“Lalaki o babae?” tanong ulit ni Eunice.“Babae po, Ma’am.”“Nakilala mo ba?”Akala ni Eunice, kung nakita at nakilala ni Adi ang babae, baka si Ara iyon. Pero kung hindi naman kilala ni Adi, hindi niya alam kung sino ang babaeng pumunta.“Hindi po, Ma’am.”“Huwag mo na siyang pansinin. Responsibilidad ka namin ni Hector. Kaya kung hindi kami ni Hector ang nagsabing umalis ka, huwag mo siyang intindihin.”Tumango si Adi. “Opo, Ma’am.”Sinuri ni Eunice ang lalagyan ng mga gamot at napangiti. Talagang maingat si Adi sa lahat ng bagay. Nakahiwalay na ang mga gamot ayon sa oras—pang-umaga, tanghali, at gabi.“Ang sipag at ingat mo,” puri ni Eunice.“Baka kasi makalimutan ko po, Ma’am.”Tumango si Eunice. Alam niyang hindi nagkamali si Hector sa pagpili kay Adi. Talagang maaasahan ito. Sa sandaling iyon, lumapit si Brandon.“Napakaingat talaga ni Adi,” sabi ni Brandon.“Mabuti naman,” sagot ni Eunice.“Mas maaasahan pa kaysa sa doktor,” natatawang sabi ni Brandon.“Para maging malusog ka.”
Read more