Todos los capítulos de His Regret Began When I Abandoned Him (Tagalog): Capítulo 101 - Capítulo 110

Kabanata 102Tumigil ang kotse ni Revan sa mismong tapat ng gusali ng opisina. Patay na ang makina, ngunit wala sa kanila ang agad na bumaba.Nakaupo pa rin nang tahimik si Camelia sa kanyang pwesto. Nakatitig siya nang diretso sa harapan. Nagbalik ang kanyang mukha sa parehong patag na ekspresyon tulad ng kaninang umaga.“Sigurado ka bang maayos ka lang?” malambot na tanong ni Revan.Bahagyang tumango si Camelia. “Maayos lang ako.”Hindi agad naniwala si Revan. “Kung aabalahin ka uli niya—”“Kaya ko na ang sarili ko,” mabilis siyang pinutol ni Camelia. Hindi malakas ang kanyang boses, ngunit sapat ang linaw... ayaw na niyang pag-usapan pa ang paksang iyon.Pumakawala ng isang mabagal na hininga si Revan. “Sige.”Lumipas ang ilang segundong katahimikan. “Salamat,” sa wakas ay sabi ni Camelia.Ngumiti nang bahagya si Revan. “Para saan?”“Sa tanghalian.”Nagkibit-balikat si Revan. “Puwede nating ulitin ito ibang araw.”Tumango lamang nang kaunti si Camelia, nang walang ibinibigay na pan

Kabanata 104Isa-isang nagsipag-ilawan ang mga ilaw sa lungsod, na nagre-reflect sa mga salaming pader ng mga matataas na gusali at nagbibigay-buhay sa isang masiglang gabi... Gayunpaman, para sa ilang tao, ang gabing ito ay tila mas malungkot kaysa kailanman.Sa loob ng isang pribadong club, masaya ang kapaligiran. Mahinang tumutugtog ang musika, nababalot ng malamlam na ilaw ang buong silid, at ang amoy ng alak ay humahalo sa halimuyak ng mga mamahaling pabango.Ngunit, sa isang sulok ng silid, nakaupo si Calvin nang nag-iisang tao.Maayos pa rin ang kanyang suit, ngunit nakabukas na ang unang pindutan ng kanyang barong. Maluwag na rin ang kanyang korbata.Halatang pagod ang kanyang mukha.Mas pagod kaysa sa karaniwan.Sa kanyang kamay...May hawak siyang sigarilyo.Dahan-dahan niya itong sindihan. Isang maliit na apoy ang sumiklab sa dulo ng lighter bago nito sinindihan ang tabako.Huminga siya nang malalim, hinayaang mapuno ng usok ang kanyang mga baga, tsaka dahan-dahang inilabas

Kabanata 106Naganap ang biyahe pabalik sa gitna ng isang mabigat na katahimikan.Walang totoong usapan na nabuo sa loob ng sasakyan. Tanging ang huni ng makina at ang mga ingay ng kalsada sa gabi ang paminsan-minsang naririnig mula sa labas.Nakatagilid na nakaupo si Camelia sa upuan ng pasahero, nakatitig ang kaniyang paningin nang diretso sa harapan.Sa kaniyang tabi, nakasandal si Calvin sa kaniyang upuan, nakapikit ang kalahati ng kaniyang mga mata.Subalit, paminsan-minsan, patago niyang ipinapaling ang kaniyang ulo upang pagmasdan ang walang-ekspresyong mukha ni Camelia."Galit ka pa rin...," mahina niyang bulong.Narinig ito ni Camelia.Ngunit hindi siya sumagot.Pagkalipas ng ilang minuto, huminto ang kotse sa tapat ng apartment.Agad na binuksan ni Camelia ang pintuan ng kotse."Bumaba ka na."Bumaba rin si Calvin, bagaman bahagyang nag-aalinlangan pa rin ang kaniyang mga hakbang."Sigurado ka bang kaya mong maglakad?" tanong ni Camelia nang hindi lumilingon.Gumuhit ang isa

Kabanata 108Nakalapag pa rin si Camelia sa ibabaw ni Calvin nang walang galaw. Hindi pa humuhupa ang kaniyang mabilis na paghinga, gulo-gulo pa rin ang kaniyang pag-iisip, at hindi sigurado ang kaniyang tingin – na tila hindi niya rin maiintindihan kung bakit hindi siya agad umalis sa ibabaw nito. Isang lakas sa loob niya ang nag-uutos na bumangon at ibalik ang sanay na distansya, subalit ang kaniyang katawan ay tila napakabigat. Masyadong malapit. Masyadong mainit. Masyadong... pamilyar.Si Calvin, na nakapansin sa kaniyang pagkalito, ay nanahimik. Ilang segundong tinitigan nang malalim si Camelia bago dahan-dahang lumapit uli sa kaniya. Sa pagkakataong ito, walang pagmamadali, walang anumang pilit. Muling dumampi ang kaniyang mga labi sa mga labi nito, mas banayad kaysa kanina, na para bang binibigyan siya ng oras... na para bang pinapadiin sa kaniya ang pagpipilian.At muli, bahagyang nanigas si Camelia. Subalit sandaling-sandali lamang iyon.Sapagkat sa pagkakataong ito, wala na

Kabanata 110Kakasara pa lamang ng pinto ng apartment nang matigil ang mga hakbang ni Camelia. Handa na siya, nakasabit ang kaniyang bag sa kaniyang balikat, at ang kaniyang mukha ay muling nagpakita ng karaniwang malamig na ekspresyon. Gayunpaman, nang makita ang kaanyuan ng lalaking nakatayo nang walang kaba sa harap ng pinto, agad na nakakunot ang kaniyang mga kilay."Bumalik ka na agad," sabi niya sa isang patag na tono.Si Calvin, na nakasandal sa kotse, ay nagkasya lamang sa isang manipis na ngiti."Hindi naman matagal ang paghahatid sa mga bata."Mabilis siyang tiningnan ni Camelia, tsaka nagpatuloy sa paglalakad nang hindi humihinto."Kaya kong pumunta sa sarili kong paraan."Agad na binuksan ni Calvin ang pinto ng kotse."Sabay na tayong pumunta."Huminto si Camelia. Lumingon siya nang kaunti, binibigyan siya ng isang tingin na puno ng pagkainis."Hindi iyon kailangan.""Sige na, pasok na," sabi ni Calvin sa isang malamig na tono, na tila ang pagtangging ito ay hindi bago par