก็มองแผ่นหลังที่เรียบเนียนที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างน่าหลงใหล ก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง ก็มองต่ำลงไปลินดาก็ใส่กางเกงชั้นในสีดำ เขาก็มองไปด้านหน้าอย่างอยากรู้ว่าเธอใส่อะไร ก็มองผ่านกระจกแล้วเห็นบลาปิดหน้าอกของเธออยู่“อย่าเอาแต่มองสิคะ รีบช่วยฉันใส่ชุดสิคะคุณหยางอี้” ลินดาก็อายกับสายตาของเขาที่มองเธอ“โทษที เห็นคุณแก้ผ้าต่อหน้าทีไรแล้วใจมันวูบวาบตลอดเลย...อืม...รอจบเรื่องพวกนี้ ผมจะจัดหนักให้คุณเลย” หยางอี้พูดไปแบบมาดมั่น เพราะหลังๆมานี้เขาแทบไม่มีเวลาสวีทกับเธอเลย“หึ...คุณนี่มันหื่นจริงๆเลยนะคะ อดอยากนิดๆหน่อยก็ทนไม่ได้แล้ว...ไหนๆก็อดทนมาหลายวันแล้ว อดทนต่ออีกสักหน่อยจะเป็นอะไรไปคะ เผื่อเราจะทำลูกติดไงคะ” ลินดาตอบหยางอี้“อืม อดทนมาหลายวันขนาดนี้ ต้องติดบ้างแหละ แต่ผมว่าเราหยุดพูดเรื่องนี้ก่อนเถอะ ไม่งั้นผมจะอดทนไม่ไหวเอานะ ผมยิ่งไวต่อความรู้สึกอยู่ด้วย คุณก็รู้นิ” หยางอี้บอกลินดา“โอเคค่ะ งั้นก็ใส่ชุดเถอะค่ะ...มา...คุณช่วยดึงขึ้นมาหน่อยค่ะ” ลินดาบอกหยางอี้ก็ก้าวขาเข้าไปในชุดเดรสสีครีมอ่อนนี่ หยางอี้ก็ดึงขึ้นมาให้ลินดาสวมใส่แล้วเขาก็ช่วยเธอรูดซิปด้านหลังอย่างเร

จากนั้นเธอก็มองไห่หมิงแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไป เพราะมันมีความสุขได้ไม่นานหรอก ถ้ามันดื่มไวน์แก้วนั้นมันก็จะได้เห็นลูกมันมีความสุขเป็นครั้งสุดท้าย และหยางอี้ก็จะจำวันตายของพ่อได้แบบไม่วันลืมเลยล่ะ“หึ....เด็กเมื่อวานซืน คิดจะวางยาฉันงั้นเหรอ...มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” ไห่หมิงมองจี้ซินที่เดินออกไปเขาก็หยิบแก้วไวน์ไปเทลงในแจกันดอกไม้ตรงหน้า แล้วเขาก็เอาแก้ววางไว้“มือเร็วใช้ได้เลย แต่ก็ยังอ่อนหัดเกินไป...ไม่ทันคนแก่อย่างเราสองคนหรอก ฮ่าๆ” ไป๋เหวินบอกเพื่อนด้วยเสียงหัวเราะขำๆ“ประสบการณ์มันคนล่ะชั้น จะมาสู้กันได้ยังไง รอดูต่อไปเถอะว่าจี้ซินจะทำอะไรต่อ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กคนนี้จะร้ายสักแค่ไหน” ไห่หมิงพูดไปแล้วมองตามจี้ซินไปแล้วส่ายหน้าไปมา“กริ้งๆ....กริ้งๆ....ว่าไง....” ไป๋เหวินรับสาย“อืม...ปล่อยให้พาตัวไป แล้วส่งคนของเราตามดูอยู่ห่างๆ เล่นละครกันให้เนียนๆหน่อยล่ะ...” ไป๋เหวินบอกลูกน้องของเขา ก่อนจะกดวางสายไป“คนของจี้ซินไปที่บ้านแกแล้วเหรอ” ไห่หมิงถามเพื่อน“อืม คนของฉันบอกว่าแม่บ้านที่จี้ซินซื้อตัวไว้วางยานอนหลับพวกลูกน้องที่เฝ้าอยู่น่ะ ตอนนี้แม่บ้านกำลังพาคนของจี้ซินขึ้นไป

จางก็เข้าจีพีเอสดูพิกัดของคุณหนูของเธอ ก่อนจะเห็นตำแหน่งของจี้ซินเคลื่อนไหวออกไปไกลจากตัวเธอแล้ว จางก้ทำหน้าตกใจยิ่งกว่าเดิมก็รู้ทันทีว่าคุณหนูของเธอถูกจับตัวไปแล้ว “รีบตามรถของพวกมันไป เร็วเข้า” จางก็รีบสั่งลูกน้องข้างหน้าทันที ก่อนจะมองรถของไห่หมิงและซ่งเฉินที่ขับเคลื่อนออกไปก่อนหน้านี้ “คุณหนู อย่าเป็นอะไรไปนะคะ ป้ากำลังจะไปช่วยคุณหนูแล้ว” จางพูดไปแบบเป็นห่วงจี้ซิน“โทรสั่งคนของเราที่มีทั้งหมดให้ตามไปตำแหน่งที่คุณหนูอยู่ อ่ะ ให้พวกมันตามไปที่นี่ แล้วบอกให้เอาตัวประกันที่พึ่งจับมาตามเรามาด้วย” จางรีบสั่งลูกน้องด้านหน้า“ครับ” ลูกน้องด้านหน้าก็รีบตอบรับและทำตามที่จางสั่งทันทีจางก็นั่งจับมือด้วยสีหน้ากังวล เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพวกมันจะรู้ทันถึงขนาดนี้ ถ้าพวกมันจับคุณหนูของเธอเป็นตัวประกันทางเดียวที่จะช่วยจี้ซินได้คือลู่หลิงที่พวกเธอจับมา ดังนั้นลู่หลิงต้องไปที่นั่นเพื่อความปลอดภัยของจี้ซินครึ่งชั่วโมงต่อมา...คลังสินค้าริมแม่น้ำของตระกูลลู่จี้ซินก็ถูกพาตังมาที่โกดังแล้วถูกมัดไว้กับเก้าอี้พร้อมกับผ้าปิดปาก ทำให้จี้ซินดิ้นขยับตัวไปไหนไม่ได้ ก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเพราะชีวิต

ลินดาก็มองสบตากับหยางอี้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ใจเธอไม่อยากให้เขาทำร้ายใครเลยแต่คนพวกนั้นคิดจะทำร้ายพวกเธอ มันก็ไม่มีทางเลือกอื่น หากไม่ตายคนพวกนั้นก็ไม่เลิกรา ดังนั้นนี่คืออีกอย่างหนึ่งที่เธอจะต้องเรียนรู้หากเธอต้องเป็นเมียของหยางอี้จริงๆนอกคลังสินค้าตระกูลลู่ลูกน้องของจางก็มาเกือบสามสิบกว่าคน จางก็สั่งให้ทีมสไนเปอร์สอดส่องและกำจัดลูกน้องของพวกมันที่ซุกซ่อนอยู่ตามที่ต่างๆ โดนการใช้โดรนตรวจจับความร้อนหาตำแหน่งจนรู้ว่าพวกมันแอบซุ่มซ่อนคนไว้เยอะทีเดียว“หึ พวกมันซุ่มคนคิดจะโจมตีเราจริงๆด้วย พวกแกเล่นผิดคนแล้วล่ะ...เอาแก๊สพิษไปโยนใส่ตำแหน่งที่พวกมันอยู่ กำจัดที่เป็นกลุ่มให้หมด ที่เหลือก็ส่งคนไปสอยให้หมด” จางสั่งด้วยสีหน้าเยือกเย็น“ครับคุณจาง พวกเราไป” ลูกน้องของจางรับทราบก็ทำไม้ทำมือแยกย้ายกันไป ก่อนจะวิ่งไปจัดการตามที่จางบอก“อดทนก่อนนะคะคุณหนู ป้ากำลังจะเข้าไปช่วยแล้ว อย่าเป็นอะไรนะคะคุณหนูของป้า” จางพูดด้วยเสียงเป็นห่วง แล้วเธอก็มองภาพหน้าจอที่สีแดง ที่มีกลุ่มลูกน้องของพวกมันกระจายอยู่รอบๆอย่างอดทนลูกน้องของจางก็ติดแก๊สพิษแล้วใช้โดรนบินไปปล่อยใส่พวกลูกน้องของไห่หมิงที่ซุ่มอยู่รอบๆด้าน

ลู่หลิงตัวปลอมก็ยกมือขึ้นแล้วเกร็งหน้าท้องค่อยๆก้าวขาแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างล็อคที่มีอย่างลำบาก จนในที่สุดเธอก็ผ่านเข้าไปได้จนทำให้ทุกคนยิ้มออกมาอย่างมีหวัง เธอก็รีบไปเปิดกล่องปืนแล้วพยายามงัดฝาไม้ออกอย่างยากลำบากเพราะหนักเกินไป “อื้อ...” “พวกมันน่าจะกระสุนหมดแล้ว เข้าไปฆ่ามัน...” จางที่เห็นว่าพวกมันไม่โต้ตอบแล้วก็รีบสั่งลูกน้องทันที“ไป...” พวกลูกน้องของจางก็ค่อยๆออกมาจากที่กำบังแล้วก็ค่อยๆเดินไปช้าๆแล้วเอาปืนจ่อยิง“มาอีกสิ ออกมากันอีก” อาชิงที่ขึ้นไปอยู่ที่ชั้นสองก็นอนลงแล้วเอาปืนกลขึ้นมาตั้งฉากรอยิง เขาก็มองคนของพวกมันที่ค่อยๆพากันเดินออกมาด้วยใจที่ลุ้นแบบสุดๆ อาชิงก็ก้มมองไปที่เด็กสาวที่กำลังเปิดกล่องปืนได้แล้วรีบหยิบปืนส่งให้ซ่งเฉินและลูกน้อง อาชิงก็ยิ้มออกมาแบบโล่งใจ แล้วเขาก็มองจ้องไปที่พวกมันแล้วยิ้มแบบร้ายๆ“ทีนี้ก็ถึงเวลาของพวกแกแล้ว....ปัง ปัง ปัง ปัง...” อาชิงก็รัวกระสุนใส่ลูกน้องของจี้ซินที่เดินเรียงรายกันเข้ามาแบบรัวๆ จนพวกมันล้มไปกับพื้นจนหลบกันไม่ทัน “อาชิง” ซ่งเฉินเงยหน้ามองด้านบนก็เห็นว่าเป็นอาชิงยิงพวกนั้นให้ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา เขาก็รับปืนมาได้ก็รีบสั่งลูกน้อง