Mag-log inShare
บทที่ 1
Pinakabagong kabanata
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 9
ผู้ช่วยพุ่งเข้าไปแย่งปืนในมือของเขาออกมาได้ทันทีเผยเจ๋อหย่วนนั่งทรุดอยู่ข้างเตียง ราวกับถูกสูบพลังทั้งหมดไปจนหมด เขาตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า“หลีกไป! ฉันจะไปอยู่กับพวกเธอ!”ผู้ช่วยหอบหายใจแรง ด้วยความร้อนใจจนเสียงสั่น“ท่านผู้นำครับ ผมหาเบาะแสของพวกเธอเจอแล้ว!”เผยเจ๋อหย่วนเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาในพริบตา“แกว่าอะไรนะ?”“ผมสืบพบว่าไม่นานหลังจากที่คุณนายออกจากโรงพยาบาล ก็มีรถพยาบาลมารับพวกเธอไป และมีขบวนรถมายบัคสีดำคุ้มกันออกจากตัวเมืองอย่างรวดเร็ว คุณหนูเนี่ยนเนี่ยนกับคุณนายต้องยังมีชีวิตอยู่แน่นอนครับ”เสียงของเผยเจ๋อหย่วนสั่นเครือเช่นกัน“เนี่ยนเนี่ยนกับฟางอี๋ยังมีชีวิตอยู่… พวกเธอยังมีชีวิตอยู่…”“แต่…”เสียงของผู้ช่วยแผ่วลง“หลังจากขบวนรถออกจากเนเปิลส์ พวกเขาก็หายวับไปกับตา ราวกับล่องหนหายสาบสูญไปจากโลกนี้ และไม่สามารถสืบหาเบาะแสใดๆ ได้อีกเลยครับ"หลังฟังจบ อารมณ์ของเผยเจ๋อหย่วนก็จมดิ่งลงอีกครั้งทั้งที่ตัวเขามีฐานะเป็นถึงผู้นำมาเฟียระดับสูงสุดของเนเปิลส์ มีอำนาจล้นฟ้าคับประเทศ มาวันนี้กลับกลายเป็นว่าแม้แต่ภรรยาและลูกสาวของตัวเองก็ยังไม่มีปัญญาตามหาให้เจอ
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 8
เผยเจ๋อหย่วนจ้องมองซูหว่านฉิงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเธอจะเข้าใจผิดมาตลอดว่าหยางหยางเป็นลูกของเขาเขามองหญิงสาวตรงหน้าที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยอารมณ์ ภายในใจเหลือเพียงความผิดหวัง“ซูหว่านฉิง หยางหยางไม่ใช่ลูกของผม หลายปีมานี้ที่ผมคอยปกป้องและช่วยเหลือคุณ ก็เพราะเห็นแก่ความผูกพันในวัยเด็กเท่านั้น ไม่เคยมีความรู้สึกเชิงชู้สาวเลยแม้แต่น้อย"ซูหว่านฉิงไม่ยอมเชื่อ ดวงตาแดงก่ำพร้อมส่ายหน้า“เป็นไปไม่ได้! ปกติคุณเข้าข้างฉันทุกอย่าง คอยดูแลหยางหยาง นี่ไม่ใช่ความรักแล้วคืออะไร?”เผยเจ๋อหย่วนมองเธอที่ยังดื้อดึงไม่ยอมรับความจริง น้ำเสียงของเขาเย็นชาจนไร้ความอบอุ่น“ที่ผมเข้าข้างคุณ ก็เพียงเพราะสงสารที่คุณต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง ไม่มีเหตุผลอื่น”ดวงตาของซูหว่านฉิงแดงขึ้นทันที และเควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย“คุณโกหกฉัน! คืนนั้นเป็นคุณชัด ๆ … ตอนฉันตื่นขึ้นมาก็เห็นคุณอยู่ข้างตัวฉัน…”เผยเจ๋อหย่วนขัดขึ้น ก่อนพูดทีละคำอย่างชัดเจน“วันนั้นในงานเลี้ยงคุณเมามาก คนที่อยู่กับคุณไม่ใช่ผม แต่เป็นริชชี่ ผมแค่บังเอิญเดินผ่านและช่วยเก็บกวาดปัญหาให้เท่านั้น”ซูหว่านฉิงแข็งค้างอยู่กั
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 7
เป็นอย่างที่ซูหว่านฉิงหวังไว้จริง ๆ เผยเจ๋อหย่วนตามหาพวกเราสองแม่ลูกทั่วทั้งโรงพยาบาล แต่ก็ไม่พบเขาบุกเข้าไปในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงพยาบาลด้วยความโกรธจัด ก่อนจะกระชากคอเสื้ออีกฝ่ายและตวาดถาม“ลูกสาวของฉัน เผยเนี่ยน อยู่ที่ไหน?!”ผู้อำนวยการโรงพยาบาลตกใจกับการกระทำกะทันหันของเขาจนตัวสั่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ“เผยเนี่ยน… เป็นลูกสาวของท่านงั้นหรือครับ? ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเธอไปไหนแล้ว”ผู้อำนวยการถูกกระชากคอเสื้อไว้จนพูดติด ๆ ขัด ๆ“ท่าน ท่านผู้นำครับ ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกเธอไปไหนแล้ว พวกเธอออกจากโรงพยาบาลไปแล้วครับ!”“ออกไปแล้วงั้นเหรอ?”ร่างกายของเผยเจ๋อหย่วนสั่นสะท้าน เขาคลายมือออกเล็กน้อย ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดตัวผู้อำนวยการติดกำแพงอีกครั้ง“วันผ่าตัด ทำไมถึงไม่มีหมอสักคนไปช่วยชีวิตลูกสาวของฉัน?!”ผู้อำนวยการหน้าซีดเผือด รีบอธิบายอย่างร้อนรน“ผมทำตามคำสั่งของท่าน ให้หมอเจ้าของไข้ทุกคนในโรงพยาบาลไปช่วยลูกชายของคุณซูหว่านฉิง พวกเราก็แค่ปฏิบัติตามคำสั่งของท่าน ไม่กล้าขัดขืนเลยครับ!”เผยเจ๋อหย่วนปล่อยมือทันที ก่อนตะโกนออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้“เผยเนี
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 6
ทันทีที่รถจอดสนิท ซูหว่านฉิงก็ทนรอไม่ไหวรีบเปิดประตูรถออกเป็นคนแรก เธอจูงมือซูหยางแล้วเดินตรงขึ้นบันไดคฤหาสน์ไปทันที พ่อบ้านรีบเดินออกมาต้อนรับ พอเห็นว่าเป็นซูหว่านฉิงก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันที่จะอ้าปากถาม เธอก็ชิงเอ่ยปากสั่งในทันที"คุณเผยจัดแจงให้พวกเรามาพักที่คฤหาสน์สักระยะหนึ่ง ขนของของพวกเราลงมาให้หมด"น้ำเสียงของเธอฟังดูราบเรียบ แต่ระดับเสียงกลับดังพอดีที่จะทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นได้ยินอย่างชัดเจนคนรับใช้สองสามคนหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กและไม่มีใครกล้าก้าวเท้าเข้าไปขัดขวางเลยสักคนสายตาของซูหว่านฉิงกวาดมองทั่วทั้งคฤหาสน์อย่างช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิดเธอคิดว่าด้วยความเอ็นดูที่เผยเจ๋อหย่วนมีให้ในตอนนี้ อีกไม่นานเธอจะสามารถยืนหยัดอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ได้อย่างมั่นคงจากนั้นเธอก็จงใจพูดเสียงดังขึ้น พร้อมสั่งเหล่าคนรับใช้"เอาข้าวของของหยางหยางไปไว้ที่ห้องทางทิศใต้ แล้วช่วยจัดปัดกวาดเช็ดถูให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"ในเวลานั้นเผยเจ๋อหย่วนก็ลงจากรถเช่นกัน เขายืนมองไปรอบ ๆ ภายในโถงใหญ่ภายในโถงเงียบและว่างเปล่า ฉันไม่ได้วิ่งออกมาพร้อมดวงตาแดงก่ำเพื่อทะเลาะกั
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 5
เมื่อเห็นว่าเผยเจ๋อหย่วนยอมอยู่ต่อตามคำพูดของเธอ ซูหว่านฉิงก็แอบดีใจอยู่ในใจทันทีแต่ใบหน้ายังคงแสดงท่าทางอ่อนแอและน่าสงสาร ก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดขึ้น“เจ๋อหย่วนคะ ทำไมพี่ฟางอี๋ ถึงชอบเอาแต่ใจโดยไม่ดูเวล่ำเวลาแบบนี้คะ? อาการของหยางหยางอันตรายขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่เห็นใจพวกเราบ้าง ต้องมาสร้างปัญหาเอาในเวลานี้ด้วย?”หลังได้ยินคำพูดของเธอ สีหน้าของเผยเจ๋อหย่วนก็ยิ่งหม่นลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรำคาญ“เธอก็เป็นแบบนี้มาตลอด เอาแต่แคร์ความรู้สึกของตัวเอง ไม่เคยคิดถึงคนอื่น”ซูหว่านฉิงพยักหน้า ก่อนพูดต่ออย่างมั่นใจจงใจ“คอยดูเถอะ เธอก็แค่หึงฉัน อีกเดี๋ยวต้องโทรหาคุณไม่หยุดแน่นอน”เผยเจ๋อหย่วนถอนหายใจอย่างจนปัญญา“เรื่องผ่าตัดของลูกสาว ผมจัดการไว้หมดแล้ว แต่เธอก็ยังทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีผม”จากนั้นเขาก็กดปิดโทรศัพท์มือถือโดยแทบไม่ต้องเสียเวลาคิด พร้อมพูดเสียงอย่างเย็นชา“ต้องดัดนิสัยให้เข็ดหลาบซะบ้าง ช่วงไม่กี่วันนี้ผมจะปล่อยให้เธอหัดเรียนรู้ที่จะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง”ซูหว่านฉิงแอบสะใจอยู่ในใจ แต่ภายนอกยังคงทำตัวอ่อนโยนและใจกว้าง“คุณก็อย่าโกรธมากเลยนะ พอหยางหยางออกจากโรงพยาบาลแล้ว ฉ
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 4
สมองของฉันว่างเปล่าไปหมด ราวกับทั้งร่างถูกแช่อยู่ในน้ำเย็นเยียบที่กัดลึกถึงกระดูกแต่ซูหว่านฉิงกลับหัวเราะออกมา“ความรู้สึกที่ต้องมองดูลูกสาวตัวเองตายต่อหน้าต่อตาเป็นยังไงบ้าง? จะโทษก็โทษตัวเองที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แย่งตำแหน่งคุณนายของฉันไป จนทำให้ฉันต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เหมาะสม… ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกอย่างให้เต็มที่เถอะ!”พูดจบเธอก็เดินจากไปอย่างผู้ชนะ ส่วนบอดี้การ์ดก็พาดร.บราวน์หายลับไปสุดทางเดินแล้วฉันคิดจะวิ่งตามไป แต่พยาบาลตัวเล็กๆ ที่กำลังลนลานกลับคว้าตัวฉันไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า"คุณฟางคะ หมอทั้งโรงพยาบาลถูกท่านผู้นำเรียกตัวไปหมดแล้ว... คุณรีบคิดหาทางอื่นเถอะค่ะ! คนไข้รอได้อีกไม่นานแล้วนะ!"ฉันพยายามกดความตื่นตระหนกในใจเอาไว้ แล้วโทรหาเผยเจ๋อหย่วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ปลายสายก็ไม่มีคนรับร่างกายของฉันสั่นสะท้าน ขณะที่เสียงสัญญาณเตือนจากห้องผ่าตัดดังแหลมบาดหูขึ้นเรื่อย ๆ“ติ๊ด—ติ๊ด—ติ๊ด—”พยาบาลร้อนใจจนแทบร้องไห้“คุณฟางคะ อาการของคนไข้รอไม่ได้แล้วจริง ๆ! ถ้ายังไม่มีหมอเข้าไปช่วย เธอจะเป็นอันตรายนะคะ!”สมองของฉันสับสน
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 3
ภายในสวนสนุกตกอยู่ในความโกลาหลทันที ภาพจากกล้องสั่นไหวอย่างรุนแรงซูหว่านฉิงกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าไปหา“หยางหยาง!”สีหน้าของเผยเจ๋อหย่วนเปลี่ยนไปทันที เขารีบอุ้มเด็กขึ้นมา“เรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!”แม้แต่น้ำเสียงของผู้ประกาศข่าวก็เริ่มลนลาน"ดูเหมือนว่าจะเกิดอาการแพ้อย่างรุนแรงเฉียบพลันขึ้นในพื้
เกิดใหม่คราวนี้ ฉันขอบาย บทที่ 2
เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น ขัดจังหวะเสียงร้องไห้ของฉันและลูกสาวแพทย์เจ้าของไข้เดินเข้ามาในห้องพัก หยิบแฟ้มเวชระเบียนที่ปลายเตียงขึ้นมาไล่ดูค่าต่าง ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ“คุณนายครับ ผมนำข่าวดีมาครับ พบไตที่เข้ากันได้แล้ว จากสภาพร่างกายของคุณหนูเผยเนี่ยน เราสามารถจัดการผ่าตัดเปลี
