جميع فصول : الفصل -الفصل 30

ตอนที่ 22 คุกเข่าขอโอกาสพาฝันยืนนิ่งขึงราวกับถูกสาป มือบางที่กำเข้าหากันแน่สั่นระริกจนต้องซ่อนไว้ข้างหลัง เธอไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า ตัวร้ายที่เธอปั้นแต่งให้โหดเหี้ยมที่สุดในนิยาย จะมายอมลดตัวคุกเข่าตรงหน้าเธอแบบนี้“ลุกขึ้นเถอะค่ะคุณราเชนทร์ อย่าทำแบบนี้เลย” เธอเอ่ยเสียงสั่น พยายามบังคับไม่ให้ตัวเองใจอ่อน“ไม่... จนกว่าเธอจะเชื่อว่าฉันสำนึกผิดแล้วจริงๆ” ราเชนทร์เงยหน้าขึ้นมอง นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มจัดสะท้อนความเจ็บปวดออกมาอย่างที่สุด “สี่เดือนที่ผ่านมา ฉันเหมือนคนตายทั้งเป็น ทุกมุมในบ้านมีแต่เงาของเธอ ฉันนึกถึงแต่หน้าเธอ... ฉันรู้ว่าฉันมันโง่แค่ไหนที่ปล่อยให้สิ่งที่มีค่าที่สุดหลุดมือไป”“คุณแค่ไม่ชินกับการถูกทิ้ง” พาฝันเบือนหน้าหนี มองออกไปนอกหน้าต่าง“มันไม่ใช่แค่นั้น!” ราเชนทร์เอื้อมมือไปหมายจะคว้าชายกระโปรงของเธอ แต่เขาก็ชะงักมือไว้เพราะกลัวเธอจะสะบัดออก “ฉันรู้ว่าคำขอโทษมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ฉันทำกับเธอ ฉันไม่ได้มาเพื่อใช้อำนาจบังคับเธอ แต่ฉันมาเพื่อ... เพื่อขอโอกาสให้ฉันได้พิสูจน์ว่าฉันรักเธอจริงๆ"พาฝันมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังสั่นไหว หัวใจที่เคยพยายามปิดตายกลับเริ่มสั่

ตอนที่ 24 หึงบรรยากาศยามเช้าบนดอยเริ่มคึกคักขึ้นเมื่อหมอกจางลง แสงแดดรำไรส่องกระทบป้าย "ฝันหวาน คาเฟ่" ราเชนทร์ที่เพิ่งจัดการข้าวไข่เจียวจนเกลี้ยงจาน รีบลุกขึ้นเก็บจานของตัวเองไปล้าง ก่อนจะหยิบผ้าไปเช็ดทำความสะอาดโต๊ะอย่างแข็งขัน แม้ท่าทางจะยังดูเงอะงะแต่เขาก็พยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อพิสูจน์ให้พาฝันเห็นความตั้งใจขณะที่พาฝันกำลังเตรียมเมล็ดกาแฟลงในเครื่องบด เสียงกระดิ่งที่ประตูร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตลายสกอต ใบหน้าขาวใสสไตล์หนุ่มตี๋รับกับรอยยิ้มสดใสที่มักจะส่งมาให้หญิงสาวเจ้าของร้านอยู่เสมอ"อรุณสวัสดิ์ครับพี่ฝัน!"มาวิน ลูกชายเจ้าของไร่ส้มขนาดใหญ่และรีสอร์ตหรูที่อยู่ห่างจากร้านของพาฝันไปประมาณหนึ่งกิโลกว่าๆ เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายที่กลับมาช่วยงานที่บ้านในช่วงปิดเทอม และกลายเป็นลูกค้าประจำที่แวะเวียนมาทุกวันตั้งแต่วันแรกที่พาฝันเปิดร้านทว่าก้าวแรกที่วินเดินเข้ามาในร้าน เขากลับต้องชะงักฝีเท้าลงทันที เมื่อสายตาไปปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่กำลังยืนเช็ดโต๊ะอยู่ ราเชนทร์เงยหน้าขึ้นสบตาหนุ่มน้อยตรงหน้า

ตอนที่ 26 ห้ามข้ามเขตเวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยงคืน อุณหภูมิภายนอกลดฮวบลงจนได้ยินเสียงลมหวีดหวิวปะทะกับผนังไม้ของบ้านพัก ไอเย็นเริ่มเล็ดลอดเข้ามาตามรอยต่อของหน้าต่าง แม้จะมีผ้าห่มผืนหนา แต่ราเชนทร์ที่นอนอยู่บนพื้นกลับเริ่มรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านมาจากแผ่นกระเบื้อง เขาพยายามขดตัวให้เล็กที่สุดเพื่อรักษาความอบอุ่น“กึก... กึก...”เสียงฟันกระทบกันเบาๆ ของคนข้างเตียงทำให้พาฝันที่นอนพลิกไปมาอยู่ครู่ใหญ่ต้องขมวดคิ้ว เธอพยายามจะใจแข็งและบอกตัวเองว่านี่คือบทลงโทษที่เขาสมควรได้รับ แต่ภาพชายหนุ่มร่างยักษ์ที่เคยหยิ่งผยอง ต้องมานอนสั่นเป็นลูกหมาตกน้ำอยู่บนพื้นข้างเตียงเธอมันช่างรบกวนจิตใจเหลือเกินในที่สุด พาฝันก็ตัดสินใจถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอพลิกตัวกลับมาแล้วชะโงกหน้าลงไปมองร่างที่ขดคู้อยู่ในความมืด“คุณหนาวมากเหรอ?”“ปะ... เปล่าเธอนอนเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน” ราเชนทร์ตอบเสียงสั่น“จะไม่หนาวได้ยังไง สั่นเป็นเจ้าเข้าขนาดนั้น” พาฝันเอื้อมมือไปเปิดไฟโคมไฟดวงเล็กหัวเตียง แสงสีส้มนวลเผยให้เห็นใบหน้าคมดูซีดเซียว ปลายจมูกของเขาแดงก่ำ“ลุกขึ้นมานอนข้างบนเถอะค่ะ”คำพูดสั้นๆ นั้นทำให้ราเชนทร์ชะงักไปคร

ตอนที่ 28 สำนึกผิดจริงๆความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นในใจของพาฝันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นความอึดอัด ยิ่งเธอสังเกตพฤติกรรมของลูกค้ากลุ่มใหญ่ เธอก็ยิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง หญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งรับโทรศัพท์แล้วเผลอพูดเสียงดังออกมาว่า "ค่ะคุณฌอน... ใช่ค่ะ บอสยังอยู่ในร้านค่ะ... ค่ะ"พาฝันที่กำลังยกถาดเค้กเดินผ่านไปถึงกับชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอหล่นวูบก่อนจะเปลี่ยนเป็นความร้อนผ่าวที่แล่นขึ้นมาจุกที่อก ความเชื่อใจเล็ก ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ถูกบดขยี้ด้วยความเจ้าเล่ห์ของเขาไม่เคยเปลี่ยนพาฝันวางถาดลงบนโต๊ะใกล้ ๆ อย่างแรงจนลูกค้าสะดุ้ง เธอหันขวับไปมองราเชนทร์ที่กำลังยืนยิ้มกริ่มอยู่หน้าร้าน เขาดูมีความสุขเสียจนน่าหมั่นไส้ หญิงสาวเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเขา"คุณราเชนทร์ มานี่กับฉันเดี๋ยวนี้เลย!"ราเชนทร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะของหญิงสาว เขาพยายามจะปั้นหน้ายิ้ม "มีอะไรเหรอฝัน? ลูกค้ากำลังเยอะเลยนะ...""ฉันบอกให้มานี่!"เธอคว้าข้อมือเขาแล้วลากออกไปทางหลังร้าน โดยมีสายตาของลูกค้า 'รับจ้าง' และคำหล้ามองตามด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพ้นสายตาคนอื่น พ

ตอนที่ 30 ให้โอกาสครั้งสุดท้ายราเชนทร์ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงสายของวันใหม่ แสงแดดจัดจ้าส่องทะลุผ้าม่านสีครีมเข้ามาจนเขาต้องหยีตา สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความหนักอึ้งที่แขนซ้าย เมื่อหันไปมอง เขาก็พบกับกลุ่มผมสีดำขลับของพาฝันที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง มือข้างหนึ่งของเธอยังคงกุมมือเขาไว้แน่น ส่วนอีกมือยังกำผ้าขนหนูชุบน้ำที่ตอนนี้แห้งสนิทไปแล้วชายหนุ่มนอนนิ่งไม่กล้าขยับตัว เขาใช้สายตาสำรวจใบสวยหน้าหวานที่ดูอิดโรย ขอบตาของเธอคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัดจากการอดนอนมาทั้งคืน ความรู้สึกผิดแล่นปราดเข้ากลางใจ มันเจ็บยิ่งกว่าพิษไข้ที่รุมเร้าเขาเสียอีก"ฝัน..." เขากระซิบเรียกเธอเบาๆ น้ำเสียงยังคงแหบพร่าพาฝันสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาทันที เธอขยี้ตาแรงๆ ก่อนจะรีบยื่นมือมาอังหน้าผากของเขา "คุณเป็นยังไงบ้าง? ตัวยังร้อนอยู่ไหม?"คำถามที่รัวออกมาพร้อมแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ทำให้ราเชนทร์รู้สึกเหมือนหัวใจพองโต เขาคว้ามือเล็กที่อังหน้าผากเขาไว้แล้วดึงลงมาจูบเบาๆ ที่หลังมือ"ไข้ลดแล้ว... เพราะได้พยาบาลดี" เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้มจางๆพาฝันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบชักมือกลับ ใบหน้าสวยขึ้นสีระเรื่อ "ปากดีแบบนี้แสดง