All Chapters of เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย: Chapter 1 - Chapter 9

ชาติที่แล้ว ฉันไม่อาจยอมรับได้ที่เผยเจ๋อหย่วนลำเอียงเข้าข้างซูหว่านฉิงและลูกชายของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จึงตัดสินใจหย่ากับเขาอย่างเด็ดขาดแต่หลังหย่าได้ไม่นาน ลูกสาวของฉันก็หมดสติล้มลงที่โรงเรียนโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆแพทย์วินิจฉัยว่าเธอมีภาวะไตเสียหายอย่างรุนแรง และจำเป็นต้องเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนไตโดยด่วนเมื่อมองดูค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดที่สูงลิ่ว รวมถึงคิวรอผู้บริจาคไตที่ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน โลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลงทันทีฉันรีบไปหาเผยเจ๋อหย่วนอย่างคนเสียสติ แต่กลับถูกซูหว่านฉิงขวางไว้หน้าคฤหาสน์ม็อค“เธอกับเขาหย่ากันแล้ว ไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาที่นี่อีก ฉันแนะนำว่ารีบกลับไปจะดีกว่า”ตอนนั้นซูหว่านฉิงได้พาลูกชายย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์แล้ว เธอได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของฉัน และมองฉันด้วยสายตาหยิ่งยโสเหนือกว่า“ขอร้องล่ะ ให้ฉันได้เจอเผยเจ๋อหย่วนสักครั้ง ลูกสาวของพวกเรากำลังอยู่ในห้องฉุกเฉิน!”ฉันอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงเสียงหัวเราะเยาะของซูหว่านฉิง“ลูกสาวของเธอจะเป็นหรือตาย มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วย?”ร่างกายของฉันเย็นไปทั้งตัว ได้แต่

ภายในสวนสนุกตกอยู่ในความโกลาหลทันที ภาพจากกล้องสั่นไหวอย่างรุนแรงซูหว่านฉิงกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าไปหา“หยางหยาง!”สีหน้าของเผยเจ๋อหย่วนเปลี่ยนไปทันที เขารีบอุ้มเด็กขึ้นมา“เรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!”แม้แต่น้ำเสียงของผู้ประกาศข่าวก็เริ่มลนลาน"ดูเหมือนว่าจะเกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงเฉียบพลันขึ้นในพื้นที่ครับ! ตอนนี้เด็กมีอาการหายใจติดขัดแล้ว..."บนหน้าจอ ซูหยางมีริมฝีปากเขียวคล้ำ หายใจหอบถี่ เห็นได้ชัดว่ากำลังขาดออกซิเจนเผยเจ๋อหย่วนอุ้มเด็กสาวเท้าวิ่งสุดชีวิตไปยังทางออกของสวนสนุก โดยมีซูหว่านฉิงที่ร้องไห้จนตัวสั่นเกาะแขนเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยภายในทางเดินของโรงพยาบาลเงียบลงชั่วขณะฉันไม่มีเวลาไปสนใจสิ่งสารพัดที่เกิดขึ้นในทีวี ทำเพียงกอดปลอบลูกสาวที่กำลังโศกเศร้าไว้แน่นคอยปลอบไม่ห่างน่าแปลกที่หลังจากร้องไห้อยู่พักหนึ่ง ลูกสาวก็หยุดร้องเอง เธอขึ้นไปนอนบนเตียงผ่าตัดด้วยตัวเอง ก่อนพูดกับฉันอย่างสงบ“แม่คะ หนูไม่เสียใจแล้ว ในเมื่อพ่อมีเด็กที่เขาชอบมากกว่า งั้นพวกเราก็ไม่เอาพ่อแล้ว ดีไหมคะ?”น้ำตาของฉันไหลออกมาอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าตอบ“แม่ฟังหนูจ้ะ พอผ่าตัดเสร็จ พวกเราก็ไปกัน!”เมื่

เมื่อเห็นว่าเผยเจ๋อหย่วนยอมอยู่ต่อตามคำพูดของเธอ ซูหว่านฉิงก็แอบดีใจอยู่ในใจทันทีแต่ใบหน้ายังคงแสดงท่าทางอ่อนแอและน่าสงสาร ก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้น“เจ๋อหย่วนคะ ทำไมพี่ฟางอี๋ ถึงชอบเอาแต่ใจโดยไม่ดูเวล่ำเวลาแบบนี้คะ? อาการของหยางหยางอันตรายขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่เห็นใจพวกเราบ้าง ต้องมาสร้างปัญหาเอาในเวลานี้ด้วย?”หลังได้ยินคำพูดของเธอ สีหน้าของเผยเจ๋อหย่วนก็ยิ่งหม่นลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ“เธอก็เป็นแบบนี้มาตลอด เอาแต่แคร์ความรู้สึกของตัวเอง ไม่เคยคิดถึงคนอื่น”ซูหว่านฉิงพยักหน้า ก่อนพูดต่ออย่างมั่นใจจงใจ“คอยดูเถอะ เธอก็แค่หึงฉัน อีกเดี๋ยวต้องโทรหาคุณไม่หยุดแน่นอน”เผยเจ๋อหย่วนถอนหายใจอย่างจนปัญญา“เรื่องผ่าตัดของลูกสาว ผมจัดการไว้หมดแล้ว แต่เธอก็ยังทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีผม”จากนั้นเขาก็กดปิดโทรศัพท์มือถือโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด พร้อมพูดเสียงอย่างเย็นชา“ต้องดัดนิสัยให้เข็ดหลาบซะบ้าง ช่วงไม่กี่วันนี้ผมจะปล่อยให้เธอหัดเรียนรู้ที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง”ซูหว่านฉิงแอบสะใจอยู่ในใจ แต่ภายนอกยังคงทำตัวอ่อนโยนและใจกว้าง“คุณก็อย่าโกรธมากเลยนะ พอหยางหยางออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉ

เป็นอย่างที่ซูหว่านฉิงหวังไว้จริง ๆ เผยเจ๋อหย่วนตามหาพวกเราสองแม่ลูกทั่วทั้งโรงพยาบาล แต่ก็ไม่พบเขาบุกเข้าไปในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาลด้วยความโกรธจัด ก่อนจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายและตวาดถาม“ลูกสาวของฉัน เผยเนี่ยน อยู่ที่ไหน?!”ผู้อำนวยการโรงพยาบาลตกใจกับการกระทำกะทันหันของเขาจนตัวสั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ“เผยเนี่ยน… เป็นลูกสาวของท่านงั้นหรือครับ? ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเธอไปไหนแล้ว”ผู้อำนวยการถูกกระชากคอเสื้อไว้จนพูดติด ๆ ขัด ๆ“ท่าน ท่านผู้นำครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเธอไปไหนแล้ว พวกเธอออกจากโรงพยาบาลไปแล้วครับ!”“ออกไปแล้วงั้นเหรอ?”ร่างกายของเผยเจ๋อหย่วนสั่นสะท้าน เขาคลายมือออกเล็กน้อย ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดตัวผู้อำนวยการติดกำแพงอีกครั้ง“วันผ่าตัด ทำไมถึงไม่มีหมอสักคนไปช่วยชีวิตลูกสาวของฉัน?!”ผู้อำนวยการหน้าซีดเผือด รีบอธิบายอย่างร้อนรน“ผมทำตามคำสั่งของท่าน ให้หมอเจ้าของไข้ทุกคนในโรงพยาบาลไปช่วยลูกชายของคุณซูหว่านฉิง พวกเราก็แค่ปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน ไม่กล้าขัดขืนเลยครับ!”เผยเจ๋อหย่วนปล่อยมือทันที ก่อนตะโกนออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้“เผยเนี

ผู้ช่วยพุ่งเข้าไปแย่งปืนในมือของเขาออกมาได้ทันทีเผยเจ๋อหย่วนนั่งทรุดอยู่ข้างเตียง ราวกับถูกสูบพลังทั้งหมดไปจนหมด เขาตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า“หลีกไป! ฉันจะไปอยู่กับพวกเธอ!”ผู้ช่วยหอบหายใจแรง ด้วยความร้อนใจจนเสียงสั่น“ท่านผู้นำครับ ผมหาเบาะแสของพวกเธอเจอแล้ว!”เผยเจ๋อหย่วนเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาในพริบตา“แกว่าอะไรนะ?”“ผมสืบพบว่าไม่นานหลังจากที่คุณนายออกจากโรงพยาบาล ก็มีรถพยาบาลมารับพวกเธอไป และมีขบวนรถมายบัคสีดำคุ้มกันออกจากตัวเมืองอย่างรวดเร็ว คุณหนูเนี่ยนเนี่ยนกับคุณนายต้องยังมีชีวิตอยู่แน่นอนครับ”เสียงของเผยเจ๋อหย่วนสั่นเครือเช่นกัน“เนี่ยนเนี่ยนกับฟางอี๋ยังมีชีวิตอยู่… พวกเธอยังมีชีวิตอยู่…”“แต่…”เสียงของผู้ช่วยแผ่วลง“หลังจากขบวนรถออกจากเนเปิลส์ พวกเขาก็หายวับไปกับตา ราวกับล่องหนหายสาบสูญไปจากโลกนี้ และไม่สามารถสืบหาเบาะแสใดๆ ได้อีกเลยครับ"หลังฟังจบ อารมณ์ของเผยเจ๋อหย่วนก็จมดิ่งลงอีกครั้งทั้งที่ตัวเขามีฐานะเป็นถึงผู้นำมาเฟียระดับสูงสุดของเนเปิลส์ มีอำนาจล้นฟ้าคับประเทศ มาวันนี้กลับกลายเป็นว่าแม้แต่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองก็ยังไม่มีปัญญาตามหาให้เจอ