Todos los capítulos de His Regret Began When I Abandoned Him (Tagalog): Capítulo 91 - Capítulo 100

Kabanata 93Nagsimulang magliwanag ang mga ilaw sa lungsod habang papalayo ang kotse ni Calvin mula sa hotel. Mas tahimik ang kapaligiran sa loob ng sasakyan kaysa noong bago sila dumating.Nakatitig si Camelia sa tanawin sa labas ng bintana. Ngunit ang kaniyang isip ay naiwan doon sa VIP lounge.Ang paraan ng paghawak ni Calvin sa kaniyang kamay. Ang kawalan nito ng alinlangan noong sabihin ang mga salitang: “Siya ang aking asawa.”Sa kaniyang kandungan, napakapit nang mahigpit ang kaniyang mga kamay nang hindi niya namamalayan.— Bakit napakatahimik mo? biglang tanong ni Calvin.Hindi agad humarap si Camelia sa kaniya.— Nag-iisip lang ako.— Ng alin?Lumingon din si Camelia at tiningnan ito.— Sobra na ang ginawa mo kanina.Bahagyang ngumiti si Calvin.— Anong ibig mong sabihin?— Sinabi mo sa harap ng lahat na asawa mo ako.— Mali ba 'yon? kaswal na pabalik na tanong nito.Napakawala ng isang buntong-hininga si Camelia.— Wala na tayo, Calvin.Hindi agad sumagot ang lalaki. Nakatu

Kabanata 95Dumating ang umaga na nababalot ng mas malambot na liwanag kaysa sa kabilang araw. Ang mga silahis ng araw ay dumaplis sa pagitan ng mga kurtina at humalik sa sahig ng sala ng apartment ni Camelia.Matagal nang masigla ang paligid sa loob ng apartment.Nakatayo si Aurora sa harap ng isang maliit na salamin, inaayos ang laso sa kaniyang buhok. Samantala, abala naman si Daven sa pag-aayos ng kaniyang mga libro sa kaniyang bag, kahit na ilang beses pa itong nagkakamali at nakukuha ang maling mga kuwaderno.— Mami! Libro ba 'to sa maths o notebook sa drawing? tanong ni Daven, na nagtataka ang mukha.Si Camelia, na kasalukuyang nagsusuot ng kaniyang sapatos, ay simpleng sumulyap lamang nang mabilis.— Libro 'yan sa maths. Huwag mo nang paghaluin tulad ng ginawa mo kahapon.— Oh...Tumango si Daven bago mabilis na pinalitan ang libro.Tumatayo si Camelia habang inuunat ang kaniyang blusa.Ngayon ang mismong unang araw ng kaniyang opisyal na pagtatrabaho sa kompanya ni Calvin.Sa

Kabanata 97Eksaktong alas-11:45 ng tanghali nang matapos ang meeting.Isa-isang tumayo ang mga kliyente mula sa kanilang mga upuan at nakipagkamay kay Calvin na may mga ngiting bakas ang kasiyahan sa kanilang mga mukha. Unti-unting naglaho ang tensyon sa silid. Ang ilan ay nakangiti pa nang maluwang, halatang lubos na nasiyahan sa naging takbo ng negosasyon.“Umaasa kami sa matagumpay na pakikipagtulungan, Ginoong Calvin,” sabi ng isa sa kanila.Bahagyang tumango si Calvin.“Gayundin ako.”Nakatayo si Camelia sa tabi niya, maingat na inaayos ang mga dokumentong ginamit sa buong pagpupulong. Sanay, mabilis, at tahimik ang bawat galaw niya.Pagkaalis ng lahat, muling binalot ng katahimikan ang silid.Marahan siyang napabuntong-hininga.“Sa wakas... tapos na rin,” mahina niyang bulong.Tatalikod na sana siya upang bumalik sa kanyang mesa—Nang biglang manginig ang kanyang cellphone.Nang makita niya ang pangalang nasa screen, saglit siyang natigilan.Sino pa nga ba kundi si Revan?Ilang

KABANATA 99Gabi na.Bukas pa rin ang ilaw sa sala ng apartment. Ngunit wala nang maririnig na halakhakan ng mga bata. Wala na ring maliliit na yabag na masayang tumatakbo sa loob ng bahay.Tulog na silang lahat.Nakaupo si Camelia sa sofa. Walang lakas ang katawan niyang nakasandal sa sandalan nito. Hawak niya ang kanyang cellphone, ngunit matagal nang namatay ang ilaw ng screen.Ilang beses...Nag-vibrate ang kanyang telepono kanina.Paulit-ulit na lumitaw ang pangalan ni Calvin sa screen. Ngunit ni isang tawag ay hindi niya sinagot.“Ayoko nang makipag-usap sa’yo...” mahina niyang bulong sa sarili.Mabigat ang kanyang mga mata. Ngunit hindi dahil inaantok siya.Kundi dahil pagod na pagod na siya... ubos na ubos na ang kanyang damdamin.“Bakit ba laging nauuwi sa ganito...” halos pabulong niyang sambit.Ibinaba niya ang kanyang ulo. Hindi niya namalayang mahigpit na ang pagkakakuyom ng kanyang mga daliri sa tela ng kanyang damit.“Muntik na akong...” nanginginig ang kanyang paghinga

Kabanata 101Tumpak na alas-dose na sa orasan sa dingding.Nagsimula nang lumuwag nang kaunti ang kapaligiran sa opisina. Ang ilang empleyado ay naghahanda na para sa tanghalian, habang ang iba naman ay tinatapos pa rin ang kanilang mga gawain.Sa loob ng opisina ni Calvin, iba ang pakiramdam ng hangin kaysa sa karaniwan.Nakaupo pa rin si Camelia sa kanyang mesa. Ang kanyang paningin ay nakatutok sa screen ng laptop, at mabilis na gumagalaw ang kanyang mga daliri sa pagtatatype. Ngunit patag ang kanyang ekspresyon. Wala na ang dating lambing. Wala nang mga maliliit na tugon tulad ng dati.Ang lahat ay tila napakasungit at napakatigas.Tumayo si Calvin mula sa kanyang upuan. Tinitigan niya si Camelia nang ilang segundo. Marami siyang gustong sabihin. Ngunit ang lahat ay tila napipigilan sa kanyang lalamunan.“Magtanghalian na tayo.”Ngunit hindi agad sumagot si Camelia.Lumipas ang ilang segundo bago siya sumagot nang maikli, “Ayoko.”Kumunot ang noo ni Calvin. “Bakit?”“May lakad na