บทที่ 4

สมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ราวกับทั้งร่างถูกแช่อยู่ในน้ำเย็นเยียบที่กัดลึกถึงกระดูก

แต่ซูหว่านฉิงกลับหัวเราะออกมา

“ความรู้สึกที่ต้องมองดูลูกสาวตัวเองตายต่อหน้าต่อตาเป็นยังไงบ้าง? จะโทษก็โทษตัวเองที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แย่งตำแหน่งคุณนายของฉันไป จนทำให้ฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เหมาะสม… ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกอย่างให้เต็มที่เถอะ!”

พูดจบเธอก็เดินจากไปอย่างผู้ชนะ ส่วนบอดี้การ์ดก็พาดร.บราวน์หายลับไปสุดทางเดินแล้ว

ฉันคิดจะวิ่งตามไป แต่พยาบาลตัวเล็กๆ ที่กำลังลนลานกลับคว้าตัวฉันไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า

"คุณฟางคะ หมอทั้งโรงพยาบาลถูกท่านผู้นำเรียกตัวไปหมดแล้ว... คุณรีบคิดหาทางอื่นเถอะค่ะ! คนไข้รอได้อีกไม่นานแล้วนะ!"

ฉันพยายามกดความตื่นตระหนกในใจเอาไว้ แล้วโทรหาเผยเจ๋อหย่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ปลายสายก็ไม่มีคนรับ

ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน ขณะที่เสียงสัญญาณเตือนจากห้องผ่าตัดดังแหลมบาดหูขึ้นเรื่อย ๆ

“ติ๊ด—ติ๊ด—ติ๊ด—”

พยาบาลร้อนใจจนแทบร้องไห้

“คุณฟางคะ อาการของคนไข้รอไม่ได้แล้วจริง ๆ! ถ้ายังไม่มีหมอเข้าไปช่วย เธอจะเป็นอันตรายนะคะ!”

สมองของฉันสับสนไปหมด เผยเจ๋อหย่วนไม่รับสาย ผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็หลบหน้า หมอทั้งชั้นแทบทั้งหมดถูกย้ายไปที่ห้องฉุกเฉิน

ราวกับว่าทั้งโลกทอดทิ้งฉันไปในพริบตา

ท้ายที่สุด ฉันได้แต่กดโทรหาซูหว่านฉิงด้วยมือที่สั่นเทา

“ซูหว่านฉิง… ขอร้องล่ะ ตอนนี้ลูกสาวของฉันอยู่ในห้องผ่าตัด อาการของเธออันตรายมาก”

“ช่วยให้พวกเขาส่งหมอกลับมาสักคนได้ไหม? แค่คนเดียวก็ยังดี… ขอแค่ลูกสาวของฉันปลอดภัย ฉันจะพาเธอออกจากนาโปลีทันที และจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าพวกคุณอีกเลย”

หลังส่งข้อความเสียงออกไป ฉันก็เหมือนถูกดูดพลังทั้งหมดจนหมด ทรุดนั่งลงบนพื้นที่เย็นเยียบ

ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมา ไม่ใช่ซูหว่านฉิง แต่เป็นเผยเจ๋อหย่วน

ดวงตาของฉันเปล่งประกายความหวังขึ้นมา ก่อนจะรีบรับสายแทบจะทันที

แต่ในวินาทีถัดมา เสียงเย็นชาและเกรี้ยวกราดของชายคนนั้นก็ดังกระแทกใส่ฉัน

“ฟางอี๋! คุณจะก่อเรื่องให้พอได้หรือยัง?!”

ทั้งตัวของฉันแข็งค้าง

“เจ๋อหย่วน ลูกสาวเธอ”

เผยเจ๋อหย่วนตวาดขัดขึ้นทันที

“ผมแค่ให้คนพาดร.บราวน์ไป! โรงพยาบาลมีหมอตั้งมากมาย หรือถ้าขาดเขาไปแล้วจะไม่มีใครผ่าตัดได้งั้นเหรอ? เพื่อใส่ร้ายหว่านฉิง ตอนนี้คุณถึงกับโกหกเรื่องแบบนี้เลยเหรอ?”

ใบหน้าของฉันซีดเผือดในทันที

“ฉันไม่ได้โกหก… ลูกสาวกำลังจะแย่จริง ๆ…”

ทันใดนั้นเสียงสะอื้นของซูหว่านฉิงก็ดังมาจากปลายสาย

“เจ๋อหย่วน อย่าโทษพี่ฟางอี๋เลย… ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ถ้าหยางหยางไม่เกิดอาการแพ้กะทันหัน เธอก็คงไม่เกลียดฉันขนาดนี้”

น้ำเสียงของเธอฟังดูน้อยเนื้อต่ำใจและพยายามสะกดกลั้น ราวกับได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง

น้ำเสียงของเผยเจ๋อหย่วนยิ่งเย็นชา

“ฟางอี๋ เมื่อก่อนผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้! ตอนนี้หยางหยางยังอยู่ในห้องฉุกเฉิน แต่กลับคุณกลับจงใจทำให้หว่านฉิงตกใจ? รู้ไหมว่าเมื่อกี้เธอร้องไห้จนแทบสติแตกแล้ว!”

ฉันอ้าปากค้าง แต่กลับไม่สามารถพูดประโยคสมบูรณ์ออกมาได้เลย

ภายในห้องผ่าตัด เสียงสัญญาณเตือนดังถี่และแหลมขึ้น พยาบาลเองก็แทบร้องไห้แล้ว

“คุณฟางคะ! ความดันของคนไข้ลดลงถึงระดับอันตรายแล้ว! ถ้ายังไม่มีหมอผ่าตัด เด็กจะไม่รอดนะคะ!”

ในที่สุดฉันก็สติแตกเป็นเสี่ยงๆ กรีดร้องร้องไห้ใส่โทรศัพท์เสียงดังลั่น

“เผยเจ๋อหย่วน! คนที่นอนอยู่ข้างในคือลูกสาวแท้ ๆ ของคุณ! เธอจะตายจริง ๆ นะ!”

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงสะอื้นเบา ๆ ของซูหว่านฉิงดังขึ้น

“เจ๋อหย่วน… ฉันกลัว… เมื่อกี้หยางหยางหายใจไม่ออกอีกแล้ว…”

วินาทีต่อมา เผยเจ๋อหย่วนก็ตัดสายทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ภายในห้องฉุกเฉิน VIP ชั้นบนสุดนั้นเงียบเชียบจนผิดปกติ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเครื่องหอมราคาแพง เผยเจ๋อหย่วนนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย พร้อมกับขมวดคิ้วแน่น

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สั่นเครือของฉัน เขาก็เกิดความไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

บนเตียงคนไข้ ซูหยางกำลังเอนตัวพิงหมอนกินผลไม้ นอกจากใบหน้าที่ซีดเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าจะอยู่ในอันตรายเลย

เผยเจ๋อหย่วนลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินออกไปข้างนอก แต่ซูหว่านฉิงก็รีบคว้าแขนของเขาเอาไว้ทันที

“เจ๋อหย่วน ถ้าคุณไปตอนนี้ ไม่เท่ากับบอกพี่ฟางอี๋หรือว่าแผนก่อเรื่องแบบนี้ได้ผล? อีกอย่าง ทางเนี่ยนเนี่ยนก็มีหมอกับพยาบาลเฝ้าอยู่ตั้งมากมาย ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก พี่ฟางอี๋แค่ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เท่านั้น”

พอเธอพูดแบบนี้ ความลังเลเล็กน้อยในใจของเผยเจ๋อหย่วนก็ถูกความโกรธกลบจนหมด

ยิ่งนึกถึงเสียงร้องโวยวายของฉันในโทรศัพท์เมื่อครู่ สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงทันที

“เธอนับวันยิ่งเกินไปแล้ว แม้แต่ตอนที่ลูกสาวผ่าตัดยังเอามาใช้เป็นเครื่องมือเรียกร้องความสนใจ แบบนี้ควรได้รับบทเรียนบ้างจริง ๆ”

หลังจากสายถูกตัดไป ฉันก็นั่งคุกเข่าเหม่อลอยอยู่หน้าประตูห้องผ่าตัด ในหัวมีเพียงเสียงสัญญาณเตือนภัยที่แหลมสูงบาดหู

พยาบาลและแพทย์ฝึกหัดหลายคนวิ่งเข้าออกอย่างวุ่นวาย

“ค่าออกซิเจนในเลือดยังลดลงอยู่! รีบติดต่อแผนกวิสัญญี!”

“คนไข้เกิดภาวะหัวใจห้องล่างสั่นแล้ว!”

แต่ตลอดทั้งชั้นในตอนนี้ กลับไม่เหลือศัลยแพทย์ที่สามารถผ่าตัดได้แม้แต่คนเดียว