ทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร

ทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร

last update最終更新日 : 2026-06-23
言語: Thai
goodnovel16goodnovel
8.5
2 評価. 2 レビュー
37チャプター
4.4Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ประวัติศาสตร์สมมติ

นางเอกเก่ง

ลูกสาวตระกูลเศรษฐีใหญ่

แต่งงานสายฟ้าแลบ

พื้นที่พิเศษ

แก้แค้น

เธอตายเพราะถูกแม่เลี้ยงรังแก ข้ามมิติมาอยู่ในยุคโบราณก็ยังต้องเจอกับแม่เลี้ยงใจร้าย ที่ส่งเธอไปแต่งงานกับทหารที่ตั้งค่ายอยู่ในที่กันดาร เมื่อภัยแล้งมาจึงต้องหยิบของในมิติมาช่วยชีวิตชาวบ้าน

もっと見る

第1話

คุณหนูรองสกุลหยาง

اكتشفت ليلى منصور أن زوجها كمال الرشيد يخونها.

كان يخونها مع طالبة جامعية.

في يوم ميلاد كمال، أعدت ليلى مائدة طعام منذ وقت مبكر. وفجأة، "طن"—رن هاتف كمال الذي نسيه في المنزل، فرأت ليلى رسالة من تلك الطالبة الجامعية.

"أصبت نفسي وأنا أحمل الكعكة، أوجعني ذلك، أوووه"

وأرفقت الصورة برسالة.

الصورة لم تظهر وجهها، بل ساقيها فقط.

كانت الفتاة في الصورة ترتدي جوارب بيضاء مرفوعة، وحذاء أسود مدور الرأس، وتنورة جامعية زرقاء وبيضاء مرفوعة قليلا، تكشف عن ساقين مشدودتين ناعمتين بغاية الجمال.

ركبتاها البيضاوان بدتا متورمتين فعلا، وجسدها الشاب المتوهج، مع تلك الكلمات الدلعة، كانت تنضح بإغراء محرم.

يقال إن كبار رجال الأعمال الناجحين يفضلون هذا النوع بالذات حين يختارون عشيقاتهم.

قبضت ليلى على الهاتف بشدة حتى شحب لون أطراف أصابعها.

طن.

وصلت رسالة جديدة من الطالبة الجامعية.

"سيد كمال، نلتقي الليلة في فندق السحاب، سأحتفل بعيد ميلادك~"

اليوم عيد ميلاد كمال، وعشيقته بالخارج تخطط للاحتفال به.

أخذت ليلى حقيبتها وتوجهت مباشرة إلى فندق السحاب.

كانت تريد أن ترى كل شيء بعينيها.

كانت تريد أن تعرف من هي تلك الطالبة الجامعية!

...

وصلت ليلى إلى فندق السحاب، وكانت تنوي الدخول.

لكنها رأت والديها، حازم منصور ونسرين خازن، فتقدمت بدهشة وقالت: "أبي؟ أمي؟ ما الذي تفعلانه هنا؟"

تجمد الاثنان، وتبادلا نظرة سريعة قبل أن يقول حازم بنبرة مترددة: "ليلى، أختك عادت من الخارج، جئنا معها إلى هنا."

جميلة منصور؟

نظرت ليلى من خلال الزجاج اللامع، فرأت جميلة بالداخل، وتجمدت في مكانها.

كانت جميلة ترتدي نفس التنورة الزرقاء والبيضاء التي ظهرت في صورة الرسالة تماما.

إذا، الطالبة الجامعية لم تكن سوى أختها جميلة.

جميلة ولدت جميلة فعلا، تلقب بـ "الوردة الحمراء" في مدينة البحر، والأهم أنها تملك أجمل ساقين في المدينة، كم من الرجال انحنوا أمامهما.

واليوم، استخدمت أختها تلك الساقين لإغواء زوج أختها.

ضحكت ليلى بمرارة، ثم استدارت نحو والديها وقالت: "يبدو أنني آخر من يعلم."

قال حازم بتردد: "ليلى، سيد كمال لم يكن يحبك من الأساس."

وأضافت نسرين: "صحيح، تعلمين كم من النساء في مدينة البحر يطمعن في كمال، فبدل أن تذهب لواحدة غريبة، فلتكن لأختك."

شدت ليلى قبضتيها وقالت: "أنا أيضا ابنتكما!"

ثم استدارت وغادرت دون أن تنظر خلفها.

نادتها نسرين من خلفها فجأة: "ليلى، أخبريني، هل لمسك كمال من قبل؟"

توقفت خطوات ليلى فجأة.

تدخل حازم بنبرة صارمة: "لا تعتقدي أننا ظلمناك. في الماضي، كان كمال وجميلة يعتبران الثنائي المثالي، لكن بعد الحادث الذي جعله في غيبوبة، اضطررنا لجعلك تتزوجينه بدلا منها."

نظرت نسرين إلى ليلى بازدراء وقالت: "انظري لنفسك، خلال ثلاث سنوات من الزواج كنت مجرد ربة منزل تدورين حول زوجك، بينما أصبحت جميلة راقصة باليه رئيسية. إنها البجعة البيضاء وأنت البطة القبيحة. بماذا تنافسينها؟ أعيدي كمال إليها فورا!"

كانت كلماتهم كالسكاكين تغرس في قلب ليلى، فغادرت ودموعها تلمع في عينيها.

...

عادت ليلى إلى الفيلا، وكان الظلام قد حل. كانت قد منحت الخادمة أمينة إجازة، فبقيت وحيدة في المنزل، دون أن تشعل أي ضوء، وسط صمت قاتم وبرودة موحشة.

جلست وحدها في الظلام عند مائدة الطعام.

كانت المائدة مليئة بالطعام الذي أصبح باردا، وبجانبه كعكة من صنع يديها، كتب عليها: "زوجي العزيز، عيد ميلاد سعيد."

بدت تلك الكلمات مؤلمة في عينيها، تماما مثلها هي، مجرد نكتة تافهة.

كان كمال وجميلة يعرفان في الوسط بأنهما الثنائي المثالي. الجميع يعلم أن الوردة الحمراء، جميلة، كانت معشوقته، لكن بعد حادث مفاجئ قبل ثلاث سنوات جعله في غيبوبة، اختفت جميلة تماما.

حينها، أعادتها عائلة منصور من الريف وأجبروها على الزواج بكمال بدلا من أختها.

وعندما علمت أنه كمال، الرجل الذي أحبته طوال حياتها، وافقت بقلب راض.

طوال ثلاث سنوات من الزواج، ظل كمال في غيبوبة، وبقيت ليلى ترعاه دون توقف، لا تخرج، لا تخالط الناس، كرست نفسها لعلاجه، وتحولت إلى ربة منزل لا تعرف سوى خدمته، حتى استعاد وعيه أخيرا.

أخرجت ليلى ولاعة وأشعلت الشموع.

في وهج الضوء الخافت، رأت انعكاس نفسها في المرآة المقابلة: امرأة بملابس منزلية رمادية باهتة، رتيبة، بلا أي لمسة أنوثة أو بهجة.

أما جميلة، فقد أصبحت خلال هذه السنوات راقصة باليه أولى، مليئة بالحياة، مشرقة، فاتنة.

هي كانت البطة القبيحة.

وجميلة هي البجعة البيضاء.

وبعد أن استعاد كمال وعيه، عاد ليمشي من جديد مع البجعة البيضاء، تاركا خلفه تلك البطة القبيحة.

هاه، كل ما عاشته خلال تلك السنوات لم يكن سوى قصة وهمية من طرف واحد.

كمال لم يحبها أبدا، أما هي، فكانت تحبه بكل كيانها.

يقولون إن من يقع في الحب أولا، هو الخاسر دائما، واليوم، جعلها كمال تخسر كل شيء.

امتلأت عينا ليلى بالدموع، ثم أطفأت الشموع.

وعادت الفيلا لتغرق مجددا في ظلام مطبق.

وفي تلك اللحظة، سطع ضوء قوي من الخارج—سيارة رولز رويس فانتوم اندفعت بسرعة وتوقفت على العشب، إنها سيارة كمال.

ارتجفت أهداب ليلى، لم تصدق أنه عاد.

كانت تظن أنه لن يعود إلى المنزل الليلة.

فتح باب الفيلا، ودخلت من خلاله قامة طويلة، أنيقة، مكسوة ببرودة الليل، لقد عاد كمال.

لطالما كانت عائلة الرشيد من أرقى العائلات في مدينة البحر، وكان كمال ولي عهدها الذهبي. منذ صغره أظهر موهبة مذهلة في عالم الأعمال، حصل على شهادتين ماجستير من هارفارد في سن السادسة عشرة، وأطلق شركته الأولى في وول ستريت محققا نجاحا مدويا، ثم عاد إلى الوطن ليتسلم إدارة مجموعة الرشيد ويعتلي مكانة أغنى رجل في مدينة البحر.

دخل كمال بخطوات واثقة، وصوته العميق الممزوج بالبرود سأل: "لماذا الظلام؟"

"طقطق."

مد يده وأشعل مصباح الحائط.

أجبرها الضوء الساطع على إغماض عينيها للحظة، ثم فتحتها لتنظر إليه.

كان كمال يرتدي بدلة سوداء مصممة خصيصا له، وسامته المثالية، وتناسق جسده، وتلك الهالة النبيلة الباردة التي تحيط به، جعلت منه حلما للكثيرات من بنات الطبقة الراقية.

نظرت ليلى إليه وقالت: "اليوم عيد ميلادك."

لم يظهر على وجه كمال الوسيم أي تعبير، فقط رمق المائدة بنظرة فاترة وقال: "لا تضيعي وقتك مرة أخرى، لا أحتفل بهذه الأشياء."

ابتسمت ليلى بسخرية خفيفة وسألت: "لا تحتفل بها، أم أنك لا تريد الاحتفال معي؟"

نظر إليها كمال، لكن نظرته كانت باهتة، وكأنه لا يرى جدوى من النقاش، وقال: "كما تشائين."

قالها ثم صعد إلى الطابق العلوي دون تردد.

كان دائما هكذا معها.

لم تستطع يوما تدفئة قلبه البارد مهما فعلت.

وقفت ليلى ونظرت إلى ظهره المتجهم وقالت: "اليوم عيد ميلادك، أردت أن أقدم لك هدية."

لم يتوقف كمال، ولم يلتفت، فقط قال: "لا حاجة لي بها."

ابتسمت ليلى، ورفعت شفتيها بهدوء وقالت: "كمال الرشيد، دعنا نطلق."

كان كمال قد وضع قدمه على الدرجة الأولى من السلم، لكنه توقف فجأة، واستدار لينظر إليها بعينيه السوداوين العميقتين، مركزا نظراته عليها.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

P JR
P JR
สนุกน่ารัก พอ.ไมโครเวฟมาก ไม่มีชาเขียว ดอกบัวขาวให้รำคาญใจ
2026-07-25 14:55:04
1
0
กฤษดาพร ส.
กฤษดาพร ส.
สนุก เนื้อเรื่องน่าติดตาม แต่ว่าเนื้อเรื่องพอขึ้นตอนใหม่ก็ย้อนบทเดิมก่อนนี้ค่อนข้างเยอะไป
2026-07-17 15:48:07
0
0
37 チャプター
คุณหนูรองสกุลหยาง
“โทษของการกลั่นแกล้งบุตรสาวฮูหยินใหญ่คือการหาบุรุษสักคนที่อยู่ในถิ่นทุระกันดานแต่งงานกับนางเสีย” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าตวาดดังก้อง ทันทีที่…หยางเค่ออิ่ง… รู้สึกตัวตื่น เหมือนโลกใบเล็กๆของเธอล่มสลายตรงหน้า ภาพห้องเหม็นอับนี่คืออะไรกัน เสียงคนพูดภาษาโบราณนั่นอีก เท่าที่จำได้คือเธอไปพังงานวันเกิดแม่เลี้ยง แต่กลับพลาดท่าโดนลูกติดแม่เลี้ยงจับเธอกดน้ำนี่นา แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“อึก ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว” เธอยกแขนมองดูบาดแผลจากรอยแซ่ที่ฟาดแล้วปวดจี๊ด จนต้องยอมแพ้และหลับตาลงนิ่งๆอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าร่างนี้อ่อนแอเกินไป“ไหนเจ้าบอกว่านางไม่หายใจ เหตุใดเส้นชีพยังเต้น” เสียวกระซิบแผ่วเบาของคนมาใหม่ ก่อนที่นางรู้สึกถึงมือหยาบกระด้างกดลงบนข้อมือเธอแต่เลือกจะนอนนิ่งๆ เพราะตอนนี้จับต้นชนปลายไม่ถูก“ข้าเห็นนางหยุดหายใจไปต่อหน้าต่อตาจริงๆนะเจ้าคะท่านแม่!!” คนที่กระวีกระวาดออกไปตามคนอื่นๆ มีสีหน้าเลิ่กลั่ก“นางก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น ไปตามหมอมา!!” เสียงใครไม่รู้ที่วุ่นวายรอบตัว ทำใจดวงน้อยของหยางเค่ออิงสั่นระรัว เคยอ่านแต่ในนิยายเรื่องทะลุมิติหรือเกิดใหม่อะไรทำนองนั้น แต่บัดนี้คล้ายนางเจอก
続きを読む
มิติพิเศษ
“มีอะไรต้องใช้บ้างหล่ะ” ชีวิตนางช่างอาภัพ โลกเดิมผู้เป็นแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก อยู่กับพ่อที่เลี้ยงมาอย่างตามใจ จนวันนึงผู้ให้กำเนิดพาผู้หญิงคนนึงเข้ามาบ้าน ความหายนะในชีวิตนางจึงบังเกิด เพราะด้วยนิสัยที่เอาแต่ใจ นางจึงกลายเป็นคนร้ายในสายตาผู้อื่น เรื่องล่าสุดที่ทำให้นางมาอยู่ที่นี่ได้ก็คือ แม่เลี้ยงตั้งใจจัดงานวันเกิดล่วงหน้าซึ่งตรงกับวันตายแม่เธอพอดี โดยอ้างว่าต้องไปส่งบุตรสาวไปเรียนต่อช่วงตรงวันเกิด จึงถือโอกาสจัดงานในวันนี้ นางที่กลับมาจากไหว้มารดาถึงกับควันออกหู จับทุกอย่างขว้างปาและโยนลงสระน้ำด้วยน้ำตา และสุดท้าย นางโดนคนของแม่เลี้ยงผลักตกน้ำและมีมือใครบางคนแสร้งกดนางเอาไว้ ใครคนนั้นคือลูกติดแม่เลี้ยงนางนั่นเอง“เห้อออจะทำนิสัยมุทะลุเหมือนเดิม ได้ตายรอบสองแน่ เพราะทางนี้ก็ไม่ธรรมดา” นางสำรวจบาดแผลแล้วได้แต่ถอนหายใจ ก่อนหยิบยาแก้อักเสบและฆ่าเชื้อมากิน ขืนรอยาโบราณจากสาวใช้แผลนางคงติดเชื้อก่อน“มาแล้วเจ้าค่ะ” ถ้วยยาถูกวางลงมาบนถาด ก่อนที่สาวใช้จะยกช้อนตักยาขึ้นมาเตรียมป้อนนาง“เอ่อ…ทำแผลก่อนเถอะ ข้ายังไม่ได้กินข้าว ถ้ากินยาก่อนเกรงว่าจะปวดท้อง” นางอ้างไปแบบนั้นแหละ ที่ไม่อยากกินเ
続きを読む
เหลียงหย่งฉี
“น้องรอง” บุรุษร่างสูงใหญ่แต่งตัวคล้ายนักรบเดินเข้ามาพร้อมสตรีที่มองนางอย่างไม่เป็นมิตร“นั่นใคร” นางหันไปถามสาวใช้ที่ผูกเชือกให้นางเสร็จก่อนลงไปยืนที่พื้นข้างเตียงทันที“ห๊ะ เอ่อคุณชายใหญ่กับฮูหยินอย่างไรเล่าเจ้าคะ” ท่าทางงงงวยของสาวใช้ทำนางคิดว่าเดี๋ยวคงต้องถามกันอีกยาว แต่ตอนนี้ช่างก่อน“ต้องทำให้สงสารสินะ” นางจำได้ว่าสาวใช้บอกนางว่าร่างเดิมชอบเรียกร้องความสงสารจากพี่ชายใหญ่ ซึ่งอาจจะเป็นพี่น้องคนละแม่ก็เป็นได้ และเพื่อยั่วประสาทบ้านใหญ่ นางคิดว่าเดาถูก เพราะร่างเดิมนางก็มีความคิดเช่นนี้“ฮึก พี่ใหญ่ข้านึกว่าข้าจะตายดับจากโลกนี้ไปแล้วฮือออ” การร้องไห้เป็นเผาเต่าทำสาวใช้ถอยล่น นึกว่าจะเปลี่ยนแต่อย่างไรก็ยังเป็นคุณหนูตัวแสบของนางคนเดิม“พี่ชายเจ้ามาแล้ว เหตุใดจึงเกิดเรื่องขึ้นได้” หยางซีเฟ่ยถามเอากับสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ“เรียนคุณชายใหญ่ เมื่อบ่ายนี้ที่จวนใหญ่ได้ส่งเที่ยบเชิญไปทุกตระกูลขุนนางให้มาร่วมดื่มน้ำชา แต่คุณหนูรองที่ไม่ได้รับเชิญ อยากไปร่วมด้วยเพราะอย่างไรก็เป็นคนในตระกูลหยาง แต่ทันทีที่เหยียบเท้าเข้าไป เหล่าสตรีที่เป็นสหายคุณหนูใหญ่ต่างหัวเราะและพูดจาทับถมเรื่องคุณหนูรองเป็
続きを読む
ออกเรือน
“หมอสั่งเที่ยบยาแล้วใช่หรือไม่” นางพยักหน้ารับก่อนจะมองไปที่ถ้วยยา “ข้ากินได้เพียงนิด เพราะยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเจ้าค่ะ รอเฟิ่งหรั่นกลับมา ข้าจะไปช่วยนางทำครัว” ดีที่เขาเรียกชื่อสาวใช้นางจะได้เรียกถูกเสียที และเรื่องทำอาหารนั้นนางทำได้สบายมาก เรือนไม้นี้แม้จะผุพังไปหน่อยแต่ทุกอย่างก็มีครบ ไว้รอสาวใช้กลับมา นางคงต้องปรับปรุงที่อยู่ที่กิน“ระยะนี้สหายข้าต้องมาราชการที่วังหลวง ท่านปู่จึงอนุญาตให้เขาเข้าพักที่เรือนปีกขวา ทหารรักษาการณ์อาจเยอะสักหน่อยน้องรองอย่าตกใจไป” นางไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับใครอยู่แล้วจึงไม่โต้แย้ง“คุณชายใหญ่” เสียงเรียกของสตรีวัยกลางคนที่เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนทำนางและเขารีบหันไปมอง“แม่นมจวง ข้าให้เฟิ่งหรั่นไปรบกวนท่านหรือ” เขาเลิกคิ้วถามคนที่ยืนหอบเหนื่อย“ปะเปล่าเจ้าค่ะ บ่าวคิดว่าสาวใช้คนนี้พูดปด” คิ้วเข้มขมวดจนเป็นปม ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่“ต่อไปนี้หากใครมองข้ามเค่ออิ่งข้าจะลดอำนาจหน้าที่ไปเป็นคนเลี้ยงม้า ไม่สนว่าเป็นใคร รวมถึงฮูหยินด้วย เหตุใดคนบ้านนี้จึงปฏิบัติกับนางเช่นเป็นคนอื่นไกลหืมมม” เสียงคมเข้าตวาดลั่นจนคนที่มาใหม่ก้าวขาไม่ออก“ซีเฟ่ยเจ้ากำลังโมโหเรื่องอั
続きを読む
หลอกมาแต่งงาน
“จวนหนิงกวนโหวอะไรกัน ว่าแต่…เหตุใดจึงมีในส่วนของเจ้าด้วยหรือสวี่ไค่” แม่เฒ่าหยางถามอย่างร้อนรน แม้สงสัยถึงสถานะที่ลูกชายเรียก แต่เรื่องสมบัตินั้นน่ากังวลกว่า“นางเป็นบุตรของข้าคนนึง นางน่าสงสารเพราะกำพร้าแม่ ออกเรือนไปไกลโพ้นเช่นนั้นไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาสได้ปกป้องนางอีกเมื่อไหร่ ข้าทำผิดหรือท่านแม่” โดนย้อนถามเช่นนั้นคนเป็นแม่ตอบไม่ถูก อ้ำๆอึ้งๆจนลูกสะใภ้คนโปรดรีบสะกิด“ไค่เอ๋อร์ หลิวเอ๋อร์ของข้านางก็กำลังจะแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ที่ผู้คนนับหน้าถือตา ควรเก็บสินเดิมไว้ให้นางมิดีกว่าหรือ เผื่อภายหน้าคนสกุลหม่าจะทำดีกับนางให้มาก“ บุรุษที่เป็นถึงหัวหน้าทหารนับพันนายสูดลมหายใจเข้าปอดลึก สายตาดุคมมองไปยังบุตรสาวคนเล็กที่มีใบหน้าซีดเซียวและยังผอมบางจนเขาใจเจ็บ การแต่งงานออกเรือนอาจจะดีต่อนางกว่าให้อยู่ที่นี่ ในที่ที่เขาปกป้องนางไม่ได้ตลอด“ไปนำใบรายการสินเดิมของข้ามา เรื่องนี้อย่าได้มีใครแทรกแซง ข้ายังมีกิจต้องไปทำอีกมาก ทุกอย่างต้องเสร็จวันนี้!!” บ่าวรับใช้นับยี่สิบคนต่างวิ่งเข้าวิ่งออกในจวนไม้ ทรัพย์สินถูกยกมาวางนับ50ลัง“ทางนั้นมีสิ่งใดกัน” แม่ทัพหนุ่มรูปงามที่วันนี้มาพำนักที่จวนท่านโหวเอ่ย
続きを読む
แผนของยายเฒ่า
จนเฟิ่งหรั่นขยับเข้าไปกระซิบข้างหูผู้เป็นนาย“นี่ไม่ใช่คนในเรือนเจ้าค่ะ เกรงว่าท่านแม่ทัพคงพามาจากค่ายทหาร” นางพยักหน้ารับรู้“บ่าวสองคนมีหน้าที่ติดตามคุณหนูและเป็นผู้ช่วยพี่เฟิ่งหรั่นเจ้าค่ะ” นางอ้าปากหว๋อเมื่อรู้ว่านี่คือสาวใช้ที่พ่อส่งมาจริงๆ“ข้าชื่อว่าอาซาน”“ข้าชื่ออาซือเจ้าค่ะ” นางทำได้แค่ส่งยิ้มอ่อนๆให้เท่านั้น เพราะไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไร ตอนนี้บอกตรงๆว่าจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ“คุณหนูรองพักเถิดเจ้าค่ะที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่พวกข้าเอง” นางถอยกรูไปหาเฟิ่งหรั่น เมื่อสองสาวเข้ามาแย่งอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือนาง “เจ้าคิดว่าการที่ข้าถูกยายเฒ่านั่นส่งตัวไปแต่งงานไกลโพ้นเช่นนั้นต้องการอะไร” ในเมื่อมีบ่าวรับใช้มาจัดการต่อนางจะชวนเฟิ่งหรั่นเข้าครัวเสีย เพื่อจะได้คุยกันอย่างสบายใจว่าจะไม่มีใครแอบฟัง และนางมั่นใจว่าเฟิ่งหรั่นไว้ใจได้“คุณหนู เรียกฮูหยินผู้เฒ่าแบบนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ“ นางหัวเราะชอบใจก่อนจะยอมแก้ไข”อะๆๆ ท่านย่า!!“ สาวใช้ถอนหายใจโล่งอก ก่อนจัดการต้มข้าวต้มและหันไปพูดกับคุณหนูของนางด้วย”เท่าที่ข้าได้ยินทหารของคุณชายเหลียงคุยกัน เห็นว่าที่นั่นกันดารนักเจ้าค่ะ และข้าวของก็
続きを読む
เจ้าอาจเปลี่ยนใจ
“ได้ๆ ข้าจะอดทนถึงตอนเข้าหอ จากนั้นข้าจะขอเขานอนยาวไปเลยสองวัน!!” สาวใช้ต่างพากันหัวเราะด้วยความขบขัน แต่ใครเลยจะรู้ว่านางทำจริง วันนี้ทั้งวันนางถูกจับเข้าพิธีตั้งแต่ใกล้รุ่ง จวนสกุลเหลียงไม่ใช่จวนจริงๆที่เขาเคยพำนัก แต่เป็นจวนที่ฮ่องเต้ประทานให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของท่านแม่ทัพใหญ่ที่ได้ตราประดับยศเลื่อนขันเป็นขุนนางลำดับที่หนึ่ง “หนิงกวนโหว” เรื่องนี้สร้างความฮือฮาให้ชาวบ้านไม่น้อย “เจ้าอย่าเสียใจไปหลินเอ๋อร์ แม้เป็นถึงขุนนางอันดับหนึ่ง แต่ก็ต้องอาศัยอยู่ไกลและกันดาร สู้เจ้าไม่ได้สักนิด หากเจ้าแต่งงานกับหม่าหล่ง อีกไม่นานเขาจะสอบเป็นโหวกั๋วกง เหมือนบิดาของเขายามนั่นเจ้าต้องมีคนอิจฉามากกว่านังลูกอนุ!!” เฟิ่งหรั่นและอาซานที่ได้ยินฮูหยินใหญ่เอ่ยเช่นนั้นตอนพิธีรับเกี้ยวถึงกับอดใจไม่ไหว ดีที่หยางเค่ออิ่งเรียกเตือนสติเอาไว้ก่อน“ขี้อิจฉาจริงๆเชียว ข้าจะไม่กลับมาเหยียบจวนหยางอีก ต่อให้ภายหน้าต้องอดตายก็จะภักดีเพียงคุณหนูรอง!!” นางยิ้มให้กับคำพูดของเฟิ่งหรั่น มีมิตภาพแค่นี้ก็เพียงพอแล้วเพราะการจะได้เลื่อนขั้นมาเป็นหนิงกวนโหวได้นั้น ต้องทำการปกป้องแผ่นดินมาถึงสิบรุ่นด้วยกัน สกุลเหลียงเป็
続きを読む
ออกเดินทาง
“ข้าช่วยท่านได้ ข้าคิดว่าช่วยได้เจ้าค่ะ อย่าไล่ข้าออกจากจวนก็พอ ข้าจะช่วยท่านข้ากำลังศึกษาวิธีเจ้าค่ะ” นางไม่ได้ละเมอ แต่พูดทั้งที่หลับตา อยากคุยต่อกับเขาอีกหน่อยแต่หนังตานางเมื่อหย่อนลงแล้วเปิดไม่ขึ้นอีกเลย“หึ พักผ่อนเสีย การเดินทางที่ยาวนานอาจทำเจ้าเปลี่ยนใจ” เขานอนมองหน้านางที่ไม่มีท่าทีเขินอายยามอยู่กับเขาแม้แต่น้อย นึกถึงยามก่อนหน้าที่ลงไปช่วยนางขึ้นจากน้ำ ตอนที่เขาพยายามคว้ามือนางเอาไว้ มีสตรีนางนึงแต่งตัวประหลาด พูดแก่เขาว่าฝากดูแลนางด้วย แล้วนางจะมอบสิ่งดีๆให้แก่เขา แปลก!! แปลกที่แม้ตอนนั้นอยู่ใต้น้ำแต่ได้ยินเสียงพูดชัดเจน“เจ้า…มีใครคุ้มครองอยู่กันแน่” เขาไม่ได้กลัว นางเป็นคนและมีลมหายใจอุ่นเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่คงมีเทพธิดาสักองค์คอยปกป้องนางเพราะสงสารกระมัง“พรุ่งนี้เจ้าจะเปลี่ยนใจ ร้องขอกลับมาเป็นคุณหนูรองสกุลหยาง หรือจะทนความแห้งแล้งและห่างไกลเมืองหลวงได้หรือไม่” เขาคิดหลายสิ่งจนหลับตามนางไป ยามเหมา เหล่าทหารและบ่าวรับใช้ช่วยกันเตรียมของใส่เกวียนที่จะมุ่งหน้าไปก่อน“เจ้านั้งรถม้ากับสาวใช้ ส่วนข้าจะขี่ม้าเพื่อคุ้มภัย” วันนี้นางดูหน้าตาสดใสกว่าเมื่อวาน ไม่มีงอแงง่วงนอนแถมย
続きを読む
เพื่อความอยู่รอด
เมื่อจัดเตรียมสำรับเรียบร้อยเป็นเวลาเดียวกับที่ท่านแม่ทัพเดินกลับมาจากอาบน้ำพอดี เหล่าสาวใช้จึงล่าถอยออกจากกระโจม”ท่านพี่เห็นเหล่าทหารพูดคุยกันว่าซีเจียงแล้งหนักทุกปี ที่นั่นมีบ่อน้ำหรือว่าทำการเกษตรหรือไม่เจ้าคะ“ ตอนที่นั่งรถม้ามีบางช่วงที่นางเข้าไปในมิติอีกครั้งซึ่งนับว่าเป็นครั้งที่สองที่นางได้เข้าไปสำรวจ นางพบปฏิทินที่น่าจะเรียกว่าพิเศษได้ ในนั้นแจ้งว่าวันใดฝนตก วันใดมีไฟป่า และวันใดมีข้าศึก มันวิเศษมากๆจนนางแอบคำนวนว่า ถึงแม้จะมีภัยแล้งแต่หากมีการจัดการน้ำที่ดี เสบียงไม่ขาดย่อมมีผลดีในระยะยาว “มีแม่น้ำล้อมรอบค่ายทหาร แต่ยามมีภัยแล้งและฝนไม่ตกก็แห้งขอด เพราะด้านล่างเป็นดินทรายที่พัดมาจากทะเลทรายพร้อมน้ำ มักดูดซึมเอาน้ำไป และในเมื่อดินส่วนใหญ่เป็นดินทราย การทำการเกษตรก็ยิ่งไม่เป็นผล อาหารส่วนใหญ่มักมาจากการล่าสัตว์และขุดหัวพืชกินประทังชีวิต รอทางการช่วยเหลือ” นางขมวดคิ้วขุ่นคิด “ทางการมอบเสบียงให้เพียงสามเดือนครั้ง และให้เฉพาะค่ายทหาร ที่มีทหารราวๆแสนนาย แล้วชาวบ้านหล่ะเจ้าคะ” “เป็นค่ายทหารที่แบ่งเสบียงให้ ส่วนเหล่าทหารก็ออกไปล่าสัตว์เอามาประทังชีวิตกันอีกที อาอิ่งยามภัยแล้งมาแ
続きを読む
แคว้นซีเจียง
“เป็นตัวของตัวเองเถอะ หากเจ้าไม่ทำความเดือดร้อนให้ใครข้ารับได้ทั้งหมด” คำพูดเช่นนั้นทำนางค่อยหายใจหายคอโล่งอกเวลาแรมเดินที่เดินทางออกมาจากเมืองหลวง นางได้รับการดูแลจากแม่ทัพเหลียงหย่งฉีอย่างดี ซึ่งตอนนี้นางมั่นใจว่านางปรับตัวได้พอสมควร“ชาวบ้านแถบนี้อาศัยกันมานาน มีหลายครัวเรือนทำอาชีพล่าสัตว์” นางแง้มรถม้าดูตอนเดินทางผ่านตลาด จากตอนแรกคิดว่าชาวบ้านคงไม่มากมายเท่าที่ควร แต่บัดนี้นางคิดผิด แม้ไม่รุ่งเรืองเท่าเมืองหลวงแต่ถือว่ามีชาวบ้านอยู่มากมายเลยทีเดียว“เหตุใดที่นี่จึงไม่ค่อยมีผักขายหรือเจ้าคะ” เพราะนางสนใจสิ่งต่างๆมาตลอดทาง เขาจึงเลือกจะมานั้งกับนางในรถม้าเพื่อบอกกล่าวให้นางปรับตัวและมันได้ผล“ที่มีช่วงฤดูน้ำหลากแค่3เดือน อีก3เดือนเป็นฤดูหนาว ส่วนอีก6เดือน ต้องมาลุ้นกันว่าภัยแล้งนั้นกินระยะเวลาเท่าไหร่ ชาวบ้านคิดว่าการทำการเกษตรทำได้เพียงระยะเวลาสั่้ๆ เพราะหน้าดินล้วนเป็นดินทรายเสียส่วนใหญ่“ จริงอย่างที่เขาว่า หากไม่มีภูเขาสูงที่พอจะมีพืชพันธ์และสัตว์ป่า นางคิดว่าที่นี่อาจตะเป็นทะเลทรายไปแล้ว ”ที่นี่มีทรายมานานเท่าชั่วอายุคน หรือพึ่งมีเพียงไม่กี่สิบปีที่ผ่านมาหริืเจ้าคะ“ หากพึ่งม
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status