All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 21 - Chapter 30

พอลินดาคุยกับชยุทแล้วเธอก็ลงไปเอากระเป๋าในรถมา แล้วลากไปที่ห้องพักของพนักงานที่ทางโรงแรมมีไว้ เพื่อสำรองให้กับพนักงานที่ต้องทำงานโดยที่โรงแรมเลือกใช้ได้ตลอดเวลา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเชฟหรือไม่ก็พนักงานขับรถของโรงแรม ที่ต้องสแตนบายรอรับส่งลูกค้าตลอดสี่ยิบสี่ชั่วโมง และตอนนี้เธอก็จะกลายเป็นพนักงานที่สามารถถูกแขกคนสำคัญเรียกใช้ได้ตลอดเวลาเช่นกัน“พี่ลินดาทำไมถึงขนกระเป๋ามาพักที่นี่ล่ะคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” นิกและฝ้ายตามลินดามาแล้วเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะสีหน้าของลินดาบ่งบอกว่าเธอมีเรื่องภายในใจ “พอดีคุณชยุทเขาให้พี่ดูแลแขกวีไอพีที่เข้ามาพักชั้นนั้นน่ะ...พี่ก็เลยต้องมาพักที่นี่จะได้สะดวกเวลาที่เขาเรียกใช้น่ะ”ลินดาบอกไปก็ขนเสื้อผ้าในกระเป๋าไปแขวนไว้ในตู้ เพราะเธอเล่นเอามาทั้งไม้แหวนเลย“อ่อ แขกคนนี้เขาจะมาแล้วเหรอคะ เห็นว่าเขามาพักแค่สามวันนิคะ นี่ก็เลยเวลามาแล้วด้วย” ฝ้ายถามไป“คุณชยุทเขาบอกพี่ว่าเขากำลังจะเข้าพักวันนี้น่ะ พอดีเขาประสบอุบัติเหตุมาเลยทำให้ต้องนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาล และเขาคงจะอยู่ที่นี่อีกนานเลย ยังไม่มีกำหนดเชคเอาท์...พี่ก็คงต้องอยู่ที่นี่จนกว่าเขาจะกลับ” ลินดาบอกรุ่นน้องทั้งสอง

ประเทศไทย 5 โมงเย็น... ชยุทก็มาที่ล็อบบี้เพื่อรอต้อนรับเพื่อนของเขาที่กำลังจะเดินทางเข้ามาพักที่โรงแรมของเขา เขาก็ให้พนักงานเตรียมตัวต้อนรับอย่างดี เพราะทุกคนจะได้รู้ว่าเพื่อนของเขาคือแขกคนสำคัญที่ต้องดูแลให้ดีที่สุด“คุณชยุทครับ ดอกไม้ที่จะให้เพื่อนคุณชยุทได้แล้วครับ” หนุ่มถือช่อดอกกุหลาบสีแดงสดมาโชว์ให้ชยุทดู“อืม...เอาให้คุณลินดาถือไว้ เขาเป็นคนรับหน้าที่ดูแลเพื่อนผมในครั้งนี้ ก็ให้เขาเป็นคนมอบให้เพื่อนผมก็แล้วกัน” ชยุทรู้ว่าเพื่อนชอบลินดา เขาก็ปูทางให้มันสมใจหน่อย “อ่อครับ...ลินดา..รับไว้สิ คุณชยุทเขาให้เราเอาดอกไม้ให้แขกน่ะ...” หนุ่มตอบรับแล้วหันไปบอกลินดาด้วยรอยยิ้ม “ค่ะพี่หนุ่ม...” ลินดาก็รับมาแบบงงๆ แล้วเธอก็ถอยไปยืนเรียงกับพี่เจี๊ยบที่เป็นผู้จัดการฝ่ายห้องอาหารที่มารอต้อนรับเช่นกัน“มาแล้วครับ” พนักงานด้านนอกเอ่ยบอกเมื่อเห็นรถขับตามกันเข้ามาสามคัน ทุกคนก็ยืนแบบเป็นระเบียบแล้วรอเพื่อนของชยุทด้านลู่หยางอี้ก็เดินทางมาถึงที่โรงแรมของเพื่อนหนุ่ม ลูกน้องของเขาก็ลงจากรถแล้วเปิดประตูให้ หยางอี้ก็ค่อยๆลงจากรถโดยมีซูหานนั้นคอยประคองตัวเขาไว้ เพราะเขายังเจ็บแผลที่หน้าท้องอยู่ จะลุกจ

ห้องพักของลู่หยางอี้ “นี่คือห้องพักของแก ถูกใจไหมวะ ห้องนี้วิวสวยที่สุดของโรงแรมฉันเลยนะโว้ย” ชยุทพาเพื่อนเข้ามาแล้วเอ่ยถามทันที“อืม ก็สวยดี...แล้วลินดาเขาพักอยู่ห้องไหน ใกล้ฉันหรือเปล่า” หยางอี้ถามเพื่อนอย่างอยากรู้“ใจเย็นสิวะ...แกจะสนใจแค่เรื่องลินดาอย่างเดียวเลยหรือไงวะเนี่ย” ชยุทว่าเพื่อนไป“ก็ฉันอยากได้เขา ฉันก็สนใจเรื่องเขาสิวะ แกอย่ามาลีลา บอกมาว่าลินดาเขาพักห้องไหน” หยางอี้ตอบไปก็ถามย้ำอีกครั้งด้วยเสียงเข้ม“แกไม่บอกฉันก็รู้ว่าแกอยากได้เขาน่ะ เพราะสายตาแกมันชัดเจนซะขนาดนี้ ใครเขาก็มองออก แกมองเขาอย่างกับจะกลืนกินแบบนี้น่ะ...ลินดาเขาพักที่ห้องพักพนักงาน ไม่ได้ขึ้นมาพักบนนี้” ชยุทบอกไปตามตรง“ทำไมแกให้เขาไปพักที่ห้องพักพนักงานวะ ฉันบอกแกให้เขามาพักใกล้ๆฉันไม่ใช่เหรอวะ ทำไมแกยังปล่อยให้ผู้หญิงของฉันไปอยู่ในที่ที่ลำบากแบบนั้นด้วยวะ” หยางอี้ว่าเพื่อนอย่างไม่พอใจ“ยังไม่ทันได้เขาเลยนะโว้ย มาโมเมว่าเขาเป็นผู้หญิงของแกแล้วเหรอวะ” ชยุทได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มมุมปากแล้วพูดไป“หึ...ตอนนี้ไม่ได้แต่อีกไม่นานฉันได้แน่...แกก็รู้นิว่าอะไรที่ฉันอยากได้ ฉันก็ต้องได้...ดังนั้นลินดาไม่มีทางรอดน้ำมื

ลู่หยางอี้ก็มองลินดาด้วยสายตาที่หลงใหล ยิ่งใกล้กับเธอแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เขาได้เห็นหน้าสวยๆของเธอแบบชัดเจน ยิ่งมองเธอก็ยิ่งสวย ดูสิ ริมฝีปากที่อวบอิ่มของเธอมันโคตรน่าจูบเลย หยางอี้คิดในใจ “คุณสวยดีนะ...ยิ่งอยู่ใกล้ผมก็รู้สึกว่าคุณมีเสน่ห์น่าดึงดูดเอามากๆ” หยางอี้บอกไปก็มองเธอด้วยสายตาแพรวพราว“ขอบคุณที่ชมนะคะ แต่ว่าฉันมีแฟนแล้วค่ะ” ลินดาได้ยินก็เงยหน้ามามองเขาก็เจอสายตาที่กรุ้มกริ่มของเขามองมาก็รู้สึกใจหายวาบ เธอก็พยายามตั้งสติแล้วพูดบอกเขาไป“หึ...ทำไมล่ะ เพราะคุณมีแฟนแล้ว ผมจะพูดชมคุณแบบนี้ไม่ได้เลยเหรอ..” หยางอี้ยิ้มมุมปากก็เอ่ยถามเธอไป เธอเลิกกับไอ้หน้าอ่อนนั่นแล้วนิ ยังจะมาพูดว่ามีแฟนอีก นี่คิดจะไปคืนดีกับมันอยู่งั้นเหรอ“คุณชอบชมผู้หญิงที่มีแฟนแล้วเหรอคะคุณหยางอี้” ลินดาถามเขากลับด้วยสีหน้าจดจ้อง“ก็ไม่หรอก ผมก็พึ่งจะชมผู้หญิงว่าสวยก็คุณคนแรกนี่แหละ...น่าเสียดายที่คุณดันมีแฟนแล้ว ไม่งั้นผมก็คงจะจีบคุณแล้วล่ะ...” หยางอี้บอกไปแล้วใช้สายตามองเธออย่างเจ้าเล่ห์ลินดาที่กำลังเช็ดแขนให้เขาก็ถึงกับชะงักเลยกับคำพูดของเขา เธอก็เงยหน้าขึ้นมามองเขาแบบตกใจ เพราะเธอรู้ว่าเขาสนใจเธอ แต่ไม่คิด

หลายวันต่อมา ลินดาก็คอยดูแลลู่หยางอี้ตามหน้าที่ของเธอ ซึ่งเธอก็พยายามที่จะรักษาระยะห่างกับเขาให้เป็นแค่ลูกค้าเท่านั้น ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกว่าเขาอ่อยเธอก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเขา ส่วนบีมแฟนเก่าของเธอก็ยังคงตามมาง้อเธอที่โรงแรมทุกวัน“พี่ลินดาคะ พี่หมอบีมเขามาหาพี่ลินดาอีกแล้วค่ะ พี่ลินดาจะออกไปเจอเขาไหมคะ” นิกเอ่ยถามลินดา เพราะหลายวันมานี้หมอบีมมาหาลินดาตลอดเลย“ไม่...ปล่อยเขารอต่อไปนั่นแหละ เดี๋ยวเขารอไม่ไหวเขาก็กลับไปเองแหละ พวกเราไม่ต้องไปสนใจอะไรเขา” ลินดาบอกไปด้วยสีหน้านิ่งๆ“พี่ลินดานี่ใจแข็งเอาเรื่องเลยนะคะเนี่ย พี่หมอบีมตามง้อขนาดนี้ยังไม่ใจอ่อนเลย” ฝ้ายพูดไป“เขานอกใจพี่นะฝ้าย เราจะให้พี่ใจอ่อนให้เขาได้ยังไงกัน เรื่องอื่นพอจะยอมได้แต่เรื่องนอกใจพี่ยอมไม่ได้ ถ้าเขารักพี่จริงเขาไม่นอกใจพี่หรอก...ถ้าเขาเป็นคนรักที่ดี เขาก็คงไม่ต้องมาลำบากง้อพี่แบบนี้” ลินดาบอกไปตามตรง“มันก็จริงนะคะ...แต่ถ้าเขายังง้อแบบนี้ต่อไปล่ะคะ พี่ลินดาจะทำยังไงคะ” ฝ้ายถามกลับอย่างอยากรู้“ก็ไม่ทำอะไร พี่ก็ใช้ชีวิตของพี่ต่อไปไงล่ะ เขาจะตามง้อมันก็เรื่องของเขา แต่พี่จะไม่กลับไปคืนดีกับเขาแน่นอน....” ลินดาบอ