All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ณ โรงแรมเจอาร์พาราไดซ์วินเลท 13.00 น ชยุทก็สั่งให้ผู้อำนวยการผู้จัดการโรงแรมเลื่อนตำแหน่งของลินดาจากหัวหน้าฝ่ายดูแลห้องพัก มาเป็นผู้จัดการฝ่ายดูแลห้องพักแทน พร้อมกับขึ้นเงินเดือนให้เธอตามเกณฑ์กำหนดของโรงแรม จากนั้นเขาก็เข้าประชุมในรอบบ่าย หลังจากที่เลื่อนนัดจากตอนเช้ามา“อะไรนะคะพี่หนุ่ม...ทำไมอยู่ๆหนูก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการล่ะคะ แล้วพี่โอ๊ตล่ะคะ” ลินดาพูดแบบตกใจเมื่อได้รู้ว่าเธอได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการฝ่ายห้องพักแล้ว“ฝ่ายบริหารเขาย้ายโอ๊ตไปเป็นผู้จัดการฝ่ายแม่บ้านแทนน่ะ ตอนนี้เราทำงานเข้าตาผู้บริหารแล้วนะลินดา...เก่งมากๆเลย ตั้งใจทำงานให้ดีล่ะ อีกหน่อยจะได้เลื่อนตำแหน่งอีก” หนุ่มบอกลินดาด้วยความยินดี“ขอบคุณค่ะพี่หนุ่ม หนูจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่ค่ะ” ลินดาบอกไปด้วยรอยยิ้ม แล้วเธอก็คิดในใจเลยว่า ที่เธอได้เลื่อนตำแหน่งแบบนี้ อาจจะเป็นเพื่อนที่เธอช่วยหยางอี้เพื่อนของชยุทเมื่อคืน เขาถึงได้เลื่อนตำแหน่งเธอแบบปุ๊บปับอย่างนี้ “อืม...ดีมาก มีปัญหาอะไรก็บอกพี่ได้เลยนะ..พี่ไปก่อนล่ะ แล้วเจอกัน” หนุ่มบอกไปก็ยิ้มให้ แล้วเขาก็เดินออกไปทันที“กรี๊ด...ในที่สุดพี่ลินดาก็เลื่อนตำแหน่งม

จากนั้นบีมก็เอามือจับก้นของเธอแล้วอุ้มเธอขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขา แล้วเขาก็เอามือบังคับเอวของเธอให้ร่อนถูร่องสาวกับท่อนเอ็นของเขา แล้วเขาก็ค่อยๆสอดใส่ท่อนเอ็นเข้าไปในร่องสาวของเธอด้วยสีหน้าฟินๆ เพราะมันฟิตแน่นพอสมควรเลย“อ้ะ...อาจารย์ขา...อ้ะ...ใหญ่จังเลยค่ะ...อ้ะ อ้ะ...พลอยต้องการขย่มดุ้นของอาจารย์มานานแล้ว...อื้อ...ในที่สุดพลอยก็สมหวังสักที...อ้ะ อ้ะ อ้ะ...” พลอยครางบอกไปก็ขย่มร่องสาวเข้าหาท่อนเอ็นใหญ่ของเขาอย่างเมามันส์เลย“อืม...ซี๊ด...อ่า...ยั่วดีนัก โดนกระแทกแบบนี้สะใจดีไหมล่ะ...โอว์....ซี๊ด...” บีมพูดไปด้วยเสียงกัดฟันอย่างเสียวกระสัน “สะ...สะใจค่ะ...อ้ะ อ้ะ อ้ะ...อาจารย์ขา...ได้โปรดกระแทกแรงๆเลยค่ะ อ้ะ อ้ะ...แฟนอาจารย์เขาขย่มมันส์แบบนี้ไหมคะ....” พลอยบอกไปก็ขย่มด้วยความสะใจเลย“อ่าส์...อย่าเอ่ยถึงแฟนผมตอนนี้...อ่า....ถ้าคุณยังอยากให้ผมกระแทกหอยคุณอยู่...อา...ซี๊ด...ตับ ตับ ตับ ตับ...” บีมบอกไปเพราะมันจะทำให้เขารู้สึกผิดจนหมดอารณ์ได้ บีมก็เร่งแรงกระแทกจนเนื้อกระทบกันดังสนั่นห้องเลยจากนั้นเขาก็อุ้มเธอนอนลงไปบนเตียงคนไข้ แล้วเขาก็อ้าขาเธอออกแล้วกระแทกท่อนเอ็นใส่พร้อมกับเอานิ้วบี้

“แน่ใจสิครับ ผมไม่สนใจเรื่องอายุของพี่ลู่หลิงเขา ผมยินดีแต่งงานกับเขาแทนพี่จริงๆ ” ซ่งเฉินบอกไปด้วยรอยยิ้ม เพราะโอกาสดีๆแบบนี้เขาไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่ “ถ้าซ่งเฉินมันเต็มใจขนาดนี้ งั้นพ่อก็ให้ซ่งเฉินแต่งงานกับลู่หลิงแทนผมเลยครับ..” ซ่งหลินบอกผู้เป็นพ่อไป“ไม่ได้...เพราะคนที่ลู่หลิงเลือกที่จะแต่งงานด้วยคือซ่งหลิน ไม่ใช่ซ่งเฉิน ดังนั้นพ่อเปลี่ยนตัวพวกแกไม่ได้” ไป๋เหวินบอกไป “ทำไมพี่ลู่หลิงถึงเลือกพี่ซ่งหลิน...ไม่เลือกผม...” ซ่งเฉินเอ่ยออกไปแบบครุ่นคิด เพราะเขาสนิทสนมกับลู่หลิงมากกว่าพี่ชายของเขาซะอีก ทำไมเธอถึงไม่เลือกเขา“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไห่หมิงมันบอกว่าลูกสาวมันต้องการแต่งงานกับซ่งหลินน่ะ” ไป๋เหวินบอกไป“แต่ผมไม่แต่งครับพ่อ...ผมยังยืนยันคำเดิมครับ..ถ้าพ่ออยากจะให้งานแต่งงานนี้เกิดขึ้นก็ต้องพึ่งซ่งเฉินแล้วล่ะครับ” ซ่งหลินพูดไปแล้วเอามือกอดหน้าอกด้วยสีหน้าตึงๆ“ตระกลูลู่ต้องการให้ตระกูลเราช่วยคานอำนวจจระกูลหนานกับตระกูลหม่า เพราะฉะนั้นพวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกว่าจะแต่งงานกับใคร เราต่างหากครับที่ต้องเป็นฝ่ายเลือก...ผมจะเป็นคนแต่งงานกับพี่ลู่หลิงเองครับ เพราะผมชอบเขา” ซ่งเฉิน

“เดี๋ยวนะลินดา...พี่ไม่ได้สั่งชุดชั้นในพวกนี้มาจริงๆ แล้วพี่ก็ไม่ได้นอกใจอะไรเราเลยนะ เราอย่ามางี่เง่าได้ไหม” บีมบอกเธอไปแบบไม่ยอมรับทั้งเรื่องที่ส่งชุดชั้นนี่และเรื่องที่เขานอกใจเธอด้วย “ลินดาไม่ได้งี่เง่านะคะ หลักฐานะทุกอย่างมันก็ชัดเจน พี่สั่งชุดนี้ไปให้ผู้หญิงที่ชื่อหมอพลอยใส่ใช่ไหมคะ” ลินดาเห็นเขาไม่ยอมรับก็เอ่ยชื่อของผู้หญิงคนนั้นทันที“ไม่นะลินดา..เรากำลังเข้าใจผิด พี่กับหมอพลอยไม่ได้มีอะไรกันเลยนะ เขาเป็นแค่นักศึกษาแพทย์ที่พี่ดูแลอยู่ก็เท่านั้น” บีมได้ยินแบบนั้นก็ตกใจ เธอรู้ชื่อของพลอยได้ยังไงกัน เขาก็มองไปที่โทรศัพท์ของเขาที่อยู่ตรงหน้าเธอ เขาก็เดาได้ทันทีว่าเธออาจจะเห็นแชทของเขากับพลอยหรือเปล่า เขาก็รีบอธิบายไปทันที“แค่นักศึกษาแพทย์ที่พี่ดูแลอยู่เท่านั้นจริงๆเหรอคะ แล้วทำไมพี่คุยกับเขาเหมือนคนที่เอากันเลยล่ะคะ..ทั้งรูปภาพที่พี่กับเขาส่งหากัน แล้วก็ข้อความที่ชวนกันไปเอาแบบนั้น พี่นอกใจหนูแบบนี้ได้ยังไงคะพี่บีม” ลินดาพูดไปทั้งน้ำตาอย่างเสียใจ“พี่ขอโทษ...พี่ผิดไปแล้ว...พี่โดนเขายั่วพี่เลยทำอะไรหน้ามืดตามัวแบบนั้นลงไป...พี่ขอโทษ...พี่จะไม่ทำอีกแล้ว พี่จะไปเลิกกับเขา..ลินดาอย่

หยางอี้รับโทรศัพท์มาก็กดโทรหาชยุทเพื่อนของเขาทันที เพราะเขามีเรื่องให้มันช่วยแล้วล่ะ“ฮัลโหล...ชยุทเพื่อนรัก...” หยางอี้พูดไปด้วยเสียงอ่อนพร้อมกับยิ้มแบบนั้น ซูหานก็มองแล้วขนลุกเลยทีเดียว เพราะสายตาและรอยยิ้มแบบนี้ต้องทำเรื่องชั่วๆอีกแน่ๆ“เรียกแบบนี้คิดจะใช้ฉันทำอะไรอีกวะ...” ชยุทพูดไปแบบรู้ทันเพื่อน เพราะมันเรียกเราเพื่อนรักทีไรมันใช้เขาทุกทีเลย“ก็เรื่องง่ายๆที่แกทำให้ฉันได้สบายๆเลย...ฉันจะไปพักฟื้นที่โรงแรมแกวันนี้ตอนเย็น และฉันต้องการให้ลินดาเป็นคนมาดูแลฉันตลอดสี่สิบสี่ชั่วโมง...ให้เขาย้ายมาพักห้องพักชั้นเดียวกับฉัน” หยางอี้บอกไปเพราะเขาต้องใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดกับเธอ“เกินไปไหมวะหยางอี้ เขาเป็นแค่พนักงานโรงแรมนะโว้ย ไม่ใช่พยาบาลส่วนตัวที่จะมานั่งดูแลแกตลอดสี่สิบสี่ชั่วโมงน่ะ...หน้าที่เขาตอนนี้คือดูแลห้องพักนะโว้ย ฉันจะไปสั่งให้เขาดูแลแกได้ยังไงวะ” ชยุทพูดไปเมื่อเพื่อนหนุ่มหาเรื่องปวดหัวมาให้อีกแล้ว“แกเป็นเจ้าของโรงแรมนะชยุท แค่แกสั่งคำเดียวพนักงานในโรงแรมแกก็พร้อมรับคำสั่งของแกแล้วล่ะ เขาดูแลห้องพักอยู่ก็ดีแล้วไง แกก็ให้เขามาดูแลฉันจะเป็นอะไรไปวะ” หยางอี้พูดกับเพื่อนไป“เออ สั่งน่