All Chapters of His Regret Began When I Abandoned Him (Tagalog): Chapter 131 - Chapter 140

Kabanata 133Mas abala kaysa sa karaniwan ang umaga sa Departamento ng Disenyo.Mula sa sandaling humakbang si Camelia papasok sa silid, ilang pares ng mga mata ang agad na bumaling sa kanya. Hindi na ito ang mga karaniwang tingin noong mga nagdaang araw, kundi mga titig na puno ng kyuryosidad, paghangay, at maging bahagyang pagsipsip matapos ang anunsyo ni Calvin kahapon."Magandang umaga, Ginang Camelia!" bati ng isa sa mga babaeng kawani na may labis na malawak na ngiti.Huminto si Camelia nang ilang sandali, bago tinugon ang bati na may bahagyang ngiti. "Magandang umaga."Kaila-lagay lamang niya ng kanyang bag sa talahanayan nang dalawang iba pang kawani ang nagmamadaling lumapit, dala ang ilang mga folder at draft ng disenyo."Ma'am, kami na po ang magpapatuloy sa draft para sa presentasyon sa kliyente ngayong hapon.""Oo nga po, maupo na lang kayo at mag-relax. Hindi ba't kayo na ngayon ang... well, asawa ni Mr. Calvin?" dagdag ng isa pa sa medyo eksaheradong tono.Kumunot ang n

Kabanata 135Nawala na rin sa wakas ang yakap, ngunit ang init ng biglaang pagkikitang iyon ay nanatili pa rin sa hangin.Nakatayo si Calvin nang tuwid sa gitna ng sangay na opisina sa timog, habang si Ziyi naman ay humakbang paatras nang kalahating hakbang, ang kanyang ngiti ay dahan-dahang naging pagtataka."Bakit hindi mo ginanti ang yakap ko?" tanong niya habang nakatagilid ang ulo, ang kanyang tingin ay may dalang tunay na kyuryosidad.Nagpakawala si Calvin ng isang dahan-dahang hininga, tsaka bahagyang inayos ang kulyar ng kanyang kamiseta na nagusot dahil sa yakap.Ang kanyang ekspresyon ay nanatiling kalmado, ngunit mayroong distansya na sadyang nilikha niya."Gusto ko lang irespeto ang asawa ko."Bumagsak ang mga salitang iyon nang ganoon na lamang—kalmado, malinaw, at walang pag-aatubili.Ang ngiti sa mukha ni Ziyi ay agad na napawi."Ang asawa mo?" inulit niya nang mahina, halos hindi makapaniwala.Tumango si Calvin."Oo."Nagbago ang mukha ng babae, ang halo ng pagkagulat

Kabanata 137Lalo pang lumalim ang gabi. Ang mga ilaw ng lungsod sa labas ng bintana ng presidential suite ay nagpapakalat ng banayad na liwanag sa loob ng silid, na naglilikha ng isang mainit na kapaligiran na sumasalungat sa malamig na hangin mula sa air conditioner. Matapos ubusin ang haponan na dinala ni Ziyi—na pinagsuhan at pinagsaluhan nilang dalawa—si Camelia ay nakaupo habang nakasandal sa malaking sofa malapit sa bintana, habang si Calvin naman ay nakaupo sa kanyang tabi na ang isang braso ay kaswal na nakapatong sa kanyang mga balikat.Ang katahimikan sa pagitan nila ay hindi na nakakailang.Sa halip, naramdaman itong komportable.Parang dalawang tao na sa wakas ay nakahanap ng daan pabalik sa kanilang tahanan.Lumingon si Calvin, nakatitig sa mukha ni Camelia na mukhang mas kalmado kaysa noong hapon na iyon. Ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang nag-ipit ng isang strand ng kanyang buhok sa likod ng kanyang tainga, tsaka ang kanyang mga mata ay bahagyang kumitid, na parang

Kabanata 139Napakainit ng hapon sa timog na lungsod. Mataas ang sikat ng araw sa kalangitan, na nagpapakawala ng nakasisilaw na puting liwanag sa project site ng sangay ng kumpanya ng mga Ashford. Isang manipis na usok ng alikabok ang pumapaibabaw sa hangin tuwing may dumadaan na sasakyan ng proyekto, samantalang ang tunog ng mga dril, ang mga tagubilin ng kapatas, at ang kalansing ng mga bakal ay umaalingawngaw sa paligid. Sa gitna ng lahat ng kaalalahanang iyon, kitang-kita ang kaanyuan ni Calvin.Nakatayo ang lalaki sa outdoor area na may puting safety helmet sa kaniyang ulo at madilim na safety vest na nakabalot sa kaniyang matangkad na pangangatawan. Ang puting polo na suot niya sa ilalim ng vest ay nagsisimula nang dumikit nang bahagya sa kaniyang balat dahil sa pawis. Hawak ng isa niyang kamay ang blueprint, habang ang isa naman ay nakaturo sa istruktura ng gusali na kasalukuyan pa ring itinatayo."Kailangang patibayin pa ang bahaging ito," matatag na pahayag ni Calvin sa kapa

Kabanata 141Dahan-dahang lumubog ang gabi sa timog na lungsod, na nag-iwan ng munting kahel na liwanag sa kalangitan na unti-unting napawi patungong kadiliman. Sa loob ng itim na kotse na mabilis na bumabaybay sa highway, ang kapaligiran ay ramdam na mainit kahit kakaunti lamang ang salitang binibitawan. Nakaupo si Calvin sa likod ng manibela habang ang isang kamay ay nakahawak doon, samantalang ang isa naman ay paminsan-minsang humahawak sa mga daliri ni Camelia na nakaupo sa kanyang tabi. Ang liwanag ng mga ilaw sa kalsada ay gumuguhit sa windshield, na lumilikha ng mga munting anino na sumasabay sa takbo ng sasakyan."Sigurado ka bang gusto mo nang umuwi ngayon?" tanong ni Calvin nang hindi inilalayo ang kanyang mga mata sa kalsada.Lumingon si Camelia, at ang kanyang nakalugay na buhok ay bahagyang gumalaw kasabay nito. "Nami-miss ko na ang mga bata," tapat niyang sagot, ang kanyang boses ay malambot ngunit puno ng di-maikakailang pangungulila.Bahagyang napangiti si Calvin. "Ako