جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ตอนที่ 12 ที่ระบายอารมณ์พาฝันลุกขึ้นยืน จัดการปาดน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมาทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอคือพาฝัน นักเขียนที่สู้กับชีวิตมานับครั้งไม่ถ้วน เธอจะไม่มานั่งบีบน้ำตาให้กับผู้ชายเฮงซวยพรรค์นี้ได้อย่างไรเธอเดินกะเผลกเพราะรองเท้าส้นสูงที่กัดจนเจ็บไปหมด ออกมาที่หน้าโรงแรมเพื่อหารถแท็กซี่กลับเธอก้มลงมองชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ตัวเองสวมอยู่ ความกลัวเริ่มเกาะกินหัวใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าชุดที่เธอใส่นั้นมันล่อแหลมเกินกว่าจะมายืนโบกแท็กซี่คนเดียวตอนเที่ยงคืน ชุดราตรีสีแดงคว้านลึกทั้งหน้าและหลัง ขับเน้นหน้าอกอวบอิ่มและเรียวขาขาวผ่องที่โผล่พ้นรอยแหกสูง ยิ่งภายใต้แสงไฟสลัวริมถนน มันยิ่งทำให้เธอดูเหมือนเหยื่อชั้นดีสำหรับพวกเดนสังคมสายตาของชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งที่เดินผ่านไปมาเริ่มจับจ้องเธอด้วยแววตาหยาบคาย พาฝันใจสั่นรัว เธอรีบกวักมือเรียกแท็กซี่คันแรกที่แล่นผ่านมาอย่างร้อนรน"ไปหมู่บ้านเดอะแกรนด์xxxค่ะ" เธอสั่งเสียงรัวเมื่อก้าวขึ้นมาบนรถ พร้อมกับพยายามดึงชายกระโปรงลงมาปิดเรียวขาให้มากที่สุดตลอดทางกลับบ้าน พาฝันเอาแต่จ้องมองโทรศัพท์มือถือที่เงียบสนิท ไร้ซึ่งข้อความหรือสายเรียกเข้าจากคนใจร้ายที่พาเธอมาทิ

ตอนที่ 14 ลิ้มรสเมียบำเรอเสียงคลื่นกระทบฝั่งสลับกับเสียงซู่ซ่าของน้ำมันจากกุ้งแม่น้ำที่หยดลงบนถ่านร้อนจัด บรรยากาศรอบตัวควรจะโรแมนติกเหมือนนิยายรักทั่วไป หากแต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ใช่พระเอกแสนดี แต่เป็นตัวร้ายที่พร้อมจะเผาผลาญเธอได้ทุกเมื่อเนื้อกุ้งแม่น้ำย่างจนสุกพอดีถูกวางลงในจานของเธอโดยฝีมือของคนร่างสูงที่ยังคงสวมเพียงกางเกงสแลคตัวเดียว อวดแผงอกกำยำที่สะท้อนแสงไฟจากเตาถ่านจนเป็นเงามันปลาบ พาฝันพยายามจดจ่ออยู่กับการกินเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างไม่ลดละ“กินเยอะๆ... เพราะคืนนี้ฉันตั้งใจจะไม่ให้เธอพักง่ายๆ เหมือนเมื่อคืน” ราเชนทร์เอ่ยเสียงทุ้มพลางจิบไวน์แดงรสเลิศ สายตาของเขาไม่ได้อยู่ที่อาหาร แต่มันจับจ้องอยู่ที่เนินอกขาวผ่องที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจของเธอภายใต้บิกินี่สีแดงตัวจิ๋วพาฝันหน้าร้อนวูบ “คุณราเชนทร์... เรามาเที่ยวพักผ่อนนะคะ ให้ฉันได้หายใจหายคอบ้างไม่ได้หรือไง”“นี่แหละคือการพักผ่อนของฉัน” เขาขยับลุกขึ้นเดินอ้อมมาด้านหลังเธอ มือหนาวางลงบนไหล่เนียน นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไล้ไปตามสายบิกินี่เส้นบางเบา “ผิวเธอ... เวลาโดนแสงไฟริมทะเลแบบนี้ มันน่า

ตอนที่ 16 เป็นแค่ของเล่นห้ามท้องพาฝันตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงสายของวัน ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ แต่ข้างกายเธอกลับว่างเปล่า ความเย็นชืดของฟูกที่นอนย้ำเตือนว่าเขาจากไปนานแล้ว หญิงสาวค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกปวดร้าวที่หว่างขาลามไปถึงหน้าท้องน้อยทำให้เธอต้องนิ่วหน้า ผ้าห่มผืนหนาร่วงหล่นเผยให้เห็นรอยจ้ำสีกุหลาบเข้มและรอยฟันจางๆ ที่ประดับอยู่บนผิวขาว ‘นี่เรามาไกลขนาดนี้ได้ยังไงนะ... จากนักเขียนที่นั่งหลังขดหลังแข็งปั่นนิยาย SM เพื่อประทังชีวิต กลับต้องมาสวมบทนางบำเรอรับอารมณ์ดิบพวกนี้ด้วยตัวเอง’ พาฝันแค่นยิ้มสมเพชตัวเองในใจ เธอลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของราเชนทร์ที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้มาสวมทับร่างกายเปลือยเปล่า แล้วเดินกะเผลกออกไปที่ระเบียงภาพที่เห็นทำให้เธอชะงัก ราเชนทร์ในชุดกางเกงขาสั้นสีขาวสบาย ๆ กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะริมระเบียง ในมือมีแก้วกาแฟดำและแท็บเล็ตที่เขากำลังกวาดสายตาอ่านข่าวธุรกิจด้วยใบหน้าขรึมตามปกติ แสงแดดจัดจ้าของวันใหม่ทำให้เขาดูสง่าและทรงอำนาจจนเธอไม่กล้าเดินเข้าไปหา“ตื่นแล้วเหรอ” เขาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง เหมือนมีตาหลัง“ค่ะ...

ตอนที่ 18 รู้ใจเมื่อสายเกินไปพาฝันเดินออกจากห้องทำงานของราเชนทร์ด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอพยายามประคองเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดกลับไปยังห้องนอนของตนเอง ความเจ็บปวดจากการถูกตบหน้ายังไม่เท่าความเจ็บปวดที่ได้ยินเขาพร่ำเพ้อเรียกชื่อผู้หญิงคนอื่นตอนที่เธออยู่ใต้ร่างเขา พาฝันขังตัวเองอยู่ในห้องนอนมืดสนิทเป็นเวลาหลายชั่วโมง เธอไม่ได้เปิดไฟ ไม่ได้อาบน้ำ และไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง เธอทำเพียงแต่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นข้างเตียง ปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้มที่บวมช้ำจนแห้งกรังไปเอง“ทำไมกันนะ... ทำไมต้องรู้สึกเจ็บขนาดนี้ด้วย” เธอถามตัวเองในความเงียบ ในฐานะนักเขียน เธอสร้างตัวละครราเชนทร์ขึ้นมาเพื่อให้เขาเป็นคนเลว เพื่อให้คนอ่านเกลียด และเพื่อให้เขาต้องพ่ายแพ้และอยู่อย่างโดดเดี่ยวในตอนจบ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า เมื่อต้องมาอยู่ในเงื้อมมือของเขาจริงๆ ความร้ายกาจที่เธอเป็นคนบรรยายด้วยปลายนิ้ว มันจะสามารถทำลายชีวิตคนคนหนึ่งได้ย่อยยับขนาดนี้เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ ในช่วงดึกสงัด เป็นสายใจที่ยกถาดอาหารและอุปกรณ์ทำแผลเข้ามา“คุณฝันคะ... ให้สายใจช่วยนะคะ” สาวใช้คนสนิทน้ำตาคลอเมื่อเห็นสภาพของหญิ

ตอนที่ 20 โหยหาภายในห้องทำงานชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง บรรยากาศกลับมาตึงเครียดจนพนักงานแทบไม่กล้าหายใจแรง ราเชนทร์กลับมาบริหารงานแล้วตามคำขู่ของฌอน ทว่าเขากลับมาในร่างของอสูรที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม"เอกสารงี่เง่าพวกนี้เอาไปทำมาใหม่! ฉันไม่ได้เสียเงินจ้างพวกแกมาเขียนรายงานเด็กประถม!"โครม! แฟ้มเอกสารนับสิบปลิวว่อนไปทั่วห้องทำงาน พนักงานระดับบริหารสี่คนรีบก้มหน้าก้มตาเก็บกระดาษแล้วถอยกรู่ออกไปราวกับเจอพายุทอร์นาโด ราเชนทร์ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนัง นัยน์ตาที่คมกริบดูเหมือนจะลุกเป็นไฟได้ตลอดเวลา มือหนาเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ภายในทันที"ฌอน! เข้ามาในห้องเดี๋ยวนี้!"ไม่ถึงสามสิบวินาที ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก ฌอนเดินเข้ามาพร้อมกับกุมขมับ เขาแทบไม่ต้องเดาเลยว่าเจ้านายจะถามคำถามเดิมเป็นครั้งที่ร้อยของวัน"บอสครับ ผมเพิ่งออกจากห้องบอสไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วเองนะครับ""สิบนาทีนั้นแกได้เรื่องอะไรเพิ่มไหม!" ราเชนทร์ลุกขึ้นยืนตบโต๊ะเสียงดัง "นักสืบที่ฉันจ้างไปมันทำบ้าอะไรอยู่! ฉันจ่ายเงินให้พวกมันวันละเป็นแสน แต่ทำไมแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวถึงหาไม่เจอ!""บอสใจเย็นๆ สิครับ" ฌอนถอนหายใจยาว