Todos os capítulos de ทะลุมิติมาช่วยแก้ไขภัยแล้งในค่ายทหาร: Capítulo 1 - Capítulo 10

“โทษของการกลั่นแกล้งบุตรสาวฮูหยินใหญ่คือการหาบุรุษสักคนที่อยู่ในถิ่นทุระกันดานแต่งงานกับนางเสีย” เสียงของฮูหยินผู้เฒ่าตวาดดังก้อง ทันทีที่…หยางเค่ออิ่ง… รู้สึกตัวตื่น เหมือนโลกใบเล็กๆของเธอล่มสลายตรงหน้า ภาพห้องเหม็นอับนี่คืออะไรกัน เสียงคนพูดภาษาโบราณนั่นอีก เท่าที่จำได้คือเธอไปพังงานวันเกิดแม่เลี้ยง แต่กลับพลาดท่าโดนลูกติดแม่เลี้ยงจับเธอกดน้ำนี่นา แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่“อึก ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว” เธอยกแขนมองดูบาดแผลจากรอยแซ่ที่ฟาดแล้วปวดจี๊ด จนต้องยอมแพ้และหลับตาลงนิ่งๆอีกครั้ง เธอรู้สึกว่าร่างนี้อ่อนแอเกินไป“ไหนเจ้าบอกว่านางไม่หายใจ เหตุใดเส้นชีพยังเต้น” เสียวกระซิบแผ่วเบาของคนมาใหม่ ก่อนที่นางรู้สึกถึงมือหยาบกระด้างกดลงบนข้อมือเธอแต่เลือกจะนอนนิ่งๆ เพราะตอนนี้จับต้นชนปลายไม่ถูก“ข้าเห็นนางหยุดหายใจไปต่อหน้าต่อตาจริงๆนะเจ้าคะท่านแม่!!” คนที่กระวีกระวาดออกไปตามคนอื่นๆ มีสีหน้าเลิ่กลั่ก“นางก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น ไปตามหมอมา!!” เสียงใครไม่รู้ที่วุ่นวายรอบตัว ทำใจดวงน้อยของหยางเค่ออิงสั่นระรัว เคยอ่านแต่ในนิยายเรื่องทะลุมิติหรือเกิดใหม่อะไรทำนองนั้น แต่บัดนี้คล้ายนางเจอก

“น้องรอง” บุรุษร่างสูงใหญ่แต่งตัวคล้ายนักรบเดินเข้ามาพร้อมสตรีที่มองนางอย่างไม่เป็นมิตร“นั่นใคร” นางหันไปถามสาวใช้ที่ผูกเชือกให้นางเสร็จก่อนลงไปยืนที่พื้นข้างเตียงทันที“ห๊ะ เอ่อคุณชายใหญ่กับฮูหยินอย่างไรเล่าเจ้าคะ” ท่าทางงงงวยของสาวใช้ทำนางคิดว่าเดี๋ยวคงต้องถามกันอีกยาว แต่ตอนนี้ช่างก่อน“ต้องทำให้สงสารสินะ” นางจำได้ว่าสาวใช้บอกนางว่าร่างเดิมชอบเรียกร้องความสงสารจากพี่ชายใหญ่ ซึ่งอาจจะเป็นพี่น้องคนละแม่ก็เป็นได้ และเพื่อยั่วประสาทบ้านใหญ่ นางคิดว่าเดาถูก เพราะร่างเดิมนางก็มีความคิดเช่นนี้“ฮึก พี่ใหญ่ข้านึกว่าข้าจะตายดับจากโลกนี้ไปแล้วฮือออ” การร้องไห้เป็นเผาเต่าทำสาวใช้ถอยล่น นึกว่าจะเปลี่ยนแต่อย่างไรก็ยังเป็นคุณหนูตัวแสบของนางคนเดิม“พี่ชายเจ้ามาแล้ว เหตุใดจึงเกิดเรื่องขึ้นได้” หยางซีเฟ่ยถามเอากับสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ“เรียนคุณชายใหญ่ เมื่อบ่ายนี้ที่จวนใหญ่ได้ส่งเที่ยบเชิญไปทุกตระกูลขุนนางให้มาร่วมดื่มน้ำชา แต่คุณหนูรองที่ไม่ได้รับเชิญ อยากไปร่วมด้วยเพราะอย่างไรก็เป็นคนในตระกูลหยาง แต่ทันทีที่เหยียบเท้าเข้าไป เหล่าสตรีที่เป็นสหายคุณหนูใหญ่ต่างหัวเราะและพูดจาทับถมเรื่องคุณหนูรองเป็

“จวนหนิงกวนโหวอะไรกัน ว่าแต่…เหตุใดจึงมีในส่วนของเจ้าด้วยหรือสวี่ไค่” แม่เฒ่าหยางถามอย่างร้อนรน แม้สงสัยถึงสถานะที่ลูกชายเรียก แต่เรื่องสมบัตินั้นน่ากังวลกว่า“นางเป็นบุตรของข้าคนนึง นางน่าสงสารเพราะกำพร้าแม่ ออกเรือนไปไกลโพ้นเช่นนั้นไม่รู้ว่าข้าจะมีโอกาสได้ปกป้องนางอีกเมื่อไหร่ ข้าทำผิดหรือท่านแม่” โดนย้อนถามเช่นนั้นคนเป็นแม่ตอบไม่ถูก อ้ำๆอึ้งๆจนลูกสะใภ้คนโปรดรีบสะกิด“ไค่เอ๋อร์ หลิวเอ๋อร์ของข้านางก็กำลังจะแต่งงานเข้าตระกูลใหญ่ที่ผู้คนนับหน้าถือตา ควรเก็บสินเดิมไว้ให้นางมิดีกว่าหรือ เผื่อภายหน้าคนสกุลหม่าจะทำดีกับนางให้มาก“ บุรุษที่เป็นถึงหัวหน้าทหารนับพันนายสูดลมหายใจเข้าปอดลึก สายตาดุคมมองไปยังบุตรสาวคนเล็กที่มีใบหน้าซีดเซียวและยังผอมบางจนเขาใจเจ็บ การแต่งงานออกเรือนอาจจะดีต่อนางกว่าให้อยู่ที่นี่ ในที่ที่เขาปกป้องนางไม่ได้ตลอด“ไปนำใบรายการสินเดิมของข้ามา เรื่องนี้อย่าได้มีใครแทรกแซง ข้ายังมีกิจต้องไปทำอีกมาก ทุกอย่างต้องเสร็จวันนี้!!” บ่าวรับใช้นับยี่สิบคนต่างวิ่งเข้าวิ่งออกในจวนไม้ ทรัพย์สินถูกยกมาวางนับ50ลัง“ทางนั้นมีสิ่งใดกัน” แม่ทัพหนุ่มรูปงามที่วันนี้มาพำนักที่จวนท่านโหวเอ่ย

“ได้ๆ ข้าจะอดทนถึงตอนเข้าหอ จากนั้นข้าจะขอเขานอนยาวไปเลยสองวัน!!” สาวใช้ต่างพากันหัวเราะด้วยความขบขัน แต่ใครเลยจะรู้ว่านางทำจริง วันนี้ทั้งวันนางถูกจับเข้าพิธีตั้งแต่ใกล้รุ่ง จวนสกุลเหลียงไม่ใช่จวนจริงๆที่เขาเคยพำนัก แต่เป็นจวนที่ฮ่องเต้ประทานให้เป็นของขวัญวันแต่งงานของท่านแม่ทัพใหญ่ที่ได้ตราประดับยศเลื่อนขันเป็นขุนนางลำดับที่หนึ่ง “หนิงกวนโหว” เรื่องนี้สร้างความฮือฮาให้ชาวบ้านไม่น้อย “เจ้าอย่าเสียใจไปหลินเอ๋อร์ แม้เป็นถึงขุนนางอันดับหนึ่ง แต่ก็ต้องอาศัยอยู่ไกลและกันดาร สู้เจ้าไม่ได้สักนิด หากเจ้าแต่งงานกับหม่าหล่ง อีกไม่นานเขาจะสอบเป็นโหวกั๋วกง เหมือนบิดาของเขายามนั่นเจ้าต้องมีคนอิจฉามากกว่านังลูกอนุ!!” เฟิ่งหรั่นและอาซานที่ได้ยินฮูหยินใหญ่เอ่ยเช่นนั้นตอนพิธีรับเกี้ยวถึงกับอดใจไม่ไหว ดีที่หยางเค่ออิ่งเรียกเตือนสติเอาไว้ก่อน“ขี้อิจฉาจริงๆเชียว ข้าจะไม่กลับมาเหยียบจวนหยางอีก ต่อให้ภายหน้าต้องอดตายก็จะภักดีเพียงคุณหนูรอง!!” นางยิ้มให้กับคำพูดของเฟิ่งหรั่น มีมิตภาพแค่นี้ก็เพียงพอแล้วเพราะการจะได้เลื่อนขั้นมาเป็นหนิงกวนโหวได้นั้น ต้องทำการปกป้องแผ่นดินมาถึงสิบรุ่นด้วยกัน สกุลเหลียงเป็

เมื่อจัดเตรียมสำรับเรียบร้อยเป็นเวลาเดียวกับที่ท่านแม่ทัพเดินกลับมาจากอาบน้ำพอดี เหล่าสาวใช้จึงล่าถอยออกจากกระโจม”ท่านพี่เห็นเหล่าทหารพูดคุยกันว่าซีเจียงแล้งหนักทุกปี ที่นั่นมีบ่อน้ำหรือว่าทำการเกษตรหรือไม่เจ้าคะ“ ตอนที่นั่งรถม้ามีบางช่วงที่นางเข้าไปในมิติอีกครั้งซึ่งนับว่าเป็นครั้งที่สองที่นางได้เข้าไปสำรวจ นางพบปฏิทินที่น่าจะเรียกว่าพิเศษได้ ในนั้นแจ้งว่าวันใดฝนตก วันใดมีไฟป่า และวันใดมีข้าศึก มันวิเศษมากๆจนนางแอบคำนวนว่า ถึงแม้จะมีภัยแล้งแต่หากมีการจัดการน้ำที่ดี เสบียงไม่ขาดย่อมมีผลดีในระยะยาว “มีแม่น้ำล้อมรอบค่ายทหาร แต่ยามมีภัยแล้งและฝนไม่ตกก็แห้งขอด เพราะด้านล่างเป็นดินทรายที่พัดมาจากทะเลทรายพร้อมน้ำ มักดูดซึมเอาน้ำไป และในเมื่อดินส่วนใหญ่เป็นดินทราย การทำการเกษตรก็ยิ่งไม่เป็นผล อาหารส่วนใหญ่มักมาจากการล่าสัตว์และขุดหัวพืชกินประทังชีวิต รอทางการช่วยเหลือ” นางขมวดคิ้วขุ่นคิด “ทางการมอบเสบียงให้เพียงสามเดือนครั้ง และให้เฉพาะค่ายทหาร ที่มีทหารราวๆแสนนาย แล้วชาวบ้านหล่ะเจ้าคะ” “เป็นค่ายทหารที่แบ่งเสบียงให้ ส่วนเหล่าทหารก็ออกไปล่าสัตว์เอามาประทังชีวิตกันอีกที อาอิ่งยามภัยแล้งมาแ