ทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร

“โทษของการกลั่นแกล้งบุตรสาวฮูหยินใหญ่คือการหาบุรุษสักคนที่อยู่ในถิ่นทุระกันดานแต่งงานกับนางเสีย” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าตวาดดังก้อง ทันทีที่…หยางเค่ออิ่ง… รู้สึกตัวตื่น เหมือนโลกใบเล็กๆของเธอล่มสลายตรงหน้า ภาพห้องเหม็นอับนี่คืออะไรกัน เสียงคนพูดภาษาโบราณนั่นอีก เท่าที่จำได้คือเธอไปพังงานวันเกิดแม่เลี้ยง แต่กลับพลาดท่าโดนลูกติดแม่เลี้ยงจับเธอกดน้ำนี่นา แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“อึก ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว” เธอยกแขนมองดูบาดแผลจากรอยแซ่ที่ฟาดแล้วปวดจี๊ด จนต้องยอมแพ้และหลับตาลงนิ่งๆอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าร่างนี้อ่อนแอเกินไป

“ไหนเจ้าบอกว่านางไม่หายใจ เหตุใดเส้นชีพยังเต้น” เสียวกระซิบแผ่วเบาของคนมาใหม่ ก่อนที่นางรู้สึกถึงมือหยาบกระด้างกดลงบนข้อมือเธอแต่เลือกจะนอนนิ่งๆ เพราะตอนนี้จับต้นชนปลายไม่ถูก

“ข้าเห็นนางหยุดหายใจไปต่อหน้าต่อตาจริงๆนะเจ้าคะท่านแม่!!” คนที่กระวีกระวาดออกไปตามคนอื่นๆ มีสีหน้าเลิ่กลั่ก

“นางก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น ไปตามหมอมา!!” เสียงใครไม่รู้ที่วุ่นวายรอบตัว ทำใจดวงน้อยของหยางเค่ออิงสั่นระรัว เคยอ่านแต่ในนิยายเรื่องทะลุมิติหรือเกิดใหม่อะไรทำนองนั้น แต่บัดนี้คล้ายนางเจอกับตัวเองเลย…ทำอย่างไรดี!!

“ชีพจรอ่อนแอ เป็นเพียงการถูกทำร้ายจนร่างกายรับไม่ไหว ในฐานะหมอข้าเองคงต้องบอกว่าเรื่องนี้มีทางออกมากกว่าใช้กำลัง” ชายแก่วัยกลางคนสงสารหญิงสาวที่นอนเจ็บปางตายจับใจ เกิดเป็นบุตรสาวอนุไม่พอ ผู้เป็นมารดายังด่วนจากไปก่อนวัยอันควรเสียอีก

“เอาหล่ะๆ นางไม่ตายในจวนก็ดีเท่าไหร่แล้ว เอาเป็นว่าเลี่ยงชุนหยุดทำโทษเค่ออิงเดี๋ยวนี้หากร่างกายนางไม่ฟื้นไข้จะมีใครรับแต่งนางเข้าตระกูลกัน” ผู้นำตระกูลมองลูกสะใภ้คนโตอย่างคาดโทษ

“ท่านพี่!!เรื่องนี้สมควรจบง่ายๆหรือ เค่ออิงผลักหลิวเอ๋อจนตกน้ำตกท่า หากตรงนั้นไม่มีคุณหนูหกอยู่ด้วย หลานสาวเรามิต้องตายตกหรืออย่างไร” ฮูหยินแม่เฒ่ายังไม่ยอมจบ นางเกลียดหลานสาวที่เกิดจากอนุอย่างหยางเค่ออิงเข้ากระดูกดำ มีหรือจะไม่สนับสนุนให้ลูกสะใภ้ลงโทษนาง

“นางเฒ่า เค่ออิงมิใช่หลานเจ้าหรือ นางเองก็เป็นบุตรสาวของสวี่ไค่เหมือนกัน และข้าของสั่งห้ามใครทำร้ายนางอีก!! หากไม่เชื่อฟัง ข้าจะส่งหนิงหลิวไปแต่งงานกับบุตรชายท่านนายอำเภอแคว้นอวี๋เสีย!!” คนที่ยืนฟังต่างหน้าถอดสี ก่อนจะรีบเดินตามกันออกไปพร้อมเสียงกรนด่าอย่างโกรธเคือง เมื่อทุกคนออกไปจนหมด สาวใช้ที่แอบอยู่ตรงประตูจึงรีบปรี่เข้ามาหาเจ้านายสาว

“คุณหนู ฮึก เฟิ่งหลันผิดไปแล้ว ที่ไม่ดูแลคุณหนูให้ดี” สาวใช้ซบหน้าลงกับฝ่ามือเย็นเฉียบก่อนการกระตุกนิ้วจะทำให้คนที่ร้องไห้รีบเงยหน้าขึ้น

“ไปกันหมดแล้วใช่ไหม” หยางเค่ออิงมองไปยังประตูก่อนโล่งใจ

“ไปปิดประตูหน่อย” นางบอกเช่นนั้นสาวใช้ที่มึนงงก็รีบทำตาม ก่อนจะลงสลักประตูและรีบวิ่งกลับเข้ามา

“คุณหนูรอง หะ…เหตุใดจึงทำเหมือนไม่เจ็บเช่นนั้นเจ้าคะ” หยางเค่ออิงมองสาวใช้ตรงหน้านิ่งๆเพราะตอนนี้ในสมองนางไม่มีสิ่งใดทั้งนั้นนอกจากความว่างเปล่า นางยังปรับตัวไม่ได้ แต่หากไม่พูดอะไรเลยก็เกรงว่าสาวใช้จะตีโพยตีพาย

“เจ้า…เอ่อมียาไหม ข้า…อาจจะต้องการยา” นางไม่รู้จะพูดอะไร ไม่มีความทรงจำของร่างเดิมอยู่ ยังนึกถึงหนทางใดๆไม่ออกแต่ในขณะเดียวกันก็คิดได้ว่าต้องรักษาตัวเองเสียก่อน

“มะมี!! มีเจ้าค่ะ บ่าวจะไปเตรียมให้” นางมองห่อยาที่วางอยู่บริเวณหัวเตียงแล้วนึกขอบคุณ คงจะเป็นหมอหลี่ที่จัดการไว้ให้

“ไปเถอะข้ารอ” เมื่อมองสาวใช้วิ่งออกไปบดยาและต้มยา นางล้มตัวลงนอนพร้อมมองบ้านไม้ที่ผุพังแถมยังเหม็นอับจนแทบอาเจียน ดวงตากลมโตดั่งตากวางกระพริบตาปริบๆ

“แล้วต้องทำยังไงต่อไปดี ข้าควร…หาทางหนีออกจากที่นี่ดีหรือไม่” นางมองดูรูปร่างและเสื้อผ้าที่สวมใส่ พบว่าตามเนื้อผ้ามีรอยปะชุนอยู่หลายแห่ง ร่างเดิมคงไม่ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีนัก

“โอ๊ะ” ความเจ็บปวดแล่นเข้ากลางหน้าผากจนนางต้องหลับตาแน่น มือบางกำผ้าห่มจนยับเยิน ก่อนจะทันได้เปร่งเสียงร้อง มิติก็ปรากฏขึ้นในห้วงคำนึง

“ครบสูตรการทะลุมิติทีเดียว มาขนาดนี้น่าจะพอช่วยได้บ้างแหละ” นางสำรวจมิติเงียบๆ แต่ปริมานของด้านในมันเยอะจนคล้ายกับว่าเป็นโรงงานโรงงานหนึ่ง แม้ของแต่ละอย่างจะมีแค่อย่างละชิ้นก็ตาม แต่พอนางหยิบมันขึ้นมาก็พบว่ามันมีอันใหม่มาแทนที่…คล้ายกับว่า มีไม่จบไม่สิ้นอย่างไรอย่างนั้น!!