LOGIN“Sige na, umuwi na tayo,” pagsuko ni Hector.“Oo nga. Ano pa bang ginagawa natin dito? Gusto mo bang dito na tayo magpalipas ng gabi?”“Oo, love,” biro ni Hector.Muling pinaandar ni Hector ang sasakyan. Paminsan-minsan ay palihim siyang sumusulyap kay Eunice habang nakangiti.Ngayong mag-asawa na sila, marami siyang bagong natutunan tungkol kay Eunice.Dati, ang alam niya, sobrang lambing at mahinahon ni Eunice. Hindi ito madaling magalit at halos wala siyang nakikitang dahilan para magtampo ito. Pero ngayon, napagtanto niyang babae pa rin si Eunice—may sarili ring topak, tampuhan, selos, at mga kakaibang paraan ng pagpapakita ng nararamdaman.At may isang bagay na malinaw na malinaw kay Hector ngayon:Hindi kailanman nagkakamali si Eunice.At kung sakaling magkamali man siya, malamang kasalanan pa rin ni Hector.Kaya kapag may problema silang dalawa, si Hector ang unang kailangang magpakumbaba at humingi ng tawad. Kapag galit si Eunice, kailangan niyang makinig at hayaan muna itong
“Kung anu-ano ang sinasabi mo,” saway ni Hector, bahagyang naiinis.“So, ano nga ang pangalan ng asawa mo?”Hindi na sumagot si Eunice. Mahigpit na nakatikom ang mga labi niya at unti-unti rin niyang binawi ang kamay na kanina’y hawak ni Hector. Tuluyan nang nawala ang gana niyang manood ng sine.Samantala, natigilan din sina Brian at Mara. Hindi nila alam kung ano ang dapat sabihin. Ramdam nilang hindi na maganda ang sitwasyon.“Eunice ang pangalan ng asawa ko. At ikaw ang magpaliwanag sa kanya na hindi totoo ang lahat ng sinabi mo!” mariing sabi ni Hector, halatang galit.Ngumiti si Jessi kay Eunice.“Sorry. Nagbibiro lang ako. Magkababata kami ni Hector. Magkalapit lang ang bahay namin noon kaya close kami. Nagkataon lang na nagkita kami rito.”“Oh,” maikling sagot ni Eunice.“Aalis na ako, Hector. Sana magkita ulit tayo minsan.”Walang bahid ng pag-aalala sa mukha ni Jessi habang kumakaway kay Hector bago tuluyang umalis. Para bang wala lang sa kanya ang nangyari.Samantala, tuluy
“Baka mapansin tayo ng guard,” biro ni Eunice.Napatawa si Hector. Talagang hirap siyang magpigil kapag malapit si Eunice. Hanggang ngayon, may kakaibang dating pa rin ang asawa niya na hindi niya kayang balewalain.“Sige na, tara na. Papasok na tayo. Gusto mo pa namang bumili ng popcorn, ’di ba?”Tumango si Eunice. Inayos niya ang buhok at damit bago kunin ang bag na nasa tabi niya.Binuksan ni Hector ang pinto para sa kanya. “Mauna ka, Reyna ko.”“Ang corny mo na rin ngayon,” natatawang sabi ni Eunice.“Gagawin ko ang lahat para mapasaya ang mag-ina ko.”“Salamat.”Magkahawak-kamay na naglakad sina Eunice at Hector papasok sa mall. Kitang-kita kung gaano sila ka-sweet at bagay sa isa’t isa. Isang guwapong lalaki at magandang babae na magkasama—hindi nakapagtatakang may ilang napapalingon at palihim na sumusulyap sa kanila. Kung hindi sila kilala, malamang iisipin ng iba na bagong kasal pa lang sila at wala pang anak.Tumunog ang cellphone ni Eunice mula sa loob ng bag niya. Agad niy
“Sayang, alam mo naman na hindi ganoon kadali ang pagpapalipat ng isang empleyado sa gobyerno. At kung dito siya na-assign, ibig sabihin, hindi mo na rin talaga kontrolado iyon. Baka matagal na pala nilang plano na ilipat siya rito, ngayon lang talaga natuloy,” paliwanag ni Hector.Tumango si Eunice. “Naiintindihan ko. Baka hindi ko lang talaga matanggap pa nang ganon kabilis.”“Huwag mo nang isipin iyon. Hayaan mong kung ano man ang gusto nilang isipin. Ang mahalaga, hindi naman nangyari ang lahat ng ito dahil sa’yo. Ako na ang bahala magpaliwanag sa asawa niya.”Pinaandar na ni Hector ang sasakyan at tuluyan silang umalis sa inuupahang bahay ni Brandon. Babalik na sila sa bahay nila, at siyempre, makakasama na rin nila ang makulit nilang si Hestia.“May gusto ka bang bilhin?” tanong ni Hector.Umiling si Eunice.“Love, sige na. Mag-enjoy ka naman. Simula nang ikasal tayo, parang hindi pa kita nakikitang totoong masaya,” sabi ni Hector.“Masaya naman ako.”“Pero kabaligtaran ang sina
“Okay na ito, Anak,” mahinang sabi ni Brandon.“Kulang ang hangin dito,” sagot ni Eunice.“Hindi rin naman palaging nandito si Papa, Anak. Sa gabi lang pagkatapos ng trabaho at kapag day off. Sapat na ang mga bintana sa harap at likod para may hangin.”Patuloy na tumatanggi si Brandon dahil ayaw niyang maging pabigat kay Eunice.Sa mga sinabi ni Eunice, nalaman niya kung gaano kahirap ang buhay nito noon. Bata pa lang si Eunice, nakatira na ito sa masikip na lugar.Simple lang ang buhay niya noon at halos wala silang maayos na makain o magamit. Ipinagkatiwala siya sa ibang tao para alagaan. Kaya hanggang ngayon, kabisado pa rin ni Eunice ang pakiramdam ng pamumuhay sa isang masikip na bahay.Para kay Brandon, isa iyong malaking sampal sa kanya. Lahat ng iyon ay nangyari dahil naging iresponsable siya. Gusto lang niyang mamuhay nang maginhawa, pero hindi niya alam kung paano gampanan ang kanyang mga responsibilidad.“Puwede tayong maghanap ng simpleng bahay, Pa,” alok ni Hector.Hindi
“Eunice…”Napatigil lang si Eunice habang nakatingin sa harapan. Sa sobrang gulat niya, hindi niya alam kung ano ang sasabihin.“Nakakaabala ba ako sa inyo?”Umiling si Eunice, pero hindi siya makapagsalita. Ang lalaking nakita niya ilang araw na ang nakalipas ay ibang-iba na ngayon. Namumutla at naninilaw ang mukha nito, at halatang nanghihina ang katawan. Pumayat din siya, kahit hindi naman agad halata.Mukha rin siyang hindi na nag-aalaga sa sarili.“Pasok ka,” sagot ni Hector habang hinahawakan ang kamay ni Eunice. Noon lang tila natauhan si Eunice.Si Brandon ang nakatayo sa harap niya, ang parehong taong dumalo sa kasal niya ilang araw na ang nakalipas. Pero bakit ibang-iba ang kalagayan nito ngayon?Ano kaya ang nangyari?At sa totoo lang, labis na nag-aalala si Eunice nang makita ang kalagayan ng kanyang ama.“Salamat, Hector.”“Pasensya na. Bigla akong napunta rito nang hindi nagpapaalam.” Nakonsensya si Brandon nang makita ang reaksyon ni Eunice na halatang hindi naman masay
Eunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.Mabilis na umatras ang dal
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih
“How about that?” nanunuyang tanong ni Hector, tila siguradong sigurado na hindi iyon tatanggihan ni Vincent.How could he?For years, Vincent had worked as hard as possible, trying to get close to him and get his attention. Ginagawa nito ang lahat para lang matuwa ito sa kanya, ngunit hanggang nga







