All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“คุณคิดว่าคุณจะห้ามผมได้เหรอ....อืม...กางเกงในคุณเปียกแบบนี้คุณยังปฏิเสธผมอีกเหรอ...ผมว่าร่างกายคุณมันต้องการให้ผมช่วยปลดปล่อยนะลินดา....หรือคุณว่ามันไม่จริงล่ะหึ...” หยางอี้เอามือถูสัมผัสจนรับรู้ว่ากางเกงในของเธอมันเปียกแฉะแล้ว เขาก็จงใจเอานิ้วกดถูเบาๆแบบหยอกเย้า “อ้ะ...ซี๊ด...ฉันไม่ได้ต้องการให้คุณปลดปล่อยอะไรฉันทั้งนั้น หยุดนะ....อย่าทำแบบนี้กับฉัน....อื้อ....อย่า....อ้ะ....คุณหยางอี้.....อ้ะ....หยุดนะ....” ลินดาพยายามร้องห้ามเขา แต่เธอก็ต้องครางออกมาอย่างทนไม่ไหว เมื่อนิ้วของเขากดเค้นคลึงที่ติ่งเสียวของเธอ“จะหยุดทำไมล่ะ ในเมื่อตอนนี้ผมกำลังทำให้คุณเสียวอยู่น่ะ...จ๊วบ....อืม...ร่องเยิ้มขนาดนี้อย่าเล่นตัวอีกต่อไปเลย....ให้ผมจับทำเมียซะดีๆ...แผล็บ...อ่า....แผล็บ....อ่า..” หยางอี้เอามือแหวกชั้นในของเธอแล้วเขาก็เอานิ้วสัมผัสร่องสาวที่เปียกเยิ้มของเธอ แล้วถูนิ้วสัมผัสติ่งเสียวของเธอไปพร้อมกับใช้ปากดูดเลียยอดถันของเธอลินดาก็พยายามอดทนกับความเสียวที่เขากำลังทรมานร่างกายของเธอ เธอยอมรับเลยว่าเขาทำให้ร่างกายของเธอตื่นตัวด้วยความเสียว เธอควรจะรังเกียจเขาสิ แต่ทำไมร่างกายของเธอมันถึงได้ตอบ

“คนหน้าด้าน พูดอะไรไม่อายปาก...ปล่อยนะคะ...อ้ะ...ซี๊ด....คุณหยางอี้...คุณจะทำอะไรของคุณอีกเนี่ย...เอามันออกไปนะคะ จะกระแทกเข้าไปมาอีกทำไม...อ้ะ...ซี๊ด...” ลินดาครางออกมาเบาๆ เมื่อเขากระแทกท่อนเอ็นเข้ามาในตัวเธอแบบลึกๆ โดยที่เขาไม่ได้ดึงมันออกแต่อย่างใด“แค่ครั้งเดียวมันจะไปพออะไรล่ะ ขออีกสักรอบล่ะกันนะ...อ่า...” หยางอี้บอกไปก็เริ่มกระแทกท่อนเอ็นอีกครั้ง เขาก็เอามือโอบกอดเธอให้นอนแนบลงมาบนตัวเขา แล้วเขาก็จับเธอนอนตะแคงข้างแล้วหันหน้ามาหาเขา เขาก็มองเธอแล้วก็กระแทกไปแบบชอบใจ“อ้ะ...ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้นะ...อื้อ...พอได้แล้ว...ฉันเอาต่อไม่ไหวแล้ว...แสบหอยจะตายอยู่แล้วเนี่ย...เอาออกไปนะคุณหยางอี้...พอแล้วค่ะ...” ลินดาบอกเขาแล้วพยายามเอามือดันแล้วดิ้นตัวถอย“พรึบ...คุณไหวน่า...ลองดูก่อนสิ...ขอผมเอาอีกรอบนะ....” หยางอี้เอามือดึงตัวเธอเข้ามาแนบชิดอีกครั้ง แล้วเขาก็มองสบตากับเธอก่อนจะจูบปากของเธออย่างดูดดื่ม แล้วเขาก็ค่อยๆกระแทกท่อนเอ็นใส่ร่องสาวของเธอ พร้อมกับเอามือรั้งขาของเธอไว้ไม่ให้หนีจากนั้นลินดาก็ถูกหยางอี้จับกระแทกกับโซฟาต่ออย่างเมามันส์ จนเธอนั้นได้แต่ร้องครวญครางออกมา เพราะเธอไม่เคย

ห้านาทีต่อมา...ร้านยา..“สวัสดีค่ะ รับยาอะไรดีคะ” เภสัชสาวเอ่ยถามหญิงสาวที่เดินเข้ามาในร้านด้วยรอยยิ้ม“อ่อ...คือ...ฉันอยากจะซื้อยาคุมฉุกเฉินน่ะค่ะ...เอาแบบป้องกันไวที่สุดค่ะ” ลินดาบอกไปด้วยสีหน้าอายๆ“มีเพศสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายเกินสี่สิบสี่ชั่วโมงหรือยังคะ..” เภสัชถามหญิงสาวก่อนจะให้ยาตามหน้าที่“ฉันพึ่งจะมีเซ็กส์มาเมื่อกี้ค่ะ ทานกินยาแล้วจะป้องกันได้ร้อยเปอร์เซ็นไหมคะ” ลินดาถามด้วยสีหน้ากังวล เพราะหยางอี้ปลดปล่อยในตัวเธอ ทำให้เธอกังวลมากเลย“ส่วนใหญ่ก็ได้ผลเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับดวงอีกทีค่ะ คุณเคยทานยาคุมมาก่อนหน้านี้ไหมคะ” เภสัชตอบเธอแล้วถามอย่างพิจารณา“ฉันทานยาคุมแบบรายเดือนอยู่ค่ะ” ลินดาตอบไป เพราะเธออยู่กับบีมมาเธอกับเขาก็มีอะไรกันอยู่บ้าง แต่ไม่ได้บ่อยแต่เธอก็ทานยาคุมแบบรายเดือนอยู่“อ่อ ถ้าคุณทานยาคุมแบบรายเดือนอยู่แล้วไม่ต้องกังวลนะคะ ไม่จำเป็นต้องกินยาคุมฉุกเฉินค่ะ ยาคุมแบบรายเดือนก็ป้องกันการตั้งครรภ์อยู่แล้วค่ะ ถ้าคุณทานครบทุกเม็ดทุกวัน” เภสัชบอกไป เพราะถ้าทานแบบนั้นแล้วไม่จำเป็นต้องทานยาแบบฉุกเฉินเข้าไปอีก“ฉันทานครบทุกวันไม่เคยขาดเลยค่ะ ถ้าเภสัชพูดแ

“พี่ลินดารู้จักเขาด้วยเหรอคะ ไม่น่าล่ะค่ะเขามองพี่ลินดาตลอดเลย ตั้งแต่เขาขึ้นไปเล่นเลยนะคะ ฝ้ายเห็นเขามองพี่ลินดาคนเดียวเลย” ฝ้ายพูดบอกไปเมื่อลินดาพูดแบบนั้น“นี่สรุปแกชอบเขาจริงไหมเนี่ยยัยฝ้าย แกเห็นเขามองพี่ลินดาแกก็ยังจะสนใจเขาอีกเหรอ” นิกถามเพื่อนไป เพราะถ้าเห็นว่าเขามองลินดาแบบนั้นแล้วเพื่อนเธอจะสนใจเขาทำไม “เปล่า ฉันไม่ได้สนใจเขา แล้วก็ไม่ได้สนใจใครในนี้เลย ฉันแค่เห็นเขามองพี่ลินดานานแล้วก็เลยคิดว่าเขาน่าจะสนใจพี่ลินดาไง พอพี่ลินดาเสนอตัวจะไปขอเบอร์หนุ่มๆให้ ฉันก็เลยจะให้พี่ลินดาไปขอเบอร์เขาน่ะ” ฝ้ายบอกไปตามตรง“ร้ายนะเราเนี่ย คิดจะหาแฟนใหม่ให้พี่ล่ะสิ ไม่เอาๆ...พี่บอกแล้วไงว่าพี่ไม่พร้อมมีใครตอนนี้ พี่อยากใช้ชีวิตสโสดๆมากกว่า...” ลินดาบอกไป“เข้าใจแล้วค่ะ แล้วพี่ลินดาบอกว่าคุ้นหน้าเขาเหมือนพี่รู้จัก พี่ลองนึกดูดีๆสิคะว่าเขาเป็นใคร เขาอาจจะแอบชอบพี่ลินดาก็ได้นะคะ” ฝ้ายบอกไปแบบอดไม่ได้“จริงด้วยค่ะ หล่อ หุ่นดีด้วยนะคะ ยิ่งตอนเล่นดนตรีก็ยิ่งดูมีเสน่ห์มากเลย พี่ลินดาไม่เก็บไว้พิจารณาหน่อยเหรอคะ เผื่อเป็นคนรู้จักจริงๆจะได้เก็บไว้คุยไงคะ” นิกพูดเสริมไปอีกคน“ไม่เอาๆ ขนาดมีแฟนหมอยังเ

ด้านหยางอี้พอเข้ามาในคลับแล้วเขาก็พยายามมองหาลินดา จนเขาเห็นลูกน้องของเขายกมือส่งสัญญาณ สายตาของเขาก็ไม่ได้มองลูกน้องเลย แต่มองลินดาที่นั่งถัดไปมากกว่า เพราะตอนนี้เขาเห็นเธอเอาโทรศัพท์ให้ผู้ชายที่นั่งด้วย หยางอี้ก็เพ่งสายตามองก็เห็นว่าเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับในคลิปที่ลูกน้องสางมาก่อนหน้านี้ เขาก็รู้เลยว่าเธอกำลังสานสัมพันธ์กับไอ้นักดนตรีนี่แน่ๆ มีเอาโทรศัพท์แลกกันไปมาแล้วพูดคุยด้วยรอยยิ้มแบบนั้น มันก็ทำให้หยางอี้โมโหจนขบกรามแน่นเป็นสันนูนเลยทีเดียว“ลินดา...มันจะเกินไปแล้วนะ...” หยางอี้พูดด้วยเสียงไม่พอใจ แล้วเขาก็เดินตรงไปยังโต๊ะของลินดาทันที“เดี๋ยวๆครับนาย จะเข้าไปหาคุณลินดาตอนนี้เลยเหรอครับ เธอมากับเพื่อนร่วมงานของเธอนะครับ ผมจำผู้หญิงสองคนนั้นได้ เขาเป็นลูกน้องของคุณลินดาที่ทำงานครับ” ซูหานรีบดึงแขนของเจ้านายไว้ แล้วบอกไปทันที“ฉันไม่สน จะทำงานด้วยกันแล้วยังไงวะ ฉันทนยืนดูเมียตัวเองจีบกับผู้ชายคนอื่นไม่ได้หรอกโว้ย ปล่อย” หยางอี้หันไปพูดกับซูหานด้วยสีหน้าตึงๆ แล้วสะบัดมือของซูหานออกไป“เฮ้อ...คำก็เมียสองคำก็เมีย เขายังไม่ยอมรับนายเป็นผัวเลยนะครับ ตามหึงเขาแบบนี้เดี๋ยวก็หน้าแตกหรอก