All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 51 - Chapter 60

บีมได้ยินแบบนั้นถึงกับเข่าอ่อนเลยทีเดียว เพราะเธอพึ่งเลิกกับเขาไปเองนะ เธอจะมีใหม่เร็วขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่าเธอนอกใจเขามาก่อนแล้ว“แต่เราพึ่งจะเลิกกันเองนะลินดา อย่าบอกนะว่าเราแอบคบกับมันมานานแล้วน่ะ” บีมมองเธอและชายคนนี้สลับกันไปมาแล้วถามไปแบบอึ้งๆ“หนูไม่ได้ร้ายขนาดที่จะนอกใจพี่บีมได้หรอกค่ะ หนูพึ่งจะมาเจอเขาหลังจากที่เราเลิกกัน” ลินดาบอกเขาไปตามตรง“เจอมันไม่ถึงอาทิตย์ก็เอากับมันแล้วเหรอ...เราจะใจง่ายเกินไปแล้วนะ.. ผั้วะ!...” บีมพูดยังไม่ทันจบก็ถูกชายตรงหน้าต่อยเข้าที่หน้าแบบเต็มๆจนล้มลง“หุบปากชั่วๆของแกไปเลยนะ...อย่ามาว่าผู้หญิงของฉัน...” หยางอี้ชี้หน้าว่าไปแบบโมโห“อย่าค่ะคุณหยางอี้...เขาสู้คุณไม่ได้หรอกค่ะ เขาจะว่าอะไรฉันก็ปล่อยให้เขาว่าเถอะค่ะ ฉันจะได้รู้ว่าเขาคิดยังไงกับฉัน...” ลินดาเข้าไปโอบกอดหยางอี้ไว้แบบห้ามปรามเขา เพราะรู้ว่ายังไงบีมก็สู้เขาไม่ได้หรอก“หึ...จะให้พี่คิดอะไรล่ะ เลิกกับพี่แล้วไปนอนกับผู้ชายคนอื่นเร็วขนาดนี้ ถ้าพี่รู้ว่าเราเอากับผู้ชายคนอื่นแล้ว พี่ไม่มาตามง้อเราแบบนี้หรอก” บีมพูดไปแบบเสียใจเสียความรู้สึกที่รู้ว่าเธอมีอะไรกับคนอื่นหลังจากที่เลิกกับเขาไม่นาน

“ก็คนมันแรด มันจะมีเร็วแล้วมันแปลกตรงไหน...ฉันอุตส่าห์ตามง้อเขาถึงขั้นยอมมาพักที่โรงแรมนี่ แต่กลับมาเจอเขากับผู้ชายคนใหม่ บัดซบสิ้นดี” บีมพูดด้วยเสียงไม่พอใจ“อาจารย์เลยเรียกหนูมาเพราะอยากจะประชดแฟนเก่าของอาจารย์งั้นเหรอคะ” พลอยได้ยินแบบนั้นก็เดาได้เลยทันทีว่าเขาโทรตามเธอมาที่นี่เพราะอะไร“ใช่...ฉันเรียกเธอมาเพราะอยากจะประชดลินดา ในเมื่อเขาเลือกที่จะมีคนใหม่ แล้วทำไมฉันต้องแคร์เขาด้วย ฉันเองก็มีใหม่ได้เหมือนกัน...” บีมบอกไปด้วยความโมโห“พลอยอุตส่าห์ดีใจที่อาจารย์จะให้โอกาสพลอย แต่ดูเหมือนว่าอาจารย์แค่จะใช้พลอยเป็นเครื่องมือประชดแฟนเก่าของอาจารย์เท่านั้นสินะคะ...” พลอยได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าเศร้าลงทันที “ถ้าเธอไม่เต็มใจก็กลับไปก็ได้ ฉันไม่ได้บังคับให้เธออยู่...” บีมเห็นสีหน้าของเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมา เขาก็บอกไปทันที“ไม่ค่ะ หนูจะนอนกับอาจารย์ที่นี่ค่ะ ในเมื่ออาจารย์เลือกที่จะประชดแฟนเก่าของอาจารย์แบบนี้ หนูคิดว่าอาจารย์กับเขาก็คงไม่กลับไปคบกันอีกแล้วล่ะค่ะ...ในเมื่ออาจารย์อยากจะประชดให้เขาเจ็บใจหรือเสียใจ พลอยจะอยู่กับอาจารย์ที่นี่ค่ะ” พลอยบอกไปแบบไม่ยอมแพ้ เพราะเธอชอบเขาแล้ว ในเมื่อโอกาส

“ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยนะคุณหยางอี้ คุณจะนอนได้ยังไงคะ เตียงฉันมันไม่ได้ใหญ่เหมือนเตียงที่ห้องคุณนะคะ” ลินดามองตามเขาแล้วเธอก็ปิดประตู ก่อนจะเดินตามเขาแล้วเอ่ยพูดไป เพราะเตียงห้องเธอแค่ห้าฟุตเองนะ “มันก็ไม่ได้เล็กจนนอนไม่ได้นิ นอนเบียดๆกันผมว่ามันก็อบอุ่นดีนะ..คุณดูซีรีย์จีนอยู่เหรอ งั้นผมดูด้วย” หยางอี้บอกเธอก็ขึ้นไปนั่งบนเตียงของเธอ แล้วเห็นว่าเธอเปิดทีวีทิ้งไว้แล้วในละครพูดภาษาจีนเขาก็ขอดูด้วยทันที“คุณนี่มันหน้าด้านจริงๆเลยนะคุณหยางอี้ ฉันจะทำยังไงกับคุณดีเนี่ย” ลินดามองเขาขึ้นไปนั่งบนเตียงของเธอแบบจดจ้อง “หึ...ถ้าคุณไม่อยากดูซีรีย์คุณจะทำอย่างอื่นแทนผมก็ไม่ว่านะ ผมให้คุณเลือกเลย” หยางอี้พูดบอกเธอด้วยรอยยิ้มกรุมกริ่ม“คนลามก..ฉันไม่ทำอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ ฉันดูซีรีย์...ขยับไปสิคะ ฉันจะนอนดูยังไงล่ะ” ลินดาต่อว่าเขาแล้วบอกให้เขาขยับไป“ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะทำอะไรน่ะ คุณก็คิดแต่เรื่องใต้สะดืออย่างเดียวเลยนะ คนที่ลามกน่ะคือคุณมากกว่าลินดา......”หยางอี้พูดแซวเธอไป แล้วเขาก็ขยับตัวเข้าไปนั่งพิงหัวเตียงในมุมสุด“หยุดกวนได้แล้วคุณหยางอี้ ถ้าจะนอนที่นี่ก็กรุณาเงียบด้วยค่ะ ฉันจะดูซีรีย์”

“งั้นคุณช่วยอาจารย์อีกคนได้ไหม ฉันไม่อยากให้อาจารย์ต้องมีปัญหาเพราะฉัน” พลอยขอร้องเขาทันที“ไม่ได้! ผมช่วยคุณได้แค่คนเดียว กับไอ้หมอนั่นผมช่วยไม่ได้ เพราะตอนนี้ผมบอกให้ทางผู้บริหารไล่มันออกแล้ว ส่วนคุณผมสามารถย้ายคุณไปฝึกงานที่อื่นได้ แต่กับมันผมช่วยไม่ได้” ซูหานบอกไปแบบชัดเจน ขืนเขาช่วยเจ้านายก็เล่นเขาตายเลยนะสิ “นี่คุณไล่อาจารย์ออกเลยเหรอ” พลอยทำหน้าตกใจเมื่อได้รับรู้แบบนั้น“มันเป็นความต้องการของเจ้านายผม ผมต้องทำตามคำสั่ง ทางที่ดีผมว่าคุณเลิกยุ่งกับผู้ชายเฮงซวยแบบนี้เถอะ อายุคุณแค่นี้ยังหาผู้ชายที่ดีกว่านี้ได้อีกเยอะ..ติ้ง! ถ้ามีอะไรก็ส่งข้อความหาผมละกัน ผมต้องไปแล้ว” ซูหานบอกเธอไปแบบอดไม่ได้ แล้วลิฟต์ก็เปิดออกพอดี เขาก็เดินออกไปทันทีพลอยก็เดินออกมาแล้วมองตามเขาไปด้วยสีหน้าหนักใจ ก่อนจะก้มมองเชคเงินในมือแบบหลากหลายความคิด เพราะตอนนี้ที่ทำงานของเธอก็กำลังมีปัญหากับภาพของเธอและบีมที่หลุดไป หากเธอไม่ยอมรับเธอก็จะเสียทั้งการเรียนและการงานของตัวเองเลยนะ พลอยก็ถอนหายใจออกมา“เราไม่น่าเข้ามายุ่งกับคนพวกนี้ตั้งแต่แรกแล้วพลอย...” พลอยพูดไปเพราะพวกเขามีเงินมากมายสามารถทำอะไรได้ดั่งใจ ดังน

ลินดาได้ยินว่าเขาจะบินกลับเซี่ยงไฮ้ในคืนนี้ก็รู้ว่าเขาคงจะโกรธและไม่พอใจเธอ นี่เขาคิดจะเอาเธอแล้วก็จะจากไปสินะ สุดท้ายเธอก็เป็นของของเล่นริมทางที่เขาผ่านมาสนุกด้วยแล้วก็จากไป “ถ้าคุณไม่อยากจะอยู่ที่นี่ขนาดนี้ก็ไปซะตอนนี้เลยสิคะ จะรอให้เสียเวลาทำไม ฉันก็เบื่อขี้หน้าคุณเต็มทนแล้วเหมือนกัน” ลินดาพูดประชดเขาไปแบบอดไม่ได้“พวกแกจะอยู่กันทำไมวะ พาไอ้หมอนี่ออกไปสิวะ...ไสหัวไป” หยางอี้โดนลินดาพูดแบบนั้นต่อหน้าลูกน้องก็หันไปตวาดลูกน้องเสียงดัง “ครับๆ รีบไปเร็วเข้า” ซูหานก็รีบบอกลูกน้องให้พยุงตัวแฟนเก่าลินดาออกไป เพราะตอนนี้เจ้านายกำลังอารมณ์ไม่ดีเอามากๆ“คุณนี่จะทำให้ผมโกรธและโมโหให้ได้เลยใช่ไหมลินดา...ที่ผ่านมาคุณไม่รู้สึกอะไรกับผมบ้างหรือไง คุณไม่หวั่นไหวเลยสักนิดเลยเหรอ” พอลูกน้องออกไปแล้วหยางอี้ถามเธอด้วยสีหน้าน้อยใจ“ไม่ค่ะ...ฉันไม่ได้หวั่นไหวหรือรู้สึกอะไรกับคุณทั้งนั้น...ยิ่งรู้ว่าคุณจะไปแบบนี้ฉันก็ยิ่งดีใจค่ะ เราจะได้ไม่ต้องเจอกันอีก” ลินดาประชดเขาไปแล้วกัดฟันแน่นอย่างข่มความรู้สึกของตัวเอง เพราะเธอยอมรับว่าเธอหวั่นไหวกับเขาจริงๆ แต่เธอไม่ต้องการให้เขารับรู้“ผมล่ะชอบความปากดีของคุณจ