Library

Search

Home / Romance / Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya / Chapter 71 - Chapter 80

All Chapters of Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya: Chapter 71 - Chapter 80

83 Chapters

72

Kabanata 72Noong umagang iyon, dahan-dahang sumilip ang sikat ng araw sa pagitan ng mga kurtina ng silid sa ospital. Mas sariwa ang hangin kaysa sa mga nagdaang araw, na para bang may dala itong munting pag-asa sa gitna ng lahat ng kaguluhang nangyari.Nakaupo si Camelia sa isang upuan malapit sa bintana, hawak ang kanyang telepono. Kabubukas pa lamang niya ng kanyang email.Mabilis na sinuyod ng kanyang mga mata ang laman nito... hanggang sa huminto siya. Muli na naman ang linyang iyon.“We regret to inform you...”Nanghina ang mga daliri ni Camelia. Pumikit siya sandali.“Rejected na naman...” mahina niyang bulong.Binuksan niya ang kasunod na email. Ganoon pa rin ang resulta. Rejected.Bumigat ang kanyang paghinga. Parang pinipiga ang kanyang dibdib. Sandaling-sandali lang, gusto na talaga niyang sumuko.“Bakit napakahirap...” mahina niyang bulong.Ngunit isang maliit na tinig ang pumutol sa kanyang pag-iisip.“Mom!”Agad na lumingon si Camelia.Nakaupo si Aurora sa maliit na upua

73

Kabanata 73Abala at kahanga-hanga ang lobby ng kumpanya. Ang mga empleyadong maayos ang pananamit ay abalang papasok at palabas. May ilan na may dalang mga folder ng dokumento, habang ang iba naman ay tutok na tutok sa kani-kanilang mga smartphone.Nakatayo si Camelia sa tabi ng waiting area, mahigpit na hawak ang kanyang handbag. Paulit-ulit siyang sumusulyap sa pintuan, na para bang may hinihintay.“Sabi ni Yesi, dito raw ako maghintay...” mahina niyang bulong.Hindi niya isinama sina Aurora at Daven. Pansamantala muna niya silang iniwan sa bahay kasama ang kanilang yaya. Mabigat iyon para sa kanya, ngunit alam niyang mahalaga ang appointment na ito.Bahagyang nanlalamig ang kanyang mga kamay.“Kumalma ka lang...” pabulong niyang sabi sa sarili. “Ito na ang huli kong pagkakataon.”Kasabay ng mahinang tunog, bumukas ang mga pinto ng elevator.Ilang empleyado ang lumabas.At kabilang sa kanila......agad na namataan ni Camelia ang isang pamilyar na pigura.Si Revan iyon.Tahimik siya

74

Kabanata 74Dahan-dahang bumukas ang pinto ng opisina ng Human Resources.Lumabas si Camelia habang tila pinipigilan pa rin ang kanyang paghinga. Mahigpit niyang hawak ang kanyang application folder, na para bang iyon na lamang ang tanging masasandalan niya sa sandaling iyon.Sa labas, agad na tumayo si Yesi.“Kumusta ang interview?” nagmamadali nitong tanong.Si Revan, na nakatayo sa tabi nito, ay seryoso ring tumingin kay Camelia.Huminto si Camelia sa harap nilang dalawa. Huminga siya nang malalim bago sila binigyan ng isang mahinang ngiti.“Sinabi nila... rerepasuhin muna nila ang application ko.”Agad na tinapik ni Yesi ang kanyang balikat.“Mabuti iyon!”“Talaga?” medyo nag-aalinlangang tanong ni Camelia.“Oo! Ibig sabihin, may pagkakataon ka pa,” masiglang sagot ni Yesi. “Kung agad ka nilang tinanggihan, ibang usapan na iyon.”Dahan-dahang tumango si Camelia.Ngumiti rin si Revan.“Kaya mo 'yan.”Tumingin si Camelia sa kanya at muling tumango.“Salamat.”“Oo, ngayon ang kailang

75

Kabanata 75Unti-unting bumabalot ang gabi.Isa-isang nagsisindi ang mga ilaw ng lungsod, lumilikha ng mainit na atmosferang taliwas sa nararamdaman ng ilang tao sa gabing iyon.Sa isang simpleng restaurant, magkaharap na nakaupo sina Camelia at Revan.Magkapatong ang kanyang mga kamay sa ibabaw ng mesa, at paminsan-minsan ay kinakabahan niyang kinukuskos ang dulo ng kanyang mga daliri, isang kilos na hindi niya kayang itago.Napansin iyon ni Revan at bahagyang ngumiti.“Kabado ka talaga.”Agad na nag-angat ng tingin si Camelia.“Halata ba talaga?”“Oo. Sobrang halata,” natural na sagot nito.Napatawa nang mahina si Camelia, ngunit agad ding nawala ang kanyang ngiti.“Sa totoo lang... hindi ako komportable.”“Bakit?” malumanay na tanong ni Revan.Ibinaba ni Camelia ang kanyang tingin sa basong nasa harapan niya.“Hindi pa ako opisyal na diborsiyada.”Dahan-dahang tumango si Revan, na para bang inaasahan na niya iyon.“Naiintindihan ko.”Muli siyang tiningnan ni Camelia.“Salamat sa pa

76

Kabanata 76Ang mahinang ilaw ng club ay bumabalot sa buong lugar ng mapusyaw na liwanag. Umaalingawngaw ang musika—banayad ngunit nakakahumaling. Ang amoy ng alak ay humahalo sa mamahaling pabango, na lalong nagpapabigat sa atmospera.Sa isang sulok ng club, mag-isang nakaupo si Calvin. Ilang bote ng alak ang nakahilera sa harap niya.Mahigpit niyang hawak ang kanyang baso.“Sir... tama na po,” mahinang sabi ni Ronal na nasa kanyang tabi.Hindi man lang lumingon si Calvin.Itinaas lamang niya ang kanyang baso at muling uminom nang walang pag-aalinlangan.Dumaan ang mapait na alak sa kanyang lalamunan, ngunit wala itong nagawa upang maibsan ang bigat na dumidiin sa kanyang dibdib.“Isa pa,” walang emosyon niyang sabi.Napabuntong-hininga si Ronal.“Hindi pa po tuluyang gumagaling ang sikmura ninyo. Sinabi na rin po ng doktor na...”“Hindi ko kailangan ng sermon,” malamig na putol ni Calvin.Muli niyang pinuno ang kanyang baso.Ilang segundo ang lumipas.Biglang natigilan ang kanyang k

77

Kabanata 77Nananatiling naliligo sa malamlam na ilaw ng club ang buong silid nang biglang manginig nang marahas ang katawan ni Calvin.— Ugh...!Nadulas mula sa kanyang mga daliri ang basong hawak niya at nabasag iyon sa sahig na may malakas na kalabog.Si Ronal, na hindi pa tuluyang nakalalayo, ay agad na napalingon.— Sir?!Biglang yumuko si Calvin habang mahigpit na nakakapit ang isang kamay niya sa gilid ng mesa. Putol-putol ang kanyang paghinga. Ang sakit na sumisiklab sa kanyang sikmura ay naging hindi na matiis, na para bang may matalim na talim na walang tigil na tumatarak sa kanyang mga laman-loob.— Ah...Halos pabulong na lamang ang lumabas na boses mula sa kanyang tuyong lalamunan.Maya-maya, may kung anong umakyat mula sa kanyang lalamunan.— Kof...!Dugo.Bumulwak mula sa kanyang bibig ang maitim na pulang dugo at bumagsak sa sahig sa malalapot na patak.Natigilan si Ronal.— Sir...?!Sinubukan ni Calvin na tumayo, ngunit nanghina ang kanyang katawan. Unti-unti nang lum

78

Kabanata 78Marahang nagsara ang pinto ng apartment sa likuran ni Revan.— Salamat, Rev, sabi ni Camelia habang nananatili pa siyang nakatayo sa may pintuan.Nginitian siya ni Revan nang may init.— Huwag mong kalimutang subukan, ha? Nakausap ko na sila tungkol sa'yo.Tumango si Camelia.— Oo. Pupunta ako.Sandaling nag-atubili si Revan bago muling nagsalita sa banayad na tinig.— Alagaan mo ang sarili mo. Huwag mong akuin ang lahat nang mag-isa.Bahagyang ngumiti si Camelia.— Ayos lang. Huwag kang mag-alala.Mahina siyang napabuntong-hininga si Revan, na para bang alam niyang kalahati lamang ng katotohanan ang nasa likod ng mga salitang iyon.— Mauuna na ako.— Sige.Muling nagsara ang pinto.Agad na bumalot ang katahimikan sa buong apartment.Nanatiling nakatayo si Camelia nang ilang segundo. Nasa kanyang mga kamay pa rin ang mga dokumentong ibinigay ni Revan, ngunit malayo na ang kanyang isip.Bumalik na sina Aurora at Daven sa kanilang silid upang maglaro. Umaabot hanggang sala a

79

Kabanata 79Nang umagang iyon, maliwanag ang kalangitan, ngunit nananatili pa rin sa hangin ang lamig na iniwan ng gabi. Sa harap ng apartment building, dahan-dahang huminto ang isang sasakyan.Bumukas ang pinto. Bumaba si Calvin.Hindi na kasingtibay ng dati ang kanyang mga hakbang. Maputla pa rin ang kanyang mukha at tuyong-tuyo ang kanyang mga labi. Saglit niyang hinawakan ang kanyang tiyan, pinipigilan ang sakit na patuloy na tumutusok mula sa loob.— Hindi ka pa dapat lumalabas... nag-aalalang sabi ni Ronal mula sa loob ng sasakyan.Hindi lumingon si Calvin.— Wala akong oras.— Pero hindi pa stable ang kondisyon mo—— Sinabi ko nang ayos lang ako.Mahina ang kanyang tinig, ngunit matatag.Wala nang nagawa si Ronal kundi mapabuntong-hininga. Alam niyang wala nang makapipigil sa kanyang amo ngayon.Naglakad si Calvin papasok sa building.Mabigat ang bawat hakbang niya. Nandoon pa rin ang sakit sa kanyang tiyan. Hindi lamang ito simpleng kirot—mas para bang may kung anong kumakagat

80

Kabanata 80Biglang naging alanganin ang atmosphere sa sala.Nakatayo si Camelia ilang hakbang ang layo mula sa sofa, pilit pa ring pinapakalma ang tibok ng kanyang puso na hindi pa tuluyang bumabalik sa normal matapos ang nangyari kanina.Samantala, si Calvin...Nananatili pa rin itong nakaupo roon.Muling napahawak ang kanyang kamay sa tiyan.Sa pagkakataong ito, hindi na siya nagpapanggap.Muling dumating ang sakit.Mas malalim.Mas matalim.Para bang mahigpit na pinipiga ang kanyang sikmura mula sa loob, kasabay ng matinding hapding umaakyat hanggang sa kanyang dibdib.Bahagyang naging hindi regular ang kanyang paghinga at muling namutla ang kanyang mukha.— Ah...Mahina siyang napasinghap.Agad na napalingon si Camelia, na kanina pa sana aalis.— Ano na naman ang nangyayari sa'yo? tanong niya, at hindi niya namalayang naging mas nag-aalala ang kanyang tinig.Hindi agad sumagot si Calvin.Bahagya lamang siyang yumuko habang ang isang kamay ay mahigpit na nakakapit sa gilid ng sofa

81

Kabanata 81Mas mabigat kaysa dati ang mga hakbang ni Camelia habang pabalik siya sa sala. Sinubukan niyang pakalmahin ang sarili sa kusina, ngunit patuloy na gumugulo sa kanyang isipan ang larawan ni Calvin na mahinang nakaupo sa sofa.Paglabas na paglabas niya, agad na tumakbo patungo sa kanya ang dalawang maliliit na bata.— Mommy!Mahigpit na niyakap ni Aurora ang kanyang baywang, habang nakatayo naman sa tabi niya si Daven na seryoso ang mukha.— Palayasin mo siya, prangkang sabi ni Aurora. — Ayoko sa lalaking iyon.Tumango si Daven.— Oo, Mommy. Siguradong masama siya.Sandaling natahimik si Camelia.Napatingin siya sa sofa.Nandoon pa rin si Calvin, nakasandal ang katawan, maputla pa rin ang mukha ngunit bahagyang bumuti na ang kanyang kondisyon matapos kumain.Nagtagpo ang kanilang mga mata.May isang bagay sa mga matang iyon na mahirap ipaliwanag.Ngunit agad na umiwas ng tingin si Camelia.Lumuhod siya sa harap ng dalawang bata at marahang hinaplos ang kanilang mga buhok.—

PREV

...

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status