All Chapters of มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก: Chapter 61 - Chapter 70

“เขาจะไปแล้วเราควรจะดีใจสิ จะมาหงุดหงิดทำไมเนี่ย...จะมาคาดหวังอะไรกับคนอย่างเขากัน เขาก็แค่เล่นๆกับเราเท่านั้นแหละ” ลินดาพูดไปแบบอดไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้เอ่ยชวนให้เธอไปด้วยเลย ดูท่าว่าเขาคงจะไม่พาเธอไปด้วยแล้ว เพราะก่อนหน้านี้เขาก็ไม่พอใจเธอมากเลย “แล้วเรามาคิดแบบนี้ทำไมเนี่ย...ไม่นะลินดา แกจะมาอยากให้เขาชวนแกทำไม...ไม่ๆ...นอนซะ...เขาไปมันก็ดีอยู่แล้ว” ลินดาพยายามตั้งสติและเตือนตัวเองไปก่อนจะล้มตัวนอนลง แล้วคิดเรื่องของเธอและหยางอี้ ก่อนจะพยายามหลับตาลงแบบไม่คิดอะไร แต่มันก็อดคิดไม่ได้“แม่ง...ไม่ลงไม่หลับพักผ่อนแล้ว...” ลินดาบ่นไปเธอก็ลุกจากเตียงแล้วไปอาบน้ำทันที เพราะตอนนี้สมองเธอมันฟุ้งซ่านมาก ห้องพักของหยางอี้พอหยางอี้กลับขึ้นมาไม่นานซูหานก็มาหาเขาที่ห้องพร้อมกับรายงายเรื่องของแฟนเก่าลินดา และเรื่องเครื่องบินที่เจ้านายให้เขาไปจัดการได้แล้ว“นี่พาสปอร์ตของลินดา จัดตั๋วเดินทางเข้าประเทศให้เขาด้วย...แล้วก็สั่งให้คนของเราที่นั่นเตรียมเสื้อผ้าไซส์ของลินดาให้ด้วย” หยางอี้โยนพาสปอร์ตของลินลงที่โต๊ะทำงาน แล้วสั่งซูหานไป“นายจะพาคุณลินดาไปด้วยเหรอครับ” ซูหานมองแบบแปลกใจก็ถามไปแบบสงสัย“ก

ด้านชยุทก็ไปที่ห้องทำงานของเขาพร้อมกับเรียกหนุ่มผู้จัดการโรงแรมมาทันที เพราะตอนนี้ข่าวของลินดาและหยางอี้เผยแพร่ต่อพนักงานในโรงแรมแล้ว ดังนั้นเรื่องที่เธอลาออกก็ควรจะประกาศให้พนักงานทุกคนรับทราบโดยทั่วกัน พอจัดการเสร็จแล้วเขาก็ไปหาเพื่อนของเขาที่ห้องทันที“แกมาทำอะไรแต่เช้าวะชยุท” หยางอี้ที่ยังใส่ชุดนอนด้วยสภาพง่วงๆก็อ้าปากหาวแล้วถามเพื่อนไป “เช้าบ้านแกสิวะ นี่มันจะสิบโมงแล้วนะ แกยังนอนอยู่อีกเหรอวะ...” ชยุทว่าเพื่อนไปแบบอดไม่ได้ ก่อนจะเดินตามหยางอี้เข้าไปในห้อง“ฉันกำลังตื่นจะไปรู้เหรอวะว่าตอนนี้มันกี่โมงแล้ว แล้วแกมาทำไมเนี่ย มีอะไรอีก” หยางอี้นั่งลงที่โซฟาก็ถามเพื่อนทันที“ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอวะ เมื่อคืนแกไปอุ้มลินดามาจากบาร์ จนตอนนี้พวกพนักงานเขาพูดเรื่องแกกับลินดาไปทั่วแล้ว แกทำให้ชื่อเสียงของโรงแรมแล้วก็พนักงานของฉันเสียหายหมดแล้วนะหยางอี้ ทำไมแกทำอะไรไม่ระวังเลยวะ” ชยุทว่าเพื่อนไปแบบชุดใหญ่“เฮ้อ...เมื่อคืนฉันลืมตัวไปหน่อย...ขอโทษที...เรื่องอย่าให้ลินดารู้นะ เขาอยากจะออกจากงานดีๆไม่ใช่ถูกเม้าท์แบบนี้” หยางอี้พูดไปด้วยสีหน้ากังวล“ไม่ทันแล้วล่ะ ตอนนี้คนอื่นเขาคิดเขาพูดไปถึงไห

“โดยเม้าท์ฉ่ำขนาดนี้พี่ไม่อยากให้เขาชัดเจนเลยจริงๆ..แค่พี่เดินมาเจอสายตาพวกพนักงานด้วยกันพี่ก็รู้แล้วว่าพวกเขาคิดยังไงน่ะ ต่อหน้ายิ้มแย้มแต่ลับหลังจะว่าพี่กันยังไงก็ไม่รู้” ลินดาบอกไปแล้วทำหน้าเซ็งๆ“พี่ลินดาก็ไม่ต้องไปสนใจสิคะ พวกคนขี้อิจฉาก็แบบนี้แหละค่ะ ฝ้ายว่าพี่ใช้ชีวิตกับคุณหยางอี้แบบแฮ๊ปปี้ๆตอกหน้าคนพวกนั้นไปจะดีกว่าค่ะ จะเม้าท์ก็เม้าท์ไปสิคะ ยังไงพวกเขาก็ไม่โชคดีแบบพี่ลินดาหรอกค่ะ”ฝ้ายบอกไป“จริงด้วยค่ะ เมื่อเช้าพี่หนุ่มประกาศว่าพี่ลาออกแล้วให้ฝ้ายมาทำตำแหน่งของพี่ลินดาแทน ทำไมมันปุ๊บปับแบบนี้ล่ะคะ ไหนบอกว่าอีกสักอาทิตย์ไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าเพราะเรื่องเมื่อคืน” นิกถามไปแบบสงสัย“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน คืนนี้พี่จะต้องไปเซี่ยงไฮ้กับเขาแล้ว พี่ไม่ได้เอาของพวกนี้ไปด้วยก็เลยเอามาให้เราสองคนน่ะ อยากได้อะไรก็เลือกเอาละกัน ที่เหลือจะเอาให้ใครก็แล้วแต่เลย” ลินดาบอกไป“ห้ะ จะไปคืนนี้เลยเหรอคะ...พวกเรายังไม่ได้ทำใจกันเลยนะคะ...ฝ้ายคิดว่าจะเลี้ยงส่งพี่ลินดาก่อนไปสักหน่อย ฝ้ายอยากขอบคุณที่พี่ลินดาให้โอกาสฝ้ายน่ะค่ะ” ฝ้ายบอกไปด้วยสีหน้าเศร้าๆ“จริงด้วยค่ะ นิกก็อยากจะเลี้ยงขอบคุณพี่ลินดาที่ช่วย

“ก็คุณไม่ถามผมนิ...ผมก็บอกคุณแล้วนี่ไง” หยางอี้ไม่ยอมเฉลยก็แกล้งพูดกวนเธอไป เพราะอยากรู้ว่าเธอจะว่ายังไงต่อ“ยังจะมีหน้ามาว่าฉันอีกนะ คุณมีเมียอยู่แล้วแล้วคุณจะพาฉันมาด้วยทำไมห้ะ ฉันไม่เป็นเมียน้อยของคุณหรอกนะ ฉันไม่ไปกับคุณแล้ว ฉันจะกลับไทย...” ลินดาลุกไปชี้หน้าต่อว่าเขาแบบโมโห“คุณจะกลับยังไงนี่เราอยู่บนเครื่องบินแล้วนะ คุณกลับไม่ได้แล้วลินดา” หยางอี้ยิ้มกวนๆใส่เธอ“ปึก ไอ้คนเลว ฉันไม่หน้ามากับคุณเลย...พรึบ...ตุ๊บ...อือ...” ลินดาเอาหมอนรองคอโยนใส่เขาอย่างแรง ก่อนจะเขาไปแบบไม่พอใจ แล้วเธอก็โดนเขาดึงมือกระตุกเข้าไปหาจนเธอล้มลงใส่ตัวเขา หยางอี้ก็เอามือโอบกอดเธอไว้“ปล่อยฉันนะคุณหยางอี้...” ลินดาเอามือดันหน้าอกเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมามองเขาแบบโกรธๆ“จะโมโหอะไรหึ เมียของผมก็คุณไงล่ะ หึงตัวเองงั้นเหรอ” หยางอี้พูดบอกเธอด้วยรอยยิ้มขำ“เพี๊ยะ! คนบ้า..แล้วจะมาพูดให้ฉันเข้าใจผิดทำไมเนี่ย ปล่อยเลยนะคนเจ้าเล่ห์...ปล่อยสิคะ..” ลินดาเอามือตีหน้าอกของเขาเบาๆ แล้วทำหน้ามุ้ยใส่เขา“ไม่ปล่อย...ด่าผมตั้งนานต้องทำโทษก่อน จุ๊บ...จุ๊บ...อื้ม...แบบนี้โกรธไม่ลงเลย” หยางอี้หอมแก้มเธอซ้ายขวาแบบชอบใจ“คุณหยางอี้ ค

จากนั้นทั้งสองก็นั่งเครื่องจนเดินทางมาถึงที่เซี่ยงไฮ้ประมาณตีสาม “ลินดา ผมยังมีพวกศัตรูคอยตามถ้าผมอยู่เดี๋ยวผมจะให้คุณไปกับลูกน้องของผมสองคนนี้นะ ผมไม่อยากให้หูตาของพวกศัตรูของผมมันเห็นว่าคุณมากับผม...ผมไม่อยากให้คุณเป็นอันตราย” หยางอี้บอกเธอเมื่อเครื่องลงจอดแล้ว“ค่ะ ฉันเข้าใจค่ะ แล้วคุณจะให้ฉันไปไหนคะ...” ลินดาก็ตอบรับไปแบบเข้าใจ เพราะเธอก็เคยเห็นเขาถูกไล่ฆ่ามาแล้ว ดังนั้นเธอจึงเข้าใจที่เขาทำแบบนี้“ลูกน้องของผมจะพาคุณไปขึ้นรถแล้วไปที่เพ้นท์เฮ้าทของผม ส่วนผมจะนั่งรถอีกคันตามไป คุณไม่ต้องห่วงนะ ผมจะปกป้องคุณให้ดีที่สุด...คุณลุกออกไปก่อนผมเถอะ..” หยางอี้บอกเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน“ค่ะ...งั้นเจอกันที่เพ้นท์เฮ้าท์ของคุณละกันค่ะ” ลินดาตอบเขาแล้วเธอก็ลุกขึ้น เพื่อจะเดินออกไป“พวกแกสองคนดูแลเมียฉันให้ดีนะ เข้าใจไหม” หยางอี้หันไปสั่งลูกน้องที่เขาให้ตามดูแลลินดา“ครับนาย พวกเราจะดูแลคุณลินดาให้ดีที่สุดครับ” สองหนุ่มที่แต่งตัวธรรมดาเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไปก็ตอบรับอย่างมาดมั่น“อืม...พาเมียฉันไปได้แล้ว” หยางอี้บอกไปก็แลมองลินดาแบบเป็นห่วงเธอ แต่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของเธอทั้งนั้น หากให