Library

Home / Romance / His Regret Began When I Abandoned Him (Tagalog) / Kabanata 141 - Kabanata 149

Lahat ng Kabanata ng His Regret Began When I Abandoned Him (Tagalog): Kabanata 141 - Kabanata 149

149 Kabanata

142

Kabanata 142Kinaumagahan, huminto ang itim na kotseng minamaneho ni Calvin sa tapat ng pintuan ng paaralan. Ang ingay ng iba pang mga batang dumarating, ang mahihinang tawanan, at ang mga nagmamadaling hakbang ay lumikha ng isang masiglang kapaligiran sa umaga. Ngunit sa loob ng kotse, may isang munting init na ramdam na mas makahulugan."Halikana, bilisan niyo nang bumaba. Mahuhuli na kayo," sabi ni Camelia habang lumingon sa likod.Agad na binuksan ni Aurora ang pinto nang may kasabikan. "Mama, sunduin mo kami mamaya, ha!""Oo, anak," banayad na sagot ni Camelia.Sumunod si Daven, na medyo mas kalmado, ngunit hawak pa rin ang kamay ni Camelia pagkababa pa lamang ng kotse. "Mama, huwag mong kakalimutan, ha."Napangiti si Camelia habang hinahaplos ang mga ulo nilang dalawa. "Hindi kakalimutan ni Mama."Nakatira pa rin si Calvin sa upuan ng driver, pinapanood sila mula sa loob ng kotse. May isang bagay sa kanyang tingin ngayong umaga—mainit, ngunit tila gusto rin niyang hawakan nang m

143

Kabanata 143Ang pasilyo ng ospital ay naramdamang malamig at masyadong tahimik, kahit na walang hinto ang pagdaan ng mga tao. Ang mga puting ilaw sa kisame ay pumapantol sa makintab na sahig, na lumilikha ng mga munting anino na nagbabago sa tuwing may maglalakad na lalagpas. Sa tapat ng pinto ng emergency room, nakatayo si Camelia na nanginginig ang katawan, ang kanyang mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa isa't isa na para bang pinipigilan ang sarili na bumagsak."Misis, pakiusap po sa labas muna kayo maghintay," seryoso ngunit magalang na sabi ng isa sa mga doktor habang isinarado ang pinto ng ER."Dok, pakiusap... kailangan niyang mabuhay..." basag ang boses ni Camelia, halos hindi na marinig.Bahagya lamang tumango ang doktor bago tuluyang sumara nang mahigpit ang pinto.Bumundol paatras si Camelia. Naramdaman niyang nanghihina ang kanyang mga tuhod. Halos mabuwal na siya kung hindi lamang siya mabilis na nakahawak sa pader sa kanyang tabi. Hindi pantay ang kanyang paghinga, at

144

Kabanata 144Malamig pa rin ang hangin sa paligid ng ospital noong umagang iyon, ngunit ang tensyon na nakabitin sa dibdib ni Camelia ay hindi pa rin nababawasan kahit kaunti. Nakaupo siya sa isang upuan sa pasilyo ng ICU, pagod ang kanyang katawan, at namumula ang kanyang mga mata sa pag-iyak na hindi talaga huminto simula kagabi. Sa kanyang kamay, mahigpit pa rin niyang hawak ang kanyang telepono, na para bang ito na lamang ang tanging bagay na mahahawakan niya sa gitna ng kaguluhan.Mabilis na lumapit ang mga hakbang."Ginang Camelia," matatag na tawag ng boses ni Ronal.Agad na inangat ni Camelia ang kanyang mukha. "Oo, Ronal?"Nakatayo ang lalaki sa harap niya, seryoso ang kanyang mukha, at matalim ang kanyang mga mata na para bang may natuklasan siyang napakahalagang bagay."Nakuha ko na ang mga resulta," sabi niya nang walang maraming introduksyon.Agad na bumilis ang tibok ng puso ni Camelia. "Anong ibig mong sabihin?"Huminga nang malalim si Ronal, tsaka tumingin nang diretso

145

Kabanata 145Napakalakas ng tihip ng simoy ng hangin mula sa dagat sa pantalan noong hapon na iyon. Ang maalat na amoy ay nahalo sa tunog ng mga busina ng barko at ang mga hakbang ng mga pampasahero na pumupuno sa maingay na lugar ng pantalan. Nakatayo si Camelia malapit sa rehas, ang kanyang paghinga ay hindi pa rin ganap na maayos matapos tumakbo kanina. Ang kanyang mahabang buhok ay gulo-gulo dahil sa hangin, habang ang kanyang mga mata ay patuloy na nakatitig sa malaking barkong pampasahero na dahan-dahang nagsisimulang lumayo mula sa pantalan."Nandiyan siya..." mahina niyang ibinulong.Nakatayo si Ronal sa kanyang tabi habang nakatitig sa screen ng kanyang telepono, nagtiim ang kanyang panga. Ang kanyang mga daliri ay mabilis na gumalaw habang nagta-type ng isang bagay bago sa wakas ay sumagot sa isang tawag."Hello, si Ronal ito mula sa Ashford Group," malamig niyang sabi at diretso sa punto. "Kailangan ko ng tulong ngayon din."Lumingon si Camelia upang tingnan siya. Nakita ni

146

Kabanata 146Ang kotseng nagdadala kay Samantha ay sa wakas ay huminto sa likod na bahagi ng tanggapan ng pulisya na nakikipagtulungan sa Ashford Group. Ang kalangitan ay nagsimula nang magdilim, ang mga ilaw sa kalsada ay nagliliwanag nang malamlam, habang ang hangin ng gabi ay naramdamang malamig sa balat. Sa sandaling bumukas ang pinto ng kotse, si Samantha ay mabilis na hinila palabas ng dalawang bodyguard. Ang kanyang buhok ay gulo-gulo, ang kanyang mukha ay namumutla, at ang dalawa niyang kamay ay nakaposas pa rin.Si Camelia, na nakatayo doon habang naghihintay, ay mabilis na humakbang forward. Ang kanyang dibdib ay tumataas at bumababa habang pinipigil ang mga emosyon na patuloy na nagkapatong-patong simula pa kahapon nang walang anumang labasan.Sa sandaling humarap si Samantha, isang matinding sampal ang agad na dumapo sa kanyang pisngi.Pak!Nagpakawala si Samantha ng isang munting tili sa pagkagulat. Ang kanyang mukha ay agad na tumapon sa tagiliran."Camelia!" galit niyan

147

Kabanata 147Nang umagang iyon, ang kalangitan sa ibabaw ng kabisera ay nagmukhang madilim. Ang sikat ng araw ay natatakpan ng manipis na mga ulap, na nagpagawa sa kapaligiran sa tirahan ng pamilya Ashford na magmukhang mas kalmado kaysa sa karaniwan. Sa silid-panganan ng pangunahing bahay, ang aroma ng mainit na tsa at tinostang tinapay ay pumuno sa hangin, ngunit hindi nito tunay na nagawang mas magaan ang kapaligiran. Nakaupo si Camelia malapit kina Mira at Lola Sarah na may pagod na mukha, kahit na sinubukan niyang magmukhang maayos.Sina Aurora at Daven ay nasa itaas pa rin kasama ang nanny, naghahanda na para umalis patungo sa paaralan.Pinagmasdan ni Mira ang mukha ni Camelia nang medyo matagal bago sa wakas ay nagtanong nang mahinahon, "Nakatulog ka ba man lang kagabi?"Nagbigay si Camelia ng isang bahagyang ngiti. "Nakatulog po ako nang kaunti.""Nagsisinungaling ka," sagot ni Sarah habang nagpapakawala ng isang maliit na buntong-hininga. "Masyadong namumula at mamaga ang mga

148

Kabanata 148Ang eroplanong nagdadala kay Camelia ay sa wakas ay lumapag sa Singapore nang malapit na ang tanghali. Ang kalangitan ng lungsod ay nagmukhang maliwanag matapos ang ulan noong umaga, at ang mga kalsada ay medyo basa pa rin habang ang kotseng sumusundo sa kanya ay nagmamaneho patungo sa ospital kung saan ginagamot si Jonathan. Simula pa kanina, halos hindi nagsasalita si Camelia. Ang kanyang mga kamay ay patuloy na nakahawak nang mahigpit sa kanyang telepono, habang ang kanyang mga isip ay naghahalo sa pagitan ng pag-asa at takot.Masyadong matagal nang natutulog si Juna.At ngayon, nang mayroon na sa wakas na mabuting balita, si Camelia ay sa halip natatakot na umasa nang masyado.Huminto ang kotse sa tapat ng matayog na gusali ng internasyonal na ospital. Sa sandaling bumukas ang pinto, mabilis na bumaba si Camelia. Dalawang bodyguard ng pamilya Ashford ang sumunod sa kanyang likod, ngunit ang babae ay naglakad na pumasok sa lobby ng ospital sa mabilis na mga hakbang."M

149

Kabanata 149Patuloy pa ring nakatitig si Juna kay Camelia na may bahagyang salubong na mga kilay. Ang epekto ng gamot at ng matagal na pagtulog ay hindi pa ganap na napapawi sa kanyang isip, ngunit malinaw niyang nakikita ang pagbabago sa mukha ng kanyang nakababatang kapatid. May pagod na hindi nito maitago, may kalungkutan na kahit ang maliit na ngiti ni Camelia ay hindi kayang takpan."Sino siya?" mahinang tanong muli ni Juna.Ibinaba ni Camelia ang kanyang ulo nang ilang sandali bago sa wakas ay mahimik na sumagot, "Si Calvin."Ang pangalang iyon ay nagpatahimik kay Juna nang ilang segundo. Ang kanyang tingin ay naging medyo matalim kahit na ang kanyang katawan ay mahina pa rin sa kama."Nasa coma si Calvin?" paos ang kanyang boses.Bahagyang tumango si Camelia."Bakit nag-aalala ka pa rin sa kanya?" mahinahon ngunit malinaw na tanong ni Juna. "Hindi ba't siya ang lalaking pinakanakasakit sa 'yo?"Nagpakawala si Camelia ng isang dahan-dahang hininga. Inasahan na niyang darating a

150

Kabanata 150Halos isang linggo ring nanatili si Camelia sa Singapore upang samahan si Jonathan sa kanyang paggaling. Unti-unti nang bumubuti ang kalagayan ni Juna. Hindi na kasingpula ng unang araw ng kanyang pagkagising ang kanyang mukha, at naging mas matatag na ang kanyang mga hakbang, bagama't nangangailangan pa rin siya ng tulong paminsan-minsan. Nang umagang iyon, sa wakas ay bumalik na silang dalawa sa New York gamit ang pribadong eroplano ng pamilya Ashford.Sa kabuuan ng biyahe, ilang beses na sumulyap si Camelia kay Juna habang nakaupo ito sa tabi ng bintana at nagbabasa ng mga ulat ng kumpanya sa kanyang tablet. Ang makita lamang ang kanyang kapatid na gumagawa ng isang simpleng bagay na tulad niyon ay sapat na upang gumaan ang kanyang pakiramdam."Kagagaling mo lang. Huwag ka munang magtrabaho agad," mahinang pangaral ni Camelia habang sumusulyap sa screen ng tablet.Nasinghal nang mahina si Juna nang hindi inilalayo ang tingin. "Nagbabasa lang ako.""Ang pagbabasa ng mga

PREV

...

10 11 12 13 14 15

NEXT

I-scan ang code para mabasa sa App

DMCA.com Protection Status