บททั้งหมดของ มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: บทที่ 251 - บทที่ 260

หลังจากที่ซูหานสั่งลูกน้องให้กวาดล้างคนของจี้ซินก็เป็นอันจบลงเมื่อพวกเขาตามจัดการจนไม่หลงเหลือคนรอดชีวิตไป ซูหานก็มองลูกน้องของเขาอุ้มตัวจางและจี้ซินออกมา “ตายเรียบร้อยครับนาย กระสุนรัวไปหลายนัดแล้ว ไม่น่าจะรอดแล้วล่ะครับ” ลูกน้องซูหานรายงานซูหานได้ยินก็มองก่อนจะเดินเข้าไปหาจี้ซินแล้วนั่งยองๆพร้อมกับเอานิ้วไปใกล้กับจมูกของจี้ซินก็ไม่ได้รับรู้ถึงลมหายใจของเธอแล้ว เขาก็มองสำรวจให้แน่ใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืน“อืม...ตายได้ก็ดีแล้ว พวกเราจะได้ไม่ต้องเหนื่อยอีก ผู้หญิงแค่คนเดียวกลับทำเรื่องได้ถึงขนาดนี้ สมกับเป็นลูกของจูหลงมันจริงๆ” ซูหานพูดไปแล้วส่ายหน้าไปมา“นายครับ ผมว่าเราจัดการกำจัดวิธีอื่นไหมครับ ถ้าพวกเราเผาพวกมันหมดทั้งหมดที่นี่ ผมว่าเสี่ยงเกินไปนะครับ มันอาจจะเหลือหลักฐานได้นะครับ” ลูกน้องมารายงานเพราะจำนวนมันเกือบห้าสิบคน“เอาศพคนของเราไปทำพิธีแล้วฝังให้เรียบร้อย แล้วก็ให้เงินกับครอบครัวของพวกเขาด้วย ส่วนคนของพวกมันขนไปที่ฟาร์มจระเข้แล้วโยนเป็นอาหารให้หมด ส่วนสองคนนี้เผาตรงนี้เลย” ซูหานพูดด้วยเสียงเข้ม เพราะเขาต้องแน่ใจเขาถึงจะไปได้“ครับนาย...เห้ย ทำตามที่นายสั่ง” ลูกน้องก็ตอบรับแล้

ด้านลินดาที่รีบจูงมือฝ้ายออกมาทางห้องฉุกเฉินก่อนจะก็ดึงตัวฝ้ายไปอีกทางเพื่อหลบหลีกับชยุท จนฝ้ายที่โดนลินดาพามาก็เอ่ยถามแบบสงสัย“พี่ลินดาเป็นอะไรคะ ทำไมทำท่าทางลับๆล่อๆแบบนี้ล่ะคะ” ฝ้ายเอ่ยถามแบบไม่เข้าใจ“อย่าเสียงดัง คุณชยุทอยู่ตรงนั้น...” ลินดาเอามือจุ๊ที่ปากของตัวเองแล้วบอกฝ้ายไป จากนั้นเธอก็ขยับตัวแล้วแอบดูชยุทที่ตามออกมาแล้วเขาก็มองซ้ายมองขวาจนเธอรีบหลบแทบไม่ทัน“อะไรนะ คุณชยุทเขาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอคะ” ฝ้ายก็ทำหน้าตกใจแล้วก็ถามลินดาไปเบาๆ“อืม เขามาร่วมงานวันเกิดคุณหยางอี้ด้วยน่ะ พี่เห็นว่าเราไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยก็เลยไม่ได้บอกเรา เมื่อกี้ตอนที่เขาตามมาพี่ก็ลืมไปว่าเราจะมากับคุณลู่หลิงด้วย เกือบไปแล้วไหมล่ะ” ลินดาตอบไปแล้วก็ทำหน้าโล่งใจ“เกือบไปแล้วจริงๆค่ะ ดีนะคะที่พี่ลินดาพาฝ้ายออกมา ไม่งั้นฝ้ายต้องเจอกับเขาแน่ๆเลยค่ะ” ฝ้ายก็พยักหน้าเข้าใจแล้วก็โล่งอกที่เธอไม่ได้เจอเขา“ฝ้ายแน่ใจนะว่าไม่อยากจะเจอคุณชยุทเขา พี่ว่าเขาอยากจะเจอฝ้ายนะ สองสามวันมานี้เขาก็ถามหาฝ้ายตลอดเลย แต่พวกเราก็ยืนยันกับเขาแค่ว่าฝ้ายลาไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่รู้” ลินดาบอกฝ้ายอย่างต้องการความคิดเห็น“ดีแล้วล่ะค่ะที่บอก

“ฉันจะไปซ่อนอะไรแกวะ” หยางอี้ก็ลองตอบแบบหยั่งเชิงเพื่อนของเขา“ก็คนที่ฉันอยากจะเจอไง...แกอย่ามาทำตัวไม่รู้ไม่ชี้นะหยางอี้ เมื่อกี้ฉันเจอเขาแล้ว” ชยุตก็ตอบเพื่อนแล้วมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“เจอใครวะ แกก็พูดให้เคลียร์ๆสิวะ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าแกไปเจอใครมาน่ะ” หยางอี้ก็ตอบแบบกวนๆ เขาว่าแล้วเชียว ชยุตเจอฝ้ายแล้วจริงๆด้วย แล้วเขาควรจะเอายังไงต่อดีล่ะเนี่ย หยางอี้คิดในใจ“ก็เจอฝ้ายไงวะ แกก็รู้ว่าฉันอยากจะเจอเขา แต่แกก็ยังโกหกฉันว่าเขาไปเที่ยวที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วที่ฉันเห็นเมื่อกี้คืออะไรวะ ” ชยุตก็ถามเพื่อนด้วยสีหน้าดุดัน“เฮ้อ...ก็ฝ้ายเขาพึ่งกลับมาพร้อมพี่ลู่หลิงไงวะ ฉันไม่ได้โกหกแกสักหน่อย ฝ้ายเขาไปเที่ยวมาจริงๆ” หยางอี้ก็ตอบไป“ไหนแกบอกไม่รู้ว่าเขาไปเที่ยวกับใครไม่รู้ แล้วแกรู้ได้ยังไงว่าเขากลับมาพร้อมกับพี่ลู่หลิง แกโกหกฉันไอ้หยางอี้” ชยุตก็พูดแล้วมองเพื่อนแบบโกรธๆ“เออๆ แกอย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิวะ ฉันก็ไม่ได้อยากจะโกหกแกนะโว้ย แต่ลินดากับฝ้ายเขาขอร้องไม่ให้ฉันบอกแก แค่ฝ้ายขอร้องไม่เท่าไหร่หรอก แต่ลินดาเขาก็ขอร้องฉันอีกคน ฉันจะปฏิเสธเขาได้ยังไงวะ” หยางอี้ก็บอกเพื่อนไปตรงๆ“แกก็เลยโก

จากนั้นหยางอี้ก็ถอนท่อนเอ็นออกแล้วเขาก็นอนตะแคงข้างแล้วสอดใส่ท่อนเอ็นจากด้านหลังอีกครั้ง เขาก็รัวกระแทกอย่างสะใจ ไม่นานเขาก็จับลินดาขึ้นมาคร่อมบนตัวเขา เขาก็ให้เธอขย่มใส่ท่อนเอ็นของเขา ซึ่งเธอก็ทำได้ดีและร่านได้ใจเขามาก“อื้อ....อื้อ....อื้อ...” ลินดาก็พยายามกลั้นเสียงครางเอาไว้ แล้วเธอก็โยกตัวขย่มท่อนเอ็นใหญ่อย่างเสียวกระสัน เธอก็มองไปทางลู่หลิงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง เธอก็ได้แต่ภาวนาให้ลู่หลิงไม่ตื่นขึ้นมาตอนนี้“แรงอีกที่รัก....ลงโทษผมให้หนักกว่านี้...อ่า...เอาให้แตกคาร่องของคุณไปเลย....อ่า...” หยางอี้ยกมือไปจับที่คอของลินดาแล้วพูดบอกเธออย่างหื่นกระหาย“อ้ะ อ้ะ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ ฉันจะรีดน้ำคุณให้หมดเลย....อือ....ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ” ลินดาบอกเขาแล้วก็ขยับขานั่งยองๆแล้วเธอก็โน้มตัวไปด้านหน้าแล้วเอามือวางบนหน้าอกของเขา แล้วเธอเธอก็ขย่มร่องสาวใส่ท่อนเอ็นใหญ่ไปแบบเมามันส์ลินดาก็ทำหน้าเสียวๆออกมาเพราะท่านี้มันทำให้ร่องสาวของเธอถูกกระแทกเสียดสีภายในจนเสียวสะท้านไปหมดแล้ว “โอว์....ลินดา....คุณทรมานผมได้เก่งจริงๆ อ่า...คุณทำให้ผมเสียวแทบบ้าอยู่แล้ว อ่า....ลินดา...อือ....” หยางอี้ก็เอ

หลังจากนั้นหยางอี้ก็พาพี่สาวของเขามาพักที่ห้องพัก ทั้งสองก็อยู่เป็นเพื่อนลู่หลิงจนกระทั่งฝ้ายและซูหานเข้ามาในห้อง“ผมกับคุณฝ้ายเอาเสื้อผ้าของนายและคุณลินดามาให้แล้วครับ” ซูหานบอกไปก็เอาไปวางไว้ที่โซนวางกระเป๋า “อืม ขอบใจมาก แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง” หยางอี้เอ่ยถามไป เพราะเขาให้ซูหานจัดการแทนทั้งหมด“เรียบร้อยดีครับ ผมจัดการศพทั้งหมดก่อนที่ตำรวจจะเข้ามาตรวจสอบแล้วครับ แล้วตอนนี้นายท่านก็ให้นายพลเจิ้งหุยจัดการเคลียร์เรื่องที่ท่าเรือให้แล้วครับ ไม่มีปัญหาตามมาแน่นอนครับ” ซูหานรายงานไป“แบบนั้นก็ดี จะได้ใช้ชีวิตสงบสุขสักที ฉันเหนื่อยกับตระกูลนานตระกูลหม่ามามากพอแล้ว ช่วงนี้คงไม่มีอะไร นายก็ไปดูแลลุงชิงเถอะ เดี๋ยวให้คนอื่นมาดูแลฉันแทน ลุงชิงหายดีแล้วนายค่อยกลับมาดูแลฉัน” หยางอี้บอกไป เพราะเขารู้ว่าซูหานห่วงลุงแค่ไหน“ขอบคุณครับนาย” ซูหานก็มองหยางอี้อย่างซาบซึ้งใจ“ไปดูลุงชิงแล้วก็ไปพักผ่อนซะ นายเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว ดูแลตัวเองด้วย” หยางอี้บอกซูหานแล้วมองหน้าโทรมๆของซูหานแบบสงสาร“ครับนาย งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ซูหานก็พยักหน้ารับทราบ แล้วเขาก็ขอตัวออกไปทันทีฝ้ายก็มองหยางอ