ทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“พรุ่งนี้ข้าจะลองไปฟังตาน้ำอีกสักรอบ แต่ว่าฝนจะตกในอีก30วันเจ้าค่ะ หากใกล้ถึงวัน ให้คนขี่ม้าไปประกาศโดยทั่วกันเพื่อเตรียมเก็บน้ำ ที่จวนมีห้องว่างอีก1ห้องแต่คงไม่เพียงพอสำหรับเก็บเสบียง ข้าขอให้ทำยุ้งฉาง ใหญ่สักหน่อยเพิ่มอีก1หลังเจ้าค่ะ” ครานี้คงได้นำของออกมาจนเต็มพิกัดแน่นอน เพื่อต้อนรับภัยแล้งที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกทีเช้าวันนี้หยางเค่ออิ่งแต่งตัวด้วยชุดทะมัดทะแมงเพราะต้องการค้นหาตาน้ำให้เจอ นางสงสารทหารที่หลายวันมานี้ทำงานอย่างหนักในการขุดดิน“ขุดลงไปตรงนี้สัก6ฉือ หากเจอก้อนหินน้อยใหญ่ เราลองขุดให้กว้างขึ้นอีก” เดินทีจุดที่นางชี้เป็นส่วนบนของถ้ำ แต่เมื่อคิดดูแล้ว หากตาน้ำอยู่เลยไปจากถ้ำและใช้ถ้ำเป็นแค่ทางผ่าน นั้นเท่ากับว่านางไม่เจอตาน้ำจริงๆแน่นอน แต่จะเจอเพียงน้ำเล็กน้อยที่ไหลผ่านมาเท่านั้น เมื่อคืนนางหยิบแผนที่ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนภาวนาให้เจอจุดที่เป็นน้ำผุดใต้ดิน และเมื่อมันปรากฏให้เห็นนางรีบวาดแผนที่ทันที“ขอรับฮูหยิน มาขุดตรงนี้ให้กว้างหน่อย” หากเป็นน้ำผุด ต้องมีรอบๆเป็นหิน แต่บริเวณที่ขุดครั้งที่แล้ว เมื่อขุดลึกลงไปกลับเป็นหินที่สะเทือนถึงผนังถ้ำ เมื่อย้ายที่จนแน่ใจนางตั้ง

“เช่นนั้นเจ้าก็จงรู้ว่า…โทษของการหลอกลวงชาวบ้านหนักถึงขนาดที่ภรรยาเจ้าอาจติดร่างแหไปด้วย และตอนนี้ขึ้นอยู่กับนางว่าจะเลือกความซื่อสัตต่อชาวบ้านและเจ้ากับลูก หรือเลือกจะอยู่ข้างคนผิดเช่นบิดาจอมโลภของนาง” เรื่องนี้นางปล่อยผ่านไม่ได้ แต่หากจะให้ทหารไปจับกุมโดยไม่มีหลักฐานก็จะกลายเป็นว่านางและสามีนั้นทำเกินกว่าเหตุ แผนการนี้จึงคิดขึ้นมา และนางยังลองใจให้เขาทบทวนสัญญาดีๆอีกครั้ง แต่ความโลภคงบังตาเฒ่าแก่เจ้าเล่ห์นั่นไปเสียแล้ว“ข้ายินดีหากนางจะไม่เลือกข้า แต่ขอให้ข้าได้ไถ่โทษที่หลอกลวงคนกันเองมานานนับปี บัดนี้ข้าทนอยู่กับความรู้สึกผิดไม่ไหวแล้วขอรับ” คนเลือกทางที่ถูกต้องก้มหน้าร้องไห้ เดิมทีเขาพาเพียงเซียวมีมี่ภรรยาของเขามาอยู่ที่นี่ใช้ชีวิตกันมีความสุขดี แต่จู่ๆพ่อตาเขาก็เกิดเรื่องเมื่อถูกชาวบ้านในหัวเมืองใต้ประจารรอบเมืองเรื่องแอบยัดใส้เอาของไร้คุณภาพมาขาย จนบุตรชายคนโตต้องส่งตัวเขามาอยู่ที่นี่ คราแรกก็อยู่กันอยากปกติ มีเขาที่รับเงินเดือนทหารและภรรยาเขาเก็บของป่าขาย แต่คนที่ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมแอบเดินทางกลับสกุลเซียวและนำของที่เก็บไว้นานแล้วมาขาย เขาเองเคยคิดว่าพ่อตาอาจอยากค้าขายเช่นเดิมจ

“นั่นเป็นอาหารวิเศษที่ข้าจะนำมาให้ท่านชิม มันมีชื่อเรียกว่าขาหมูตุ๋นน้ำแดงเจ้าค่ะ” กล่องอาหารที่ยังอุ่นพอดีทำเขาสนใจ มือหนาค่อยๆเปิดออกก่อนจะพบว่ามันหอมมากเหลือเกิน“ขาหมูตุ๋นน้ำแดง ส่วนนี่บะหมี่หยกและหมูแดง” นางหยิบมันออกมาวางบนโต๊ะ เพราะตอนนี้ค่ายทหารต้องประหยัดลงอีก เนื่องจากจดหมายการแจ้งเตือนของหยางซีเฟ่ย ทำให้ตอนนี้อาหารที่ทำส่วนใหญ่เป็นข้าวต้มที่มีแต่น้ำข้าวเสียส่วนใหญ่ กับเศษไข่อีกนิดหน่อย หากเป็นที่จวนก็จะมีผักบ้างเนื้อบ้างแต่ไม่ทุกมื้อ นางไม่อยากเอาเปรียบพวกทหาร ทำได้แค่รอเวลาให้นางนำเสบียงออกมาเท่านั้น“โลกเทพนั้นช่างวิเศษเหลือแสน เจ้าเองก็มีพรสวรรค์จนข้านึกทึ่งไม่น้อย หากตัวเจ้าเย็นสักนิดข้าคงคิดว่า…เจ้าแปลงกายลงมาประทานพร” นางหัวเราะขำโดยไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเขาคิดเช่นนั้นมาตั้งแต่เห็นนางใช้สายยางสูบน้ำจากอ่างเล็กๆมาใส่ในคลอง ใช้เวลาตั้งสติอยู่นาน นอนจับมือนางทุกคืน ภาวนาว่าอย่าให้นางแปลงกายหายไปจากเขาเลย ไม่ใช่ว่ากลัวของวิเศษจะหายไป แต่เขากลัวนางต่างหากที่จะหายไป“ไม่ว่าข้ามีผู้ใดประทานพรให้อยู่ด้านหลัง ท่านจงมั่นใจว่าข้านั้นต้องการช่วยให้ท่านและเหล่าทหาร รวมถึงชาวบ้านในแคว

”เจ้าฉลาดจนข้าอยากส่งตำราการรบให้เจ้าช่วยวางแผน“ คำพูดของเขาทำนางนึกขัน แต่เมื่อเห็นสายตาเหนื่อยล้าของเขานางกลับเดินเข้าไปใกล้อีกนิด“ที่ชายแดนมีความเคลื่อนไหวหรือเจ้าคะ” เพราะหลายวันมานี้ทหารเริ่มกลับไปฝึกหนักขึ้น นางจึงเอ่ยถาม“ไม่ใช่ชายแดน แต่เป็นเมืองเยว่” นางถูกเขาจับจูงให้มาที่ห้องทำงาน ก่อนพบจดหมายลับหลายฉบับ “ทหารที่เราส่งคืนกลับไปช่วยมีบางคนที่ภักดีส่งจดหมายลับมาแจ้งว่า ท่านอ๋องแคว้นเยว่ตั้งใจปิดประตูเมืองและประกาศจะไม่ยอมช่วยเหลือแคว้นซีเจียงหากฤดูแล้งมาถึง” นางหยิบจดหมายมาดู พบว่าเป็นลายมือเดียวกัน และทุกฉบับต้องแกะอักษรจากภาพวาด นับว่ารอบครอบไม่เบา“เดิมทีเราเคยอาศัยแม่น้ำสายใหญ่ของเมืองเยว่ในการช่วยเหลือชาวบ้าน แต่หากเขาประกาศก้องและปิดประตูเมืองใส่เราเช่นนี้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ หรือรับคนของเขาเข้ามาอยู่ในความดูแล” นางพยักหน้าเห็นด้วย คนจะยืนหยัดได้ต้องเป็นต้นไม้ที่แข็งแรง และเมื่อแข็งแรงพอวันนึงจะแผ่กิ่งก้านสาขาไปคุ้มแดดคุ้มฝนผู้อื่นได้“ดีที่เจ้ารอบครอบ ข้าจึงสั่งทหารให้ทำกำแพงตามช่องว่าง” นางใช้มือเคาะโต๊ะเพื่อใช้ความคิด“ภัยแล้งมาในครานี้ ข้ามีความเห็นว่าเราควรจ

ความวาบหวามกินเวลาไปถึงช่วงค่ำ และมันเป็นแบบนั้นทุกวันจนเหล่าทหารและสาวใช้คนสนิทที่ตอนแรกอาจมีสายตาล้อเลียนบ้าง แต่ตอนนี้ต้องรีบช่วยกันทำงานให้เสร็จก่อนอาหารเย็น1ชั่วยาม(2ชั่วโมง) เพราะท่านแม่ทัพมักกลับเวลานั้นทุกวัน!!1เดือนต่อมา“เห็นทีว่าแล้งหน้าคงมีท่านแม่ทัพน้อยมาช่วยภัยแล้งชาวบ้านเจ้าค่ะ” ตอนนี้สาวๆในจวนและในหมูบ้านมาต่อแถวรับผ้าสำหรับตัดเย็บชุดใหม่ที่หน้าค่ายทหาร เมื่อผู้นำมีความสุข มันเผื่อแผ่มาถึงทุกคนในแคว้นด้วย“เรียนท่านแม่ทัพ บัดนี้แคว้นเยว่ส่งสาส์นมาขอเจรจา…ขอส่งชาวบ้านบางส่วนมาขอความช่วยเหลือที่แคว้นเราขอรับ” หยางเค่ออิ่งที่นั้งอยู่ไม่ห่างเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสงสัย แต่ปล่อยให้สามีเป็นคนตัดสินใจ”เสบียงไม่พอรึ“ เขาพอได้ข่าวของแคว้นอื่นๆมาบ้างแต่คิดว่าปัญหาใครปัญหามันเพราะยามแคว้นเขาอดอยากจนมีคนตายหลายคน คนพวกนั้นกลับไม่ใยดีและยังปิดประตูหนีเสียอย่างนั้น”ตอนนี้แคว้นเยว่ ทยอยฆ่าม้าศึกเป็นทหารขอรับ น้ำในแม่น้ำใหญ่แม้ไม่แห้งขอด แต่อาหารที่ตุนไว้ได้ไม่มาก ทำเอาลำบากพอควร“ เขาพยักหน้ารับ ก่อนออกคำสั่ง”ส่งสาส์นกลับไปว่าข้าช่วยเหลือไม่ไหว แคว้นซีเจียงไม่ใช่เมืองท่า ทุกสิ่งที่มี