Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

“Ako ay hihiwalayan ko siya. Ikaw lang ang mahal ko.”Malinaw na narinig ang boses ni Calvin Ashford.Natigilan si Camelia Collyn sa likod ng bahagyang nakabukas na pinto ng VIP room sa isang club. Mahigpit niyang kinapitan ang hawakan ng maliit niyang bag hanggang sa pumuti ang kanyang mga daliri, at kusang nanigas ang kanyang mga balikat. Kadarating lang niya, balak sana niyang magbigay ng munting sorpresa—isang cake na hawak pa rin niya ngayon dahil anibersaryo nila ng kasal.Ngunit ang mga salitang kanyang narinig ay tumama sa kanyang dibdib nang walang awa, pinahinto ang kanyang paghinga sa kanyang lalamunan.Kilalang-kilala niya ang boses na iyon. Boses na sa loob ng tatlong taon ay naging bahagi ng kanyang buhay, kahit kailan ay hindi naman niya tunay na ipinagkalooban ng init.Dahan-dahang lumapit si Camelia, isang hakbang lamang—sapat para silipin ang loob. Nakatayo si Calvin habang kaharap ang isang babaeng may mahabang tuwid na buhok, may mukhang maganda at ngiting banayad

Matapos maghintay nang matagal, sa wakas ay nakatanggap si Calvin ng tawag mula kay Ronal. Agad niya itong sinagot.“Kumusta?” matalim niyang tanong sa sandaling kumonekta ang tawag. “Nalaman mo na ba kung nasaan siya?”Sa kabilang linya, malalim munang huminga si Ronal.“Paumanhin po, Sir. Wala kaming natagpuang kahit anong bakas niya. Sa paliparan, estasyon, hotel, apartment... wala kahit saan. Para bang nilamon ng lupa si Madam Camelia.”“Ano ang ibig mong sabihin na walang kahit anong bakas?” sigaw ni Calvin. “Pinaglalaruan mo ba ako?”“Ipinakalat ko na po ang lahat ng tauhan natin, Sir,” maingat na sagot ni Ronal. “Ngunit wala talaga kaming makita. Parang—”“TAMA NA!” mariing putol ni Calvin. “Wala ka bang silbi o sadyang niloloko mo lang ako?”“Sir—”“Hindi ko kayo binabayaran para sa mga dahilan!” tumaas ang boses ni Calvin. “Hanapin ninyo siya. Kahit ano pang paraan ang gamitin ninyo. Kapag hanggang ngayong gabi ay wala pa rin kayong resulta, huwag na kayong bumalik sa trabaho

Lumipas ang dalawang buwan nang walang anumang balita mula kay Camelia.Nananatiling nakaupo si Calvin sa kanyang upuan sa opisina, nakatitig sa madilim na screen ng kanyang cellphone.Walang missed calls.Walang mensahe.Walang kahit isang palatandaan na balak pang bumalik ni Camelia.“Talaga bang iiwan na niya ako?” naiirita niyang bulong.Nakatayo si Ronal sa harap ng mesa niya, maingat ang kilos.“Sir, may meeting po tayo sa loob ng sampung minuto.”“Ikansela mo,” maikling sagot ni Calvin.Nag-alangan si Ronal.“Mahalagang pulong po ito kasama ang mga investor—”“Sabi kong ikansela mo,” putol ni Calvin. “Wala ako sa mood.”Tumango si Ronal at tahimik na lumabas.Mariing hinaplos ni Calvin ang kanyang mukha.Sa kanyang isip, paulit-ulit na umiikot ang isang pangungusap:Siguradong magmamakaawa siyang bumalik.Ngunit habang lumilipas ang mga araw, nagsisimulang mabasag ang paniniwalang iyon.Sa tuwing bumubukas ang pinto ng bahay, agad siyang lumilingon na may parehong pag-asa.Sa t

Hindi pa tuluyang sumisikat ang araw nang matagpuan si Calvin na nakatayo sa balkonahe ng ikalawang palapag ng kanyang bahay.Dumadaloy ang malamig na hangin sa manipis niyang kamiseta, ngunit tila wala siyang pakialam.Nakasandal ang dalawang kamay niya sa rehas ng balkonahe habang nakatitig sa madilim pa ring kalangitan.Nakasindi pa ang ilaw sa silid sa likuran niya.Nagpalipas ng gabi roon si Samantha.May marahang tunog ng mga yabag na papalapit.Hindi na lumingon si Calvin.Alam na niya kung sino iyon.Ilang segundo lamang ang lumipas nang may dalawang braso na pumalibot sa kanyang baywang mula sa likuran.“Hindi ka pa natutulog?” malumanay na tanong ni Samantha. “O kagigising mo lang?”Natahimik si Calvin.Dapat ay pamilyar na sa kanya ang ganoong yakap.Ngunit hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang nanigas ang kanyang katawan.Hindi dahil ayaw niya rito.Kundi dahil may ibang alaala ang pumapasok sa kanyang isip.Noon, tuwing tumatayo siya sa balkonahe nang ganito, palagin

Ipinikit ni Calvin ang mga mata habang nakaupo sa kanyang upuan sa opisina. Maliwanag pa rin ang ilaw sa silid, ngunit pakiramdam niya ay mabigat ang kanyang ulo. Hindi niya alam kung kailan nagsimulang maglakbay ang kanyang isip nang hindi niya namamalayan. Huminga siya nang malalim at saka dahan-dahang nagbuga ng hangin.Ngunit bumalik pa rin ang alaalang iyon.Makasalimuot ang pagbuhos ng ulan nang gabing iyon. Gabing-gabi nang makauwi si Calvin, at hindi matatag ang kanyang mga hakbang. Kumakapit sa kanyang katawan ang amoy ng alak. Pagkabukas na pagkabukas ng pinto ng bahay, agad na tumayo si Camelia mula sa sofa.“Calvin?” nanginginig ang boses nito. “Uminom ka na naman?”Hindi sumagot si Calvin. Basta-basta niyang hinubad ang kanyang sapatos at naglakad ng ilang hakbang bago bahagyang mawalan ng balanse. Agad na hinawakan ni Camelia ang kanyang braso.“Huwag mo akong hawakan,” ungol ni Calvin habang inaalis ang kamay nito, ngunit salungat sa kanyang mga salita, wala siyang sapa