ทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

”ท่านแม่ทัพกินอาหารที่ค่ายด้วยหรือ“ พ่อบ้านพยักหน้า“เพราะมีชาวบ้านร้องทุกข์มากมาย ที่นี่ปกครองโดยค่ายทหารสกุลเหลียง ไม่มีท่านนายอำเภอ หรือใต้เท้าคนอื่นๆ ตอนนี้คนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจคือท่านแม่ทัพ ยิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นหนิงกวนโหว ยิ่งรับรู้โดยทั่วกันว่า ท่านแม่ทัพเหลียงหย่งฉีเป็นผู้ปกครองแคว้นซีเจียงขอรับ” ก็คงประมานการที่เปรียบเสมือนฮ่องเต้ประทานยศอ๋องให้ปกครองแคว้นต่างๆ แต่ซีเจียงนั้นต่างออกไปตรงที่ตรงนี้เป็นถิ่นทุรกันดาร และสกุลเจียงปกครองเหล่าทหารมาช้านานหลายชั่วอายุคน ยิ่งเหลียงหย่งฉีทำความดีความชอบ ออกรบปกป้องชายแดนได้อย่างดี จึงแต่งตั้งเป็นหนิงกวนโหว ขุนนางอันดับ1ในใต้หล้า และมอบหน้าที่การปกครองแคว้นซีเจียงให้นับว่าเป็นหน้าที่แม่ทัพที่หนักเอาการ“พ่อบ้านซิงตามไปรับใช้ข้างกายท่านแม่ทัพเถิด ถ้าจะให้ดี ให้บ่าวที่เป็นบุรุษไปช่วยงานในค่ายทหารเสีย ต่อไปนี้ที่จวนใหญ่มีบ่าวรับใช้เป็นสตรี ควรแยกที่อยู่กันให้ชัดเจน เพื่อไม่ให้เกิดคำครหา ส่วนเรื่องในจวนข้าจะจัดการเอง” เพราะพ่อบ้านซิงอยู่ข้างกายท่านแม่ทัพมาตลอด นางจึงต้องแบ่งแยกให้เป็นระเบียบ อย่างไรจวนนี้ก็อยู่ในค่ายทหาร ถึงแม้จะเป็นปีกซ้าย

”น้ำที่นี่ไหลมาพร้อมทรายจากภูเขาฝั่งโน้น“ นางพยักหน้าก่อนลงมือวาดเพิ่ม”สิ่งนี้เรียกว่าการกรองน้ำเจ้าค่ะ นำถ่าน นุ่น และทรายสะอาดมาเทเป็นชั้น หากที่นี่มีชาวบ้านที่มีฝีมือเรื่องการถักเชื่อก ข้าจะสอนให้ทอตะข่ายตาถี่ จะกองทรายได้มาก ก่อนส่งต่อมายังบริเวณนี้ บริเวณที่เป็นถ่านและนุ่นเจ้าค่ะ แต่ทั้งนี้คงกรองไม่ได้หมด เราจะควรแนะนำให้ชาวบ้านมาร่วมใจกันทำอ่างเก็บน้ำส่วนตัว” นางนึกถึงบ่อน้ำที่ทำจากวงบ่อซีเมนต์ แต่เพราะที่นี่ไม่มีแบบวงบ่อ นางจึงต้องให้ก่อขึ้นมาให้มันแข็งแรงที่สุด“ชาวบ้านคงซื้อปูนขาวไม่ไหว” นางรู้ดี เพราะที่นี่นอกจากแห้งแร้ง ยังยากจนอีกด้วย“ท่านพี่ ช่างในค่ายทหารที่มี พรุ่งนี้ข้าอยากได้โรงเรือนสำหรับปลูกผัก แล้วก็เล้าหมู เล้าไก่เจ้าค่ะ” เขาเลิกคิ้วและมองกระดาษที่นางวาดรูปมาให้เสร็จสรรพ“หากชาวบ้านจับหมูป่า ไก่ป่า ควายป่ามาให้ข้าได้ ข้ายินดีจ่ายให้ตามราคาท้องตลาด แต่สิ่งที่จะเพิ่มให้คือตั๋วปูน บ้านละ2ถุง อิฐเผาอีกบ้านละ100ก้อน ต่อไก่ 10ตัว หรือหมู2ตัวเจ้าค่ะ” เขาแย้มยิ้ม นางฉลาดไม่น้อย แบบนี้เท่ากับว่าบังคับชาวบ้านให้ทำอ่างปูนทางอ้อม“แต่ต้องรออ่างของเราเสร็จก่อน เพื่อให้พวกเขา

“ไม่แอบก็ได้ยินเจ้าค่ะ การแก้ไขปัญหาพวกนี้ต้องใช้เวลา ปลูกพืชก็ยังต้องรอให้มันโต ไว้พรุ่งนี้ค่อยช่วยกันคิดนะเจ้าคะ” นางหลับตาลงนอน ก่อนจะรู้สึกอบอุ่นที่บริเวณหน้าผาก “เจ้าต่างหากคือเทพธิดา” นางไม่ได้ลืมตามามอง ทำเพียงแค่อมยิ้มก่อนเข้าสู่ห้วงนิทรา เพราะวันนี้สำหรับนางหนักหนาพอควรเช้าตรู่วันนี้นางตื่นแต่เช้าเพื่อจัดการเรื่องเพราะปลูกผักและดูทหารทำเล้าไก่เล้าหมู“ข้าอยากได้ลางอาหารเช่นนี้ ด้านล่างข้าจะให้สาวใช้มาช่วยกันอัดดิน พวกท่านทำแค่งานไม้เถอะ” นางเกรงใจเพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่กิจของทหาร และเล้าไก่ที่นางว่า มันยาวจนกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งลี้“ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ท่านแม่ทัพแจ้งพวกข้าแล้วว่าโรงเลี้ยงไก่นี้เพื่อเป็นอาหารในยามหน้าแล้งขอรับ” พวกเขาจึงขยันขันแข็ง เพราะก่อนนี้แม้จะพยายามเลี้ยงสัตว์แต่ก็ทำให้เลี้ยงได้เพียงตัวสองตัว ไม่ทันออกไข่ให้กินก็จับมาทำน้ำแกงเสียก่อน“ขอบใจมาก หากการดูแลหล่อเลี้ยงไปเรื่อยๆ ไก่พวกนี้สามารถทำเป็นน้ำแกงและยังคอยเก็บไข่ไว้กินได้” วันนี้มาชาวบ้านมาเกาะรั้วดูซึ่งเป็นสิ่งที่นางต้องการ เพราะหากเห็นนางทำแล้วมันได้ผล ทุกคนก็จะเริ่มทำตาม และเมื่อทำตามทุกบ้านก็จะมีอ

“ปีนี้คงปลูกทิ้งไว้ พร้อมทั้งสอนชาวบ้านให้ทำแปลงผักในกะบะไปก่อน ดินด้านนอกยังไม่เหมาะกับการเพราะปลูก เพราะตอนนี้ติดกับทะเลทราย รอต้นไม่บริเวณเขาที่เราไปปลูกเริ่มโต หน้าดินจะผันเป็นอีกแบบเจ้าค่ะ”“เอาหล่ะๆ แม่เทพธิดาตัวน้อย ตอนนี้เจ้าต้องพักสักงีบ” ดวงตากลมโตบัดนี้ฉ่ำปรือ เขารู้ว่าเมื่อคืนนางนอนไม่หลับ เพราะร้อนจนนางต้องนำผ้ามาชุบน้ำหลายรอบ เขาเห็นก็นึกสงสารแต่ช่วยสิ่งใดไม่ได้“นอนเถอะ ข้าจะนั้งทำงานอยู่ตรงนี้” เขาเปิดหน้าต่างให้ลมเย็นของไอฝนพัดเข้ามา ก่อนห่มผ้าให้นางและลูบหัวนางจนหลับ ในหัวเขาไพล่คิดไปถึงความสัมพันของเขาและนาง แม้แต่งงานมาหลายเดือนแต่เขาไม่ได้ล่วงเกินใดๆกับนาง อยากให้นางรักเขาและเต็มใจที่จะมีความสุขไปพร้อมกัน “หากเจ้าไม่พร้อมข้าจะไม่บังคับ” ใบหน้าหวานที่ซุกหมอนอมยิ้ม“ไว้พร้อมข้าจะชวนท่านกินเหล้าหมักคนละไห” คำตอบของคนที่หลับตาพริ้มทำเขาอดใจไม่อยู่ ก้มลงไปหอมแก้มนวลฟอดใหญ่“เหล่าทหารด้านนอกอยากเลี้ยงนายน้อย”“ไว้ข้าจัดการเรื่องภัยแล้งแล้วเสร็จจะ…มีนายน้อยให้เจ้าค่ะ อาจจะปีหรือ2ปี หรือ3ปี รอได้หรือไม่” รอบนี้เป็นเขาที่นั่งพิงหัวเตียงพร้อมหยิบสาส์นต่างๆมาอ่าน โดยดึงนางไ

หลายวันมานี้นางรู้ดีว่าสิ่งที่นางทำมันต่ออายุได้เพียงระยะเวลาสั้นๆ เพราะอากาศที่กลับมาร้อนอีกครั้งทำน้ำในคลองแห้งเหือด ทุกคืนนางจึงปั๊มน้ำจากมิติลับใส่คลองตลอด เพื่อให้ยังมีน้ำหล่อเลี้ยง ส่วนเรื่องอาหารแม้พยายามปลูกผัก แต่ก็ต้องยอมรับว่า ข้าวขาวและธัญพืชที่จำเป็นยังหาวิธีปลูกไม่ได้ ตอนนี้ทำได้แค่ปลูกมันสำปะหลัง เพื่อมาบดเอาแป้งขาวเท่านั้น อย่างน้อยๆก็ยังพอเอามาทดแทนข้าวได้บ้าง“ต้องเอาของออกมาใช้ประโยชน์ให้มากกว่านี้” รุ่งเช้าเหล่าทหารต่างตื่นเต้นเมื่อเห็นอุปกรณ์หลากหลายในการสร้างกำแพง ซ้ำยังมีเหล็กกล้าที่ทำให้กำแพงแข็งแกร่งอีกด้วย“ท่านแม่ทัพ ของพวกนี้วิเศษมากจริงๆขอรับ”“ใช่!!ของพวกนี้พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน” มันมีทั้งเกียงเหล็กสำหรับฉาบ กะบะผสมปูน หินที่ดูสะอาดสะอ้านไม่ต้องนำไปร่อนก่อน ปูนถุงที่ไม่ต้องคอยมาร่อนเอาเม็ดกรวดออก“สหายของฮูหยินเดินทางมาจากต่างแดนโดยเรือ จึงตอบแทนน้ำใจที่ฮูหยินเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อหลายครั้งก่อน ให้คนขนมาไว้ที่ชายป่าด้านหลัง เกรงว่าหากเข้ามามากเกินไป ชาวบ้านจะตื่นตกใจ และเล่าต่อทำให้ข้าศึกนึกอยากปล้นเสบียง ให้รับรู้กันเท่านี้พอ” เขาตัดไฟเสียตั้งแต่ตอนนี้“